Camn3dat
Σε κατάσταση πολιορκίας μαθαίνεις ότι η υπομονή είναι αρετή…
μέχρι την ηρωική έξοδο
Το φθινόπωρο είναι η αγαπημένη μου εποχή. Ο αέρας δε σου χαϊδεύει απλώς τα μαλλιά όπως το καλοκαίρι στα νησιά αλλά παρασέρνει τα χρυσοκόκκινα φύλλα των δέντρων σε ένα διονυσιακό χορό, δεν τον αισθάνεσαι απλά, μπορείς να τον δεις. Μικρές δύνες σχηματίζονται και στήνουν χορογραφίες μεταμορφώνοντας ακόμα και τα άχαρα σκουπιδάκια της βρώμικης πόλης μας σε μπαλαρίνες της λίμνης των κύκνων.
Τα σύννεφα κάνουν επιτέλους την εμφάνισή τους και ξεκινάνε ένα ερωτικό κυνηγητό με τον ουρανό. Θα βρέξει, δε θα βρέξει; Τα κορίτσια δεν ξέρουν τι να φορέσουν. Έτσι τα δροσερά φθινοπωρινά βράδια ένα ανεπαίσθητο αεράκι σου δίνει την ευκαιρία να βγάλεις το τζάκετ σου και να σκεπάσεις με αυτό στοργικά τους ώμους μιας δεσποινίδας. Ακόμα πιο ερωτική είναι μια φθινοπωρινή καταιγίδα που θα ξεσπάσει αναπάντεχα. Τα πόδια γυμνά μέσα στα σανδάλια φτερουγίζουν πάνω από τα ορμητικά αστικά ρυάκια και με ανάλαφρους ελαφίσιους διασκελισμούς προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στο κοντινότερο στέγαστρο. Μέχρι να φτάσεις ως εκεί όμως έχεις γίνει μούσκεμα. Και εσύ και εκείνη.
Το νοτισμένο χώμα γεμίζει τα ρουθούνια σου με αρώματα μεθυστικά. Νιώθεις τις στάλες να κυλούν κατηφορίζοντας από τα μαλλιά στο πρόσωπο, ανατριχιάζεις, τη βλέπεις να τρέμει μέσα στα βρεγμένα της ρούχα που πια διαγράφουν το σώμα. Σε κοιτάει με τα χέρια της τυλιγμένα στο στήθος τουρτουρίζοντας, οι βλεφαρίδες της, υγρές, συγκρατούν τις στάλες πριν πέσουν στα μάτια της. Η ζεστασιά του σώματός σου είναι το πιο πολύτιμο πράγμα για εκείνη αυτή τη στιγμή, βρίσκεστε αγκαλιασμένοι ασυναίσθητα χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιήσετε ποιος έκανε την πρώτη κίνηση, τι σημασία έχει αυτό άλλωστε. Ένα θαύμα έχει μόλις συντελεστεί. Μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου πριν, δύο κορμιά έστεκαν παγωμένα βρεγμένα μέχρι το κόκκαλο. Πως τώρα καταφέρνουν και ζεσταίνουν το ένα το άλλο; Επιτέλους, στριμωγμένος κάτω από ένα σκοτεινό υπόστεγο της πόλης, αποκαλύπτεται μπροστά σου ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Πλην επί πλην ίσον συν φίλε, ναι έτσι είναι τελικά, τώρα πια έχει νόημα. Αυτό το φιλί δε θα το ξεχάσεις ποτέ, ούτε εσύ ούτε εκείνη.
Τα χρωστάς όλα στο φθινόπωρο. Αν δεν ήταν αυτό μπορεί να μην είχατε φιληθεί ποτέ, οι τροχιές σας μπορεί να μην συναντιούνταν ποτέ συνεχίζοντας στο σύμπαν την παράλληλη πορεία τους.
