A Camping Flight to LOWLANDS Paradise!
Του Θεοδόση Μίχου
Share |

...όπως είναι η πλήρης ονομασία του festival, ανταποκρινόμενη απόλυτα στην πραγματικότητα.

            Καιρό πριν είχα φροντίσει να διεξάγω μία κατατοπιστική έρευνα για τη φετινή φεστιβαλική ευρωπαϊκή κίνηση. Η επιλογή του Lowlandsμόνο επιπόλαιη δεν ήταν. Αχανής έκταση, δέκα σκηνές, κινηματογραφικά, θεατρικά και λοιπά παρα-συναυλιακά δρώμενα και...περισσότεροι από 100 διαφορετικοί καλλιτέχνες επί σκηνής!
           Κεντρικός χώρος υποδοχής των επισκεπτών. Ψιλή βροχή, το χώμα στο πρώτο στάδιο μετατροπής του σε λάσπη, χιλιάδες κόσμου με το χαρακτηριστικό βλέμμα της προσμονής στα μάτια τους. Γρήγορη στάση στην pressreception για την απόκτηση των πάσων και περνώντας τη specialentrance βρεθήκαμε σ’ έναν χώρο κάποιων δεκάδων στρεμμάτων ν’ αναζητούμε, μούσκεμα, ένα χώρο 2x2 για να στήσουμε το φτωχικό μας.
             Πρώτη στάση ο χώρος για τους εκπροσώπους Τύπου (ένα εξαιρετικό προκάτ carousel) για δύο λόγους. Τον έναν τον λένε μπύρα. Ο άλλος ήταν ότι αν θέλαμε να παρακολουθήσουμε τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό συναυλιών έπρεπε να βάλουμε κάτω τα χαρτιά μας και να επιλέξουμε. Το μοναδικό πρόβλημα κάθε φεστιβαλιστή που σέβεται τον εαυτό του. Κάναμε την καρδιά μας πέτρα αλλά τα καταφέραμε. Ιδού απλά μία ενδεικτική παρουσίαση του φεστιβαλικού οργασμού που ακολούθησε...
           Ντυμένοι με τα ασπρόμαυρα κοστούμια που κοσμούν το εξώφυλλο του πρόσφατου “TyrannosaurusHives” οι Hivesπαρουσίασαν απνευστί το μεγαλύτερο τμήμα τόσο αυτού, όσο και του “VeniVidiVicious” και υποθέτω ότι έπεισαν ακόμη περισσότερους ότι είναι η “νέα αγαπημένη τους μπάντα” όπως υποστήριζε κι ο AlanMcGee. Εμένα σχεδόν μ’ έπεισαν ότι ήλεγχαν τον ήλιο, ο οποίος εμφανιζόταν μετά τις παρακλήσεις του τραγουδιστή σε κάποιο άγνωστο θεό. Όταν με τον φίλτατο Άλκη Καρλιγκιώτη, πάλαι ποτέ συνιδρυτή του Mirrorball, ακούσαμε το “HatetoSayIToldYouSo” νιώσαμε κάπως...υπερήφανοι, ενθυμούμενοι τις ημέρες που το 3οτεύχος του fanzine μας το φιλοξενούσε στο συνοδευτικό cd με αφορμή την πρώτη συνέντευξη της μπάντας σε ελληνικό έντυπο, πριν ακόμη αρχίσουν παγκοσμίως τα εξώφυλλα. Παλιές καλές εποχές...
             Στη μία ώρα που οι ScissorSistersβρίσκονταν επί σκηνής το τσιτάτο των Funkadelic“moveyourassandyourmindwillfollow” βρήκε την απόλυτη εφαρμογή του. Οι Νεοϋορκέζοι αποδείχτηκαν ξανά εξαιρετικοί performers. Προκλητικοί, αεικίνητοι και ξεδιάντροπα sexy. Εν ολίγοις, αν οι Stoogesήταν η residentμπάντα του Studio 54 κάπως έτσι θ’ ακούγονταν. Το δίδυμο Jake-Ana, με τον μεν να επιδεικνύει με κάθε ευκαιρία το σώμα Κούρου που διαθέτει και τη δε να μας προτρέπει να σνιφάρουμε μία γραμμή ίση με το μήκος της σκηνής, είμαι βέβαιος ότι προκάλεσε πολλαπλές εκρήξεις αδρεναλίνης και άλλων σωματικών υγρών και στα δύο φύλα του κοινού που τους παρακολούθησε...
             Όταν στις 4 τους χειροκροτήσαμε για τελευταία φορά νιώθαμε ότι είχαμε μόνο λίγα λεπτά μέχρι να πέσει τελείως ο διακόπτης μας. Σύραμε τους εαυτούς μας μέχρι τη σκηνή και ξαναμιλήσαμε το επόμενο πρωί.
           Επόμενη μέρα. Τους ChemicalBrothersδεν τους είχα παρακολουθήσει εντός Ελλάδας, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να τους έχανα εκτός. Η αποθέωση του ρυθμού, της έντασης, της όρασης, η κατακόρυφη διέγερση και των 5 αισθήσεων (έστω κι αν για μεγάλο ποσοστό του κοινού προς αυτή την κατεύθυνση βοήθησαν κι ορισμένα τεχνητά μέσα...) και των υπολοίπων παραισθήσεων. Αν την επόμενη δεν εμφανίζονταν οι WhiteStripesο τίτλος του απόλυτου headlinerθα τους ανήκε δικαιωματικά.
