Ολόκληρη η Ιρλανδία σε ένα ποτήρι
Λένε ότι οι Ιρλανδοί λόγω ταπεραμέντου θα μπορούσαν να είναι μεσογειακός λαός. Δεν έχουν άδικο. Ίσως κάποιο κέλτικο καράβι αιώνες πριν έχασε τον προσανατολισμό του και πέρασε τα στενά του Γιβραλτάρ κατά λάθος, ίσως κάποιοι «δικοί μας» αναζητώντας τη χαμένη Ατλαντίδα παρασύρθηκαν βόρεια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν βρεθείς σε μια ιρλανδέζικη παμπ το κλίμα είναι τόσο οικείο που δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς πόσα κοινά στοιχεία έχουμε με αυτούς τους αυθόρμητους τύπους που πάντα είναι η ψυχή της παρέας.
Πρόσφατα επισκέφθηκα την Ιρλανδία για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν πριν μερικά χρόνια και ήταν πραγματική αποκάλυψη. Από το πρώτο κιόλας βράδυ στο Δουβλίνο συνειδητοποίησα ότι ο μύθος των leprechaun (λέπρικον) που χάνεται στα βάθη της ιρλανδικής μυθολογίας δεν είναι καθόλου τυχαίος. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την κέλτικη παράδοση, τα λέπρικορν είναι τα παιχνιδιάρικα ξωτικά που σκαρώνουν φάρσες στους ανθρώπους σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Αμετανόητα σκανδαλιάρικα πειραχτήρια που δεν αφήνουν κανέναν σε χλωρό κλαρί. Βέβαια αν πέσουν σε κάποιον πιο καπάτσο από αυτά και καταφέρει να τα πιάσει τότε ο μύθος λέει ότι του εκπληρώνουν τρεις ευχές με αντάλλαγμα την ελευθερία τους!
Στη σύγχρονη Ιρλανδία δύσκολα βρίσκεις πια κάποιον να παραφυλά για να αιχμαλωτίσει τα ζαβολιάρικα ξωτικά, εύκολα όμως καταλαβαίνεις παρατηρώντας τις παρέες στις παμπ ότι οι περισσότεροι κρύβουν ένα αυθεντικό πειραχτήρι μέσα τους.
Το δεύτερο ταξίδι μου στο καταπράσινο νησί είχε προορισμό το αποστακτήριο του Bushmills στις ακτές της Βόρειας Ιρλανδίας και ήταν μια μοναδική, σχεδόν μυσταγωγική, εμπειρία. Το να πηγαίνεις στο μέρος όπου κατέχει την πιο παλιά καταγεγραμένη άδεια απόσταξης στον κόσμο ενώ ταυτόχρονα είσαι λάτρης του whiskey δεν είναι λίγο πράγμα. Ήταν το 1608 όταν ο βασιλιάς James I έδωσε την άδεια να αποστάζεται στην περιοχή του Antrim “uiske beatha”, στα γαέλικα σημαίνει το «νερό της ζωής» ή whiskey όπως το λέμε σήμερα. Τετρακόσια χρόνια μετά το Bushmills έχει κερδίσει παγκόσμια αναγνώριση για τη γλυκόπιοτη και πλούσια γεύση του. Η τριπλή απόσταξη –σε αντίθεση με τα σκοτσέζικα whiskey που αποστάζονται δύο φορές- στους χάλκινους άμβυκες με τη φαρδιά βάση και το στενό λαιμό αποτελεί το σήμα κατατεθέν του.