Σε ένα απέραντο φθινόπωρο φαίνεται να είναι κλεισμένη και η Ελλάδα. Ο χειμώνας δεν έχει ακόμα έρθει, οδηγούμαστε όμως σε αυτόν νομοτελειακά. Στραγγαλίζοντας μια αδύναμη οικονομία με πρόσθετους φόρους και περικοπές συντάξεων. Από τα 17 εκ. € του ελλείμματος της επόμενης χρονιάς τα 15 είναι τόκοι από προηγούμενα χρόνια! Έτσι χτίστηκε η «ισχυρή Ελλάδα» της ΟΝΕ.
Σκαλίζοντας τα παλαιοπωλεία τις προάλλες στο Μοναστηράκι, έπεσα πάνω σε κάτι ενδιαφέρον. Ήταν οι αφίσες που είχαν φτιάξει οι φοιτητές της Καλών Τεχνών στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του Μάη του 68. Σχεδόν οι μισές από αυτές έγραφαν «Solidarite avec les…” και συνέχιζαν αναφέροντας μια επαγγελματική τάξη που απεργούσε εκφράζοντας την αλληλεγγύη των φοιτητών απέναντί της. Αρκετά από τα παιδιά του τότε, είτε πρόκειται για το γαλλικό Μάη, είτε για το αμερικανικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, είτε για τη δική μας γενιά του πολυτεχνείου είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν για τις τύχες μας τώρα.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα ο δημοφιλέστερος ηγέτης παγκοσμίως είναι ο βραζιλιάνος πρόεδρος Λούις Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα. Η δημοτικότητα του έχει εκτιναχθεί από το 43% όταν ανέλαβε πρόεδρος το 2003 στο εντυπωσιακό 78% σήμερα. Ο Λούλα ήταν το έβδομο παιδί μιας πάμφτωχης οικογένειας το οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο για να δουλέψει . Προοδευτικός ακτιβιστής, συμμετείχε ενεργά στα συγκρουσιακά κινήματα του ’ 70 και οργάνωσε τις μεγάλες απεργίες που γονάτισαν τη χούντα της Βραζιλίας. Τώρα προτείνει για διάδοχό του στην προεδρία μια πρώην αντάρτισσα, την Ντίλµα Ρουσέφ. Συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό το σύνθημα που φώναζαν οι φοιτητές για τον Σημίτη πριν μερικά χρόνια. «Βόμβες έβαζες μικρός, έγινες πρωθυπουργός.»
Η σύγκρουση των γενεών είναι ο δομικός λίθος πάνω στον οποίο εξελίσσονται οι υγιείς προοδευτικές κοινωνίες. Οι νέοι αμφισβητούν, επαναστατούν, έρχονται στα πράγματα ταράζοντας τα λιμνάζοντα ύδατα της προηγούμενης γενιάς, καταλαμβάνουν την εξουσία προχωρώντας σε αλλαγές, γίνονται με τη σειρά τους κατεστημένο, αισθάνονται την πίεση από την επόμενη γενιά και υποχρεώνονται να παραδώσουν τη σκυτάλη. Αντίθετα στις συντηρητικές κοινωνίες οι νέοι περιθωριοποιούνται. Εκλείπει το όραμα για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο. Γενιά που δεν αμφισβητεί είναι χαμένη γενιά, υπόλογη απέναντι στα παιδιά της.
Το φθινόπωρο είναι η πιο παρεξηγημένη εποχή του χρόνου. Συνήθως συνοδεύεται από επίθετα όπως μουντό, μελαγχολικό, κλπ. Και όμως είναι το φθινόπωρο που η παλέτα της φύσης δίνει τα πιο όμορφα χρώματά της. Όποιος έχει βρεθεί φθινόπωρο στα Ζαγοροχώρια, το Καρπενήσι, τα βουνά της Δ. Μακεδονίας, το Γράμμο και το Βίτσι, το Παρθένο Δάσος του Φρακτού στη Δράμα, στο Πήλιο, στη Βάλια Κάλντα έχει δεθεί με ένα μαγικό ξόρκι που του ψιθύρισε στο αυτί τη γλώσσα των ξωτικών. Το φθινόπωρο είναι επίσης η εποχή του τρύγου και της σποράς.