            Όταν έπειτα εκστασιασμένοι οδεύαμε στην presstent έχοντας στο μυαλό μας chill-outκαταστάσεις βρεθήκαμε αντιμέτωποι μ’ ένα πάρτυ συνώνυμο της εξτραβαγκάνζας που είχαν ετοιμάσει οι διοργανωτές για τους δημοσιογράφους, από Ιταλία μέχρι Σουηδία, κι από Αγγλία μέχρι...Ελλάδα. Αποτέλεσμα; H κρεμ μπρουλέ του ευρωπαϊκού μουσικού Τύπου να χορεύει αδιακρίτως άσματος με μία εντυπωσιακή παρέλαση γυναικών στα πρότυπα της Λιβ Ταιλερ να κλέβει την παράσταση. Το ότι γύρισα στη σκηνή είναι απορίας άξιον...
          Το ότι ξύπνησα κιόλας παραμένει άλυτο μυστήριο. Το ότι ο συγκάτοικος δεν ξυπνούσε με τίποτα ήταν απολύτως λογικό, όπως και το ότι δεν υπήρχε περίπτωση να περάσω λεπτό παραπάνω στη σκηνή.
          Τους LCDSoundsystemήθελα πολύ να τους παρακολουθήσω. Το τίμημα όμως θα ήταν βαρύ. Τουτέστιν, δε θα μπορούσα καν να χωρέσω στη σκηνή που θα έβγαιναν οιFranzFerdinand αν έφτανα έστω και κατά το ελάχιστο καθυστερημένος. Τους Franz θα τους δούμε κι εδώ. Φιλική συμβουλή: σπεύσατε ν’ αποκτήσετε το μαγικό χαρτάκι. Ξεχάστε τον όποιο madeinhypeσκεπτικισμό. Η “φωτιά” των FranzFerdinand είναι εντελώς “outofcontrol” κι ένας θεός ξέρει πόση ανάγκη έχουμε από μουσικούς εμπρηστές της κλάσης του AlexKapranos που δικαιολόγησε το “χαρισματικός frontman” που τείνει να εμφανίζεται παντού πλάι στ’ όνομά του. Πάρτε την ηδονή που προκαλεί η ακρόαση του ντεμπούτου τους, υψώστε την στην πιο μεγάλη δύναμη κι έχετε μία ιδέα του τι έλαβε χώρα στη σκηνή και απ’ ότι λέγεται σε όλες τις σκηνές που μέχρι τώρα έχουν εμφανιστεί.
         H γεύση της ασπροκόκκινης καραμελίτσας AlpenLiebe ούτε καν μπορεί να συγκριθεί με την ευχαρίστηση που μπορεί να προκαλέσει το ντουέτο των WhiteStripesσε κάθε αισθητήρα του οργανισμού σου. Κλισέ εκφράσεις του τύπου “είναι 2 αλλά κάνουν για 102”, “oJackζωγραφίζει, κεντάει, γαμάει (κλπ) στην κιθάρα”, “η Megαν και παίζει τύμπανα χειρότερα από τη δίχρονη ξαδερφούλα μου, έχει ομολογουμένως δύο εντυπωσιακότατα στήθη” δε θα τις αποφύγω καθόλου. Τα ηχεία της στολισμένης με ασπροκόκκινα λαμπιόνια σκηνής μόνο τα κλάματα δεν έβαλαν από την ανελέητη μεταχείριση που τους επιφύλαξαν τα ριφς-οδοστρωτήρες του Jack, ο οποίος αποδείχτηκε μεγάλος τεχνίτης στην εξάχορδη. Η Megδεν άλλαξε στιγμή το τροπάρι της στα drums, ήταν καλά κουρδισμένη έστω κι αν υπήρξαν στιγμές που κόντευε να ξεφύγει μετρονομικά και από την αποθέωση της ρυθμικής ευκολίας, όταν ο Jackεπιβεβαίωνε την κιθαριστική του αξία κάνοντας όλα τα κομμάτια αγνώριστα, αυτοσχεδιάζοντας συνεχώς. Και είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Megέχει δύο από τα εκπληκτικότερα στήθη από τότε που οι γυναίκες άρχισαν να καταπιάνονται με το rock ‘n’ roll. Όλα τα παραπάνω απλά επιβεβαιώνουν όσους πιστεύουν ότι οι WhiteStripesείναι απλά η Μεγαλύτερη μικρή μπάντα στον κόσμο. Τελεία και παύλα.
        Φήμες που θέλουν τον υπογράφοντα μετά του συγκατοίκου του στη σκηνή του τρόμου ξαπλωμένους, για την ακρίβεια κουκουλωμένους, ν’ αρνούνται πεισματικά αμφότεροι να κλείσουν την πόρτα της σκηνής καθώς κι εκείνες που τους θέλουν να προσπαθούν να πουν αντίο σε μία φίλη που γνώρισαν στο Amsterdam, κρίνονται ως απολύτως ανακριβείς μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Αφού καταφέραμε και γυρίσαμε πάλι καλά να λέτε! Over and out.



fashion addiction