Κρύψου παντού να σε βρω (*)
Με τα πρώτα δακρυγόνα, μόλις ακουστούν οι σειρήνες του πολέμου, όταν πέσει το αεροπλάνο: οι φωτορεπόρτερ είναι περίεργη φάρα όταν εμείς οι απλοί άνθρωποι φεύγουμε μακριά, εκείνοι πλησιάζουν όσο πιο κοντά γίνεται. Φανταστείτε πόσο παράξενο τους φάνηκε όταν τους ζητήσαμε μια εικόνα για τη χαρά της ζωής. Όμως, δεν τους είχαμε ψιθυρίσει πριν το τραγούδι:
«είναι που ’χεις γίνει
γελαστή φωτογραφία
έγχρωμη απουσία, όλο νερά». (*)
Στεφανία Μιζάρα
Μπούρμα ή Μιανμάρ ή Βιρμανία: Στην καρδιά της ζούγκλας, στην εμπόλεμη ζώνη, η νεαρή μητέρα με το μωρό της μεταφέρει τρόφιμα για ανταλλαγή στο γειτονικό χωριό. Στην περιοχή των Karen δεν υπάρχουν δρόμοι, αυτοκίνητα, πόλεις… Εν ολίγοις δεν υπάρχει τίποτα από όσα έχουμε συνηθίσει στη δική μας καθημερινότητα. Η χαρά της ζωής για τους Karen είναι τα απλά φυσικά πράγματα...
Γιάννης Κολεσίδης
Νομίζω είναι ό,τι πιο συγκλονιστικό, όμορφο, δυνατό έχω βιώσει. Αρχικά ήταν μια ιδέα, μια λέξη στα χείλη των γονιών του, κάτι κρυμμένο βαθιά στη μεγάλη κοιλιά που με λατρεία χαϊδεύανε και οι δύο για εννέα ολόκληρους μήνες. Έπειτα όμως από σχεδόν είκοσι ώρες τοκετού, ο μικρός ήρθε και ζωγράφισε ένα χαμόγελο στο στόμα των γονιών του. Ήρθε για να εξαφανίσει μαγικά κάθε αρνητική σκέψη, ήρθε για να πλημμυρίσει φως την υπόλοιπη ζωή τους. Γιατί η χαρά της ζωής είναι η ίδια η ζωή.
Νίκος Πηλός
Κάβος, Κέρκυρα. Δυο νεαρές Αγγλίδες, πίτα από ποτά, φιλιούνται στο στόμα περιμένοντας να μπουν στο bar Venue. Ο Κάβος έχει καταγγελθεί ως αίσχος, άντρο ακολασίας, ντροπή για τον ελληνικό τουρισμό κ.τ.λ. Από όλους αυτούς τους στενόμυαλους και δήθεν ηθικούς, κομπλεξικούς και φαύλους, που κατά τ’ άλλα κάνουν παρτούζες στα κρυφά και κατεβάζουν τσόντες στο κινητό τους, ενώ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τον ξεπεσμό της κοινωνίας… προτιμώ την κόλαση από την ηθική τους.
Μάριος Λώλος
Η χαρά της αντίδρασης, της οργής, η χαρά στο ότι καταστρέφεται η εικόνα της στερεοτυπικής καλλίγραμμης ξανθιάς γυναίκας, η χαρά τού να καταλαβαίνουν κάποιοι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και έτσι να κοιμούνται ανήσυχοι, η χαρά της έκρηξης. Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται.
Δημήτρης Μιχαλάκης
Κυριακή 18 Απριλίου, παζάρι του Δήμου Αθηναίων, 14:30. Μια ομάδα ανθρώπων ορμάει σε έναν από τους κάδους όπου οι μικροπωλητές πετούν άχρηστα ρούχα, υφάσματα και αντικείμενα. Δεν είναι μόνο μετανάστες, αλλά και Έλληνες. Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Όταν μου ζητήσατε μια φωτογραφία, στην αρχή πάγωσα. «Ποια χαρά της ζωής;» αναρωτήθηκα. Αυτή που κρατάει λίγες ώρες το μήνα πίνοντας πρωινό καφέ; Πηγαίνοντας μια βόλτα με την ψυχή στο στόμα; Αυτό που οι μικροαστοί έχουν ονομάσει «μικρές καθημερινές χαρές»; Να μιλήσουμε για τη χαρά της ζωής ή για στιγμιότυπα; Η χαρά της ζωής απέχει χιλιόμετρα απ’ αυτόν τον κόσμο που δεν ζει αλλά προσπαθεί καθημερινά να επιβιώσει. Τον κόσμο των φίλων μου, των γειτόνων μου, των γονιών μου, τoν δικό μου. Η χαρά της ζωής ανήκει σε μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικούς και κομματόσκυλα, μεγαλοτραπεζίτες και εφοπλιστές, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Γιατί να μην είναι ικανοποιημένοι και χαρούμενοι έχοντας φτιάξει μια κοινωνία σκλάβων και αφεντικών; Αυτή είναι η χαρά της ζωής ΤΟΥΣ! Και τα έχουν καταφέρει, προς το παρόν, μια χαρά…
Βασίλης Σπύρου
Γαλαξίδι. Καθαρή Δευτέρα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών μετατρέπουν όλη την πόλη σε πεδίο μάχης. «Πολεμούν» μεταξύ τους, στοχεύοντας, ο ένας τον άλλον με αλεύρι και χρωματιστή σκόνη, φτιάχνοντας τα «αλευρομουντζουρώματα». Εδώ είναι όλοι χαρούμενοι. Μεταφέρουν αθωότητα και γέλιο… Ένα ζευγάρι ετοιμάζεται για το φιλί του. Ένωση για μια στιγμή… Συνειρμός: Τα λόγια του Χριστιανόπουλου, «το φιλί ενώνει πιο πολύ απ’ το κορμί, γι’ αυτό το αποφεύγουν οι πιο πολλοί».