Μια τέτοια σπορά γίνεται αυτή την περίοδο στη «φθινοπωρινή» μας χώρα. Ο σπόρος της αμφισβήτησης για το φαύλο παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον. Γιατί το φθινόπωρο ερχόμαστε αναπόφευκτα πιο κοντά για να προφυλαχθούμε. Τελικά το φθινόπωρο ο έρωτας έρχεται μοιραία…
Τα σύννεφα κάνουν επιτέλους την εμφάνισή τους και ξεκινάνε ένα ερωτικό κυνηγητό με τον ουρανό. Θα βρέξει, δε θα βρέξει; Τα κορίτσια δεν ξέρουν τι να φορέσουν. Έτσι τα δροσερά φθινοπωρινά βράδια ένα ανεπαίσθητο αεράκι σου δίνει την ευκαιρία να βγάλεις το τζάκετ σου και να σκεπάσεις με αυτό στοργικά τους ώμους μιας δεσποινίδας. Ακόμα πιο ερωτική είναι μια φθινοπωρινή καταιγίδα που θα ξεσπάσει αναπάντεχα. Τα πόδια γυμνά μέσα στα σανδάλια φτερουγίζουν πάνω από τα ορμητικά αστικά ρυάκια και με ανάλαφρους ελαφίσιους διασκελισμούς προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στο κοντινότερο στέγαστρο. Μέχρι να φτάσεις ως εκεί όμως έχεις γίνει μούσκεμα. Και εσύ και εκείνη.
Το νοτισμένο χώμα γεμίζει τα ρουθούνια σου με αρώματα μεθυστικά. Νιώθεις τις στάλες να κυλούν κατηφορίζοντας από τα μαλλιά στο πρόσωπο, ανατριχιάζεις, τη βλέπεις να τρέμει μέσα στα βρεγμένα της ρούχα που πια διαγράφουν το σώμα. Σε κοιτάει με τα χέρια της τυλιγμένα στο στήθος τουρτουρίζοντας, οι βλεφαρίδες της, υγρές, συγκρατούν τις στάλες πριν πέσουν στα μάτια της. Η ζεστασιά του σώματός σου είναι το πιο πολύτιμο πράγμα για εκείνη αυτή τη στιγμή, βρίσκεστε αγκαλιασμένοι ασυναίσθητα χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιήσετε ποιος έκανε την πρώτη κίνηση, τι σημασία έχει αυτό άλλωστε. Ένα θαύμα έχει μόλις συντελεστεί. Μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου πριν, δύο κορμιά έστεκαν παγωμένα βρεγμένα μέχρι το κόκκαλο. Πως τώρα καταφέρνουν και ζεσταίνουν το ένα το άλλο; Επιτέλους, στριμωγμένος κάτω από ένα σκοτεινό υπόστεγο της πόλης, αποκαλύπτεται μπροστά σου ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Πλην επί πλην ίσον συν φίλε, ναι έτσι είναι τελικά, τώρα πια έχει νόημα. Αυτό το φιλί δε θα το ξεχάσεις ποτέ, ούτε εσύ ούτε εκείνη.
Τα χρωστάς όλα στο φθινόπωρο. Αν δεν ήταν αυτό μπορεί να μην είχατε φιληθεί ποτέ, οι τροχιές σας μπορεί να μην συναντιούνταν ποτέ συνεχίζοντας στο σύμπαν την παράλληλη πορεία τους.
Σε ένα απέραντο φθινόπωρο φαίνεται να είναι κλεισμένη και η Ελλάδα. Ο χειμώνας δεν έχει ακόμα έρθει, οδηγούμαστε όμως σε αυτόν νομοτελειακά. Στραγγαλίζοντας μια αδύναμη οικονομία με πρόσθετους φόρους και περικοπές συντάξεων. Από τα 17 εκ. € του ελλείμματος της επόμενης χρονιάς τα 15 είναι τόκοι από προηγούμενα χρόνια! Έτσι χτίστηκε η «ισχυρή Ελλάδα» της ΟΝΕ.