Στο μικρό χωριό Bushmills των δύο χιλιάδων κατοίκων, η ζωή ξετυλίγεται σαν παραμύθι γύρω από το αποστακτήριο. Περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άνθρωποι συρρέουν εδώ κάθε χρόνο για να επισκεφθούν το «Old Bushmills Distillery”. Μόλις τρία χιλιόμετρα από το χωριό δεσπόζει ένα από τα πιο ιδιόμορφα τοπία που μπορεί να βρει κανείς στον πλανήτη. Το Giant’s Causeway, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco, αποτελείται από 40.000 οκταγωνικές στήλες από βασάλτη, λείες, μαύρες και στιλπνές, οι οποίες αναδύονται απόκοσμα μέσα από τη θάλασσα και εκτείνονται σε όλη την ακτογραμμή, αποτέλεσμα της έκρηξης ενός υποθαλάσσιου ηφαιστείου πενήντα εκατομμύρια χρόνια πριν! Κάνουμε μια πρόποση με Bushmills στους βράχους και αφήνουμε το βλέμμα μας να χαθεί πάνω από τον φουρτουνιασμένο Ατλαντικό ενώ το ψιλόβροχο μας χαϊδεύει το πρόσωπο. Το νερό και το αλάτι γλείφουν τους βράχους που στεκόμαστε και μας παροτρύνουν να κάνουμε μια ευχή. Ο μύθος διηγείται ότι όλο αυτό το αλλόκοτο τοπίο γεννήθηκε από μια μάχη γιγάντων. Ο Ιρλανδός γίγαντας Finn McCool έχτισε το Causeway με σκοπό να φτάσει στις ακτές της Σκωτίας, τις οποίες εμείς ατενίζαμε αυτή τη στιγμή απέναντι, για να παλέψει με τον άσπονδο εχθρό του Benandonner.
Επιστρέφουμε για μια ξενάγηση στο αποστακτήριο. Οι άνθρωποι του Bushmills μας μυούν στην τέχνη της απόσταξης, της ωρίμανσης, του blending και στο τέλος μας προσφέρουν μια αξέχαστη γευσιγνωσία. Μια κληρονομιά τετρακοσίων χρόνων ξετυλίγεται στους ουρανίσκους μας καθώς τα λεπτά αρώματα από φρέσκα φρούτα και βανίλια αναδύονται από το ποτήρια μας. Αγαλλίαση, οποιοδήποτε ταξίδι στην Ιρλανδία πρέπει να περιλαμβάνει μια επίσκεψη στο χωριό του Bushmills σκέφτομαι…
Το βράδυ φιλοξενούμαστε στο ζεστό και φιλικό πανδοχείο Bushmills Inn που απέχει λίγα μέτρα από το αποστακτήριο. Μπροστά στο τζάκι μοιραζόμαστε ιστορίες με τους ντόπιους. Ένας από αυτούς θα μου πει μια παλιά ιρλανδική παροιμία που νομίζω ότι θα μου μείνει χαραγμένη για πάντα:
«Είναι εύκολο να είσαι χαρούμενος όταν η ζωή κυλάει σα τραγούδι, αλλά ο άνθρωπος που πραγματικά αξίζει είναι αυτός που χαμογελά στα δύσκολα. Γιατί η δοκιμασία της καρδιάς είναι οι σκοτούρες που δεν μπορείς να αποφύγεις και το χαμόγελο που αξίζει επαίνους είναι αυτό που λάμπει πέρα από τα δάκρυα.»
Πρόσφατα επισκέφθηκα την Ιρλανδία για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν πριν μερικά χρόνια και ήταν πραγματική αποκάλυψη. Από το πρώτο κιόλας βράδυ στο Δουβλίνο συνειδητοποίησα ότι ο μύθος των leprechaun (λέπρικον) που χάνεται στα βάθη της ιρλανδικής μυθολογίας δεν είναι καθόλου τυχαίος. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την κέλτικη παράδοση, τα λέπρικορν είναι τα παιχνιδιάρικα ξωτικά που σκαρώνουν φάρσες στους ανθρώπους σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Αμετανόητα σκανδαλιάρικα πειραχτήρια που δεν αφήνουν κανέναν σε χλωρό κλαρί. Βέβαια αν πέσουν σε κάποιον πιο καπάτσο από αυτά και καταφέρει να τα πιάσει τότε ο μύθος λέει ότι του εκπληρώνουν τρεις ευχές με αντάλλαγμα την ελευθερία τους!
Στη σύγχρονη Ιρλανδία δύσκολα βρίσκεις πια κάποιον να παραφυλά για να αιχμαλωτίσει τα ζαβολιάρικα ξωτικά, εύκολα όμως καταλαβαίνεις παρατηρώντας τις παρέες στις παμπ ότι οι περισσότεροι κρύβουν ένα αυθεντικό πειραχτήρι μέσα τους.