(*) Από το τραγούδι «Γελαστή φωτογραφία», σε στίχους Μιχάλη Γκανά και μουσική Dinkjian Ara.
«είναι που ’χεις γίνει
γελαστή φωτογραφία
έγχρωμη απουσία, όλο νερά». (*)
Στεφανία Μιζάρα
Μπούρμα ή Μιανμάρ ή Βιρμανία: Στην καρδιά της ζούγκλας, στην εμπόλεμη ζώνη, η νεαρή μητέρα με το μωρό της μεταφέρει τρόφιμα για ανταλλαγή στο γειτονικό χωριό. Στην περιοχή των Karen δεν υπάρχουν δρόμοι, αυτοκίνητα, πόλεις… Εν ολίγοις δεν υπάρχει τίποτα από όσα έχουμε συνηθίσει στη δική μας καθημερινότητα. Η χαρά της ζωής για τους Karen είναι τα απλά φυσικά πράγματα...
Γιάννης Κολεσίδης
Νομίζω είναι ό,τι πιο συγκλονιστικό, όμορφο, δυνατό έχω βιώσει. Αρχικά ήταν μια ιδέα, μια λέξη στα χείλη των γονιών του, κάτι κρυμμένο βαθιά στη μεγάλη κοιλιά που με λατρεία χαϊδεύανε και οι δύο για εννέα ολόκληρους μήνες. Έπειτα όμως από σχεδόν είκοσι ώρες τοκετού, ο μικρός ήρθε και ζωγράφισε ένα χαμόγελο στο στόμα των γονιών του. Ήρθε για να εξαφανίσει μαγικά κάθε αρνητική σκέψη, ήρθε για να πλημμυρίσει φως την υπόλοιπη ζωή τους. Γιατί η χαρά της ζωής είναι η ίδια η ζωή.
Νίκος Πηλός
Κάβος, Κέρκυρα. Δυο νεαρές Αγγλίδες, πίτα από ποτά, φιλιούνται στο στόμα περιμένοντας να μπουν στο bar Venue. Ο Κάβος έχει καταγγελθεί ως αίσχος, άντρο ακολασίας, ντροπή για τον ελληνικό τουρισμό κ.τ.λ. Από όλους αυτούς τους στενόμυαλους και δήθεν ηθικούς, κομπλεξικούς και φαύλους, που κατά τ’ άλλα κάνουν παρτούζες στα κρυφά και κατεβάζουν τσόντες στο κινητό τους, ενώ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τον ξεπεσμό της κοινωνίας… προτιμώ την κόλαση από την ηθική τους.
Μάριος Λώλος
Η χαρά της αντίδρασης, της οργής, η χαρά στο ότι καταστρέφεται η εικόνα της στερεοτυπικής καλλίγραμμης ξανθιάς γυναίκας, η χαρά τού να καταλαβαίνουν κάποιοι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και έτσι να κοιμούνται ανήσυχοι, η χαρά της έκρηξης. Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται.
Δημήτρης Μιχαλάκης
Κυριακή 18 Απριλίου, παζάρι του Δήμου Αθηναίων, 14:30. Μια ομάδα ανθρώπων ορμάει σε έναν από τους κάδους όπου οι μικροπωλητές πετούν άχρηστα ρούχα, υφάσματα και αντικείμενα. Δεν είναι μόνο μετανάστες, αλλά και Έλληνες. Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Όταν μου ζητήσατε μια φωτογραφία, στην αρχή πάγωσα. «Ποια χαρά της ζωής;» αναρωτήθηκα. Αυτή που κρατάει λίγες ώρες το μήνα πίνοντας πρωινό καφέ; Πηγαίνοντας μια βόλτα με την ψυχή στο στόμα; Αυτό που οι μικροαστοί έχουν ονομάσει «μικρές καθημερινές χαρές»; Να μιλήσουμε για τη χαρά της ζωής ή για στιγμιότυπα; Η χαρά της ζωής απέχει χιλιόμετρα απ’ αυτόν τον κόσμο που δεν ζει αλλά προσπαθεί καθημερινά να επιβιώσει. Τον κόσμο των φίλων μου, των γειτόνων μου, των γονιών μου, τoν δικό μου. Η χαρά της ζωής ανήκει σε μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικούς και κομματόσκυλα, μεγαλοτραπεζίτες και εφοπλιστές, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Γιατί να μην είναι ικανοποιημένοι και χαρούμενοι έχοντας φτιάξει μια κοινωνία σκλάβων και αφεντικών; Αυτή είναι η χαρά της ζωής ΤΟΥΣ! Και τα έχουν καταφέρει, προς το παρόν, μια χαρά…
Βασίλης Σπύρου
Γαλαξίδι. Καθαρή Δευτέρα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών μετατρέπουν όλη την πόλη σε πεδίο μάχης. «Πολεμούν» μεταξύ τους, στοχεύοντας, ο ένας τον άλλον με αλεύρι και χρωματιστή σκόνη, φτιάχνοντας τα «αλευρομουντζουρώματα». Εδώ είναι όλοι χαρούμενοι. Μεταφέρουν αθωότητα και γέλιο… Ένα ζευγάρι ετοιμάζεται για το φιλί του. Ένωση για μια στιγμή… Συνειρμός: Τα λόγια του Χριστιανόπουλου, «το φιλί ενώνει πιο πολύ απ’ το κορμί, γι’ αυτό το αποφεύγουν οι πιο πολλοί».
(*) Από το τραγούδι «Γελαστή φωτογραφία», σε στίχους Μιχάλη Γκανά και μουσική Dinkjian Ara.