Σκαλίζοντας τα παλαιοπωλεία τις προάλλες στο Μοναστηράκι, έπεσα πάνω σε κάτι ενδιαφέρον. Ήταν οι αφίσες που είχαν φτιάξει οι φοιτητές της Καλών Τεχνών στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του Μάη του 68. Σχεδόν οι μισές από αυτές έγραφαν «Solidarite avec les…” και συνέχιζαν αναφέροντας μια επαγγελματική τάξη που απεργούσε εκφράζοντας την αλληλεγγύη των φοιτητών απέναντί της. Αρκετά από τα παιδιά του τότε, είτε πρόκειται για το γαλλικό Μάη, είτε για το αμερικανικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, είτε για τη δική μας γενιά του πολυτεχνείου είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν για τις τύχες μας τώρα.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα ο δημοφιλέστερος ηγέτης παγκοσμίως είναι ο βραζιλιάνος πρόεδρος Λούις Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα. Η δημοτικότητα του έχει εκτιναχθεί από το 43% όταν ανέλαβε πρόεδρος το 2003 στο εντυπωσιακό 78% σήμερα. Ο Λούλα ήταν το έβδομο παιδί μιας πάμφτωχης οικογένειας το οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο για να δουλέψει . Προοδευτικός ακτιβιστής, συμμετείχε ενεργά στα συγκρουσιακά κινήματα του ’ 70 και οργάνωσε τις μεγάλες απεργίες που γονάτισαν τη χούντα της Βραζιλίας. Τώρα προτείνει για διάδοχό του στην προεδρία μια πρώην αντάρτισσα, την Ντίλµα Ρουσέφ. Συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό το σύνθημα που φώναζαν οι φοιτητές για τον Σημίτη πριν μερικά χρόνια. «Βόμβες έβαζες μικρός, έγινες πρωθυπουργός.»
Η σύγκρουση των γενεών είναι ο δομικός λίθος πάνω στον οποίο εξελίσσονται οι υγιείς προοδευτικές κοινωνίες. Οι νέοι αμφισβητούν, επαναστατούν, έρχονται στα πράγματα ταράζοντας τα λιμνάζοντα ύδατα της προηγούμενης γενιάς, καταλαμβάνουν την εξουσία προχωρώντας σε αλλαγές, γίνονται με τη σειρά τους κατεστημένο, αισθάνονται την πίεση από την επόμενη γενιά και υποχρεώνονται να παραδώσουν τη σκυτάλη. Αντίθετα στις συντηρητικές κοινωνίες οι νέοι περιθωριοποιούνται. Εκλείπει το όραμα για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο. Γενιά που δεν αμφισβητεί είναι χαμένη γενιά, υπόλογη απέναντι στα παιδιά της.
Το φθινόπωρο είναι η πιο παρεξηγημένη εποχή του χρόνου. Συνήθως συνοδεύεται από επίθετα όπως μουντό, μελαγχολικό, κλπ. Και όμως είναι το φθινόπωρο που η παλέτα της φύσης δίνει τα πιο όμορφα χρώματά της. Όποιος έχει βρεθεί φθινόπωρο στα Ζαγοροχώρια, το Καρπενήσι, τα βουνά της Δ. Μακεδονίας, το Γράμμο και το Βίτσι, το Παρθένο Δάσος του Φρακτού στη Δράμα, στο Πήλιο, στη Βάλια Κάλντα έχει δεθεί με ένα μαγικό ξόρκι που του ψιθύρισε στο αυτί τη γλώσσα των ξωτικών. Το φθινόπωρο είναι επίσης η εποχή του τρύγου και της σποράς.
Μια τέτοια σπορά γίνεται αυτή την περίοδο στη «φθινοπωρινή» μας χώρα. Ο σπόρος της αμφισβήτησης για το φαύλο παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον. Γιατί το φθινόπωρο ερχόμαστε αναπόφευκτα πιο κοντά για να προφυλαχθούμε. Τελικά το φθινόπωρο ο έρωτας έρχεται μοιραία…