Το δεύτερο ταξίδι μου στο καταπράσινο νησί είχε προορισμό το αποστακτήριο του Bushmills στις ακτές της Βόρειας Ιρλανδίας και ήταν μια μοναδική, σχεδόν μυσταγωγική, εμπειρία. Το να πηγαίνεις στο μέρος όπου κατέχει την πιο παλιά καταγεγραμένη άδεια απόσταξης στον κόσμο ενώ ταυτόχρονα είσαι λάτρης του whiskey δεν είναι λίγο πράγμα. Ήταν το 1608 όταν ο βασιλιάς James I έδωσε την άδεια να αποστάζεται στην περιοχή του Antrim “uiske beatha”, στα γαέλικα σημαίνει το «νερό της ζωής» ή whiskey όπως το λέμε σήμερα. Τετρακόσια χρόνια μετά το Bushmills έχει κερδίσει παγκόσμια αναγνώριση για τη γλυκόπιοτη και πλούσια γεύση του. Η τριπλή απόσταξη –σε αντίθεση με τα σκοτσέζικα whiskey που αποστάζονται δύο φορές- στους χάλκινους άμβυκες με τη φαρδιά βάση και το στενό λαιμό αποτελεί το σήμα κατατεθέν του.
Στο μικρό χωριό Bushmills των δύο χιλιάδων κατοίκων, η ζωή ξετυλίγεται σαν παραμύθι γύρω από το αποστακτήριο. Περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άνθρωποι συρρέουν εδώ κάθε χρόνο για να επισκεφθούν το «Old Bushmills Distillery”. Μόλις τρία χιλιόμετρα από το χωριό δεσπόζει ένα από τα πιο ιδιόμορφα τοπία που μπορεί να βρει κανείς στον πλανήτη. Το Giant’s Causeway, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco, αποτελείται από 40.000 οκταγωνικές στήλες από βασάλτη, λείες, μαύρες και στιλπνές, οι οποίες αναδύονται απόκοσμα μέσα από τη θάλασσα και εκτείνονται σε όλη την ακτογραμμή, αποτέλεσμα της έκρηξης ενός υποθαλάσσιου ηφαιστείου πενήντα εκατομμύρια χρόνια πριν! Κάνουμε μια πρόποση με Bushmills στους βράχους και αφήνουμε το βλέμμα μας να χαθεί πάνω από τον φουρτουνιασμένο Ατλαντικό ενώ το ψιλόβροχο μας χαϊδεύει το πρόσωπο. Το νερό και το αλάτι γλείφουν τους βράχους που στεκόμαστε και μας παροτρύνουν να κάνουμε μια ευχή. Ο μύθος διηγείται ότι όλο αυτό το αλλόκοτο τοπίο γεννήθηκε από μια μάχη γιγάντων. Ο Ιρλανδός γίγαντας Finn McCool έχτισε το Causeway με σκοπό να φτάσει στις ακτές της Σκωτίας, τις οποίες εμείς ατενίζαμε αυτή τη στιγμή απέναντι, για να παλέψει με τον άσπονδο εχθρό του Benandonner.
Επιστρέφουμε για μια ξενάγηση στο αποστακτήριο. Οι άνθρωποι του Bushmills μας μυούν στην τέχνη της απόσταξης, της ωρίμανσης, του blending και στο τέλος μας προσφέρουν μια αξέχαστη γευσιγνωσία. Μια κληρονομιά τετρακοσίων χρόνων ξετυλίγεται στους ουρανίσκους μας καθώς τα λεπτά αρώματα από φρέσκα φρούτα και βανίλια αναδύονται από το ποτήρια μας. Αγαλλίαση, οποιοδήποτε ταξίδι στην Ιρλανδία πρέπει να περιλαμβάνει μια επίσκεψη στο χωριό του Bushmills σκέφτομαι…
Το βράδυ φιλοξενούμαστε στο ζεστό και φιλικό πανδοχείο Bushmills Inn που απέχει λίγα μέτρα από το αποστακτήριο. Μπροστά στο τζάκι μοιραζόμαστε ιστορίες με τους ντόπιους. Ένας από αυτούς θα μου πει μια παλιά ιρλανδική παροιμία που νομίζω ότι θα μου μείνει χαραγμένη για πάντα:
«Είναι εύκολο να είσαι χαρούμενος όταν η ζωή κυλάει σα τραγούδι, αλλά ο άνθρωπος που πραγματικά αξίζει είναι αυτός που χαμογελά στα δύσκολα. Γιατί η δοκιμασία της καρδιάς είναι οι σκοτούρες που δεν μπορείς να αποφύγεις και το χαμόγελο που αξίζει επαίνους είναι αυτό που λάμπει πέρα από τα δάκρυα.»
