Ευτυχώς τα παιδία (ακόμα) παίζει
"Ρε παιδιά, εδώ παίρνετε 700E τώρα που είστε νέοι και κάνετε πράγματα και ζείτε τη ζωή σας, τι σύνταξη θέλετε να σας δώσουμε στα εξήντα, τι θα τα κάνετε τότε τα λεφτά; Αφήστε να δομήσουμε και κανα ομόλογο."
Το παιχνίδι είναι δια της εις άτοπον απαγωγής* η μόνη λύση στο να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά.
Και αυτό βοηθάει πολύ.
Γιατί έτσι δεν παίρνεις και τους άλλους στα σοβαρά και
δεν τους παρεξηγείς, δεν έχεις τίποτα να χωρίσεις μαζί τους, δεν κρατάς κακίες
και το σημαντικότερο μπορεί και να τους αγαπήσεις.
Πολύ
περισσότερο από μονότονη, η καθημερινότητα στην Ελλάδα μπορεί να γίνει και
εντελώς flat,
υπερβολικά αναμενόμενη. Ξέρεις από πριν τι θα συναντήσεις πηγαίνοντας σε μια
δημόσια υπηρεσία, ξέρεις πώς θα σου μιλήσει ο μπάτσος στο μπλόκο, ξέρεις τι θα
πει ο Πρετεντέρης πριν ανοίξει το στόμα του. Για να ανταπεξέλθεις στην ελληνική
πραγματικότητα, μόνο βάζοντας το παιχνίδι στη ζωή σου γίνεται, αλλιώς δεν
υποφέρεται. Το ίδιο άλλωστε κάνουν και αυτοί που διαμόρφωσαν στη χώρα αυτή την
κατάσταση. Θέλεις να κάνεις 4 χρόνια εσύ το ΠΑΣΟΚ και εγώ τη Ν.Δ.; Θα κάνουμε
ότι μαλώνουμε, στα ψέματα όμως, έτσι; Μην παρεξηγηθούμε κιόλας μεταξύ μας.
«Ρε παιδιά, εδώ παίρνετε 700E τώρα που
είστε νέοι και κάνετε πράγματα και ζείτε τη ζωή σας, τι σύνταξη θέλετε να σας
δώσουμε στα εξήντα, τι θα τα κάνετε τότε τα λεφτά; Αφήστε να δομήσουμε και κανα
ομόλογο»,μας λένε στην ουσία.
Μας
εμπαίζουν δηλαδή. Γιατί αν παίρνανε σοβαρά τους εαυτούς τους στην καλύτερη θα
είχαν παραιτηθεί και στη χειρότερη θα είχαμε γίνει Ιαπωνία από το πολύ
χαρακίρι. Οι πιλότοι της Ολυμπιακής π.χ. το πιάσανε το νόημα και απαγόρευσαν
στον Υπουργό Μεταφορών να επιβιβάζεται στα αεροπλάνα της εταιρίας, δεν έχει
πλάκα; Αντί λοιπόν του «βία στη βία της εξουσίας», η απάντηση είναι «παιχνίδι
στο παιχνίδι της εξουσίας».
Αισθάνθηκα
όμορφα. Γιατί τα πιτσιρίκια είχαν χτυπήσει μόνο το δικό μας κουδούνι και κανένα
άλλο. Φαίνεται ότι ένα κουδούνι που γράφει Υποβρύχιο τους φάνηκε πολύ πιο
ενδιαφέρον για φάρσα. Αισθάνθηκα και ανακουφισμένος. Ευτυχώς το παιχνίδι ήταν
ακόμα ολοζώντανο και μάλιστα μου χτυπούσε την πόρτα!
Τι ωραίο σημάδι!
Αν τα είχα προλάβει τα «παλιόπαιδα», θα τα έβαζα να γράψουν εκείνα το editorial?
* όλα άλλωστε στη χώρα λειτουργούν δια την εις άτοπον. Δια της εις άτοπον βγήκε κυβέρνηση η ΝΔ, δια της εις άτοπον παίρνει το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός. Μάλιστα αρκετοί δια την εις άτοπον έχουν αρχίσει να αναπολούν την περίοδο Σημίτη. Θυμάστε την περίοδο Σημίτη. Ήταν εκείνη που κάποιοι άλλοι αναπολούσαν την περίοδο του Ανδρέα.
Και λίγα λόγια για του θεού το χόρτο
Όλη αυτή η, γνωστή από χρόνια, ιστορία των Ζωνιανών και των χασισοκαλλιεργιών εκθέτει ακόμα περισσότερο την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας αποδεικνύοντας περίτρανα πόσα λεφτά κονομάει η μαφία από την ποινικοποίηση της κάνναβης. Και μια μαφία μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά όταν είναι όλοι χωμένοι στο κύκλωμα, ηγεσία, αστυνομία, δικαστές, εισαγγελείς και πάει λέγοντας. Γιατί μπορεί να απαγορεύεται να έχεις σπίτι σου μια γλάστρα αλλά αυτό θα έριχνε κατακόρυφα τις τιμές. Γιατί μπορεί να είναι παράλογο να σε τρέχουν για πέντε τσιγάρα αλλά τότε πως θα βγάλει λεφτά το παραδικαστικό. Μάλιστα θα τρέχουν και τον κολλητό σου που ήτανε στο αμάξι αλλά δεν ήξερε τίποτα. Και βέβαια μετά το σκάνδαλο με το παραδικαστικό, οι δικαστές εξαντλούν την αυστηρότητά τους στα μικροαδικήματα για να δείξουν ότι είναι αμέμπτου ηθικής εξασφαλίζοντας ότι δε θα ελεγχθούν στο μέλλον από τον Άρειο Πάγο. Βέβαια οι untouchables, εξακολουθούν να είναι untouchables. Μόνο όσοι δεν έχουν κονέ την πληρώνουν. Το 70% των υπερκορεσμένων ελληνικών φυλακών αποτελείται από υπόδικους για ναρκωτικά σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αυτοί όμως δεν αποτελούν τη λύση αλλά τις παράπλευρες απώλειες της μπίζνας.
Και
επειδή το τεύχος είναι αφιερωμένο στο παιχνίδι δείτε και το εξής βιντεάκι για
τα προϊόντα Κρήτης: http://www.youtube.com/watch?v=slGaSNlUi8E
