Παταγωνία
Αποστολή: Βαγγέλης Δαβιτίδης
Share |

Και το πουθενά είναι κάπου!

Πάντα ο Νότος περιβαλλόταν από έναν ορισμένο εξωτισμό και κάποιο μυστήριο. Κι όσο περισσότερο κατηφορίζεις το νότιο ημισφαίριο πλησιάζοντας τον Πόλο, τόσο περισσότερο το επιβεβαιώνεις. Σ' αυτόν τον «τα πάνω-κάτω-τόπο» λοιπόν που σημειώνεται ως ΟΜΙΧΛΕΣ στους μεσαιωνικούς χάρτες, λίγο πιο πάνω από την Αντίχθονα των Πυθαγορείων (σ.σ. Ανταρκτική) όπου το χιόνι πέφτει προς τα πάνω, στο απώτατο άκρο της Νότιας Αμερικής και κατ' επέκταση, του κατοικήσιμου κόσμου, απλώνονται οι απέραντες πεδιάδες της Παταγωνίας.


Αν το χριστιανικό κατεστημένο
από τους ατέλειωτους επεκτατικούς πολέμους που έχει διεξαγάγει κατά καιρούς, είχε μια τελευταία οβίδα στην κατοχή του, δε θα την έριχνε ούτε στην πρώτη κρίσιμη πολιορκία της Ιερουσαλήμ το 1099, ούτε στο υπόγειο καταφύγιο του Οσάμα Μπιν Λάντεν αλλά εναντίον εκείνου του καταραμένου πλοίου της Αυτού Μεγαλειότητος, «Μπηγκλ» καπετάνιος του οποίου ήταν ο σκληροτράχηλος Ρόμπερτ Φιτζ Ρόϋ και συνταξιδιώτης του ο νεαρός φυσιοδίφης Κάρολος Δαρβίνος στο ταξίδι τους στην Παταγωνία το 1832. Γιατί  εκείνη η αναθεματισμένη περιήγηση του Δαρβίνου στις εσχατιές του Νότου και η σχολαστική παρατήρηση και καταγραφή ζώων και φυτών (καθώς και μια απαγωγή για την οποία θα μιλήσουμε αργότερα), έμελε να τον βοηθήσουν ν' αναπτύξει τη θεωρία της φυσικής επιλογής περιγράφοντας το μηχανισμό της εξέλιξης των ειδών τέσσερις δεκαετίες αργότερα. Ήταν τελικά η Παταγωνία εκείνη που έδωσε τη χαριστική βολή στον Αδάμ και την Εύα.
Έχοντας αυτά στο μυαλό μου και το βιβλίο του Τσάτουιν* στις αποσκευές μου, έφτασα στο Μπουένος Άιρες λίγες μέρες πριν από αυτά τα Χριστούγεννα. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λατινικής Αμερικής ?μετά το Ρίο- και η πιο ενδιαφέρουσα μαζί με την Αβάνα, με καλούσε να την εξερευνήσω ωστόσο έμεινα προσηλωμένος στο αρχικό μου σχέδιο ?αεροπλάνο για νότια ως την Παταγωνία και από κει με άλλη πτήση ακόμα πιο κάτω στη Γη του Πυρός, μια ανάσα από την Ανταρκτική- αναβάλλοντας για δύο εβδομάδες τις βόλτες στις υγρές και ρυθμικές νύχτες στην πόλη του τάνγκο και του Μπόρχες. Άλλωστε είχα όσο χρόνο χρειαζόταν στη διάθεσή μου. Είκοσι τρεις μέρες. Τις οποίες η Air France αποφάσισε να κάνει είκοσι τέσσερις αφού με δωροδόκησε με 300 ? για να παραχωρήσω τη θέση μου σε κάποιον απελπισμένο που περίμενε μάταια στη λίστα για να γυρίσει στην κανονική του ζωή πίσω στο Παρίσι. Για το Μπουένος Άιρες όμως λέω να σας τα διηγηθώ στο επόμενο τεύχος.


* Η Παταγωνία χρωστάει ένα μεγάλο μέρος των επισκεπτών της ακριβώς σε αυτό το βιβλίο, "Στην Παταγωνία" (εκδόσεις Χατζηνικολή) του 1977 γραμμένο από τον μέγα ταξιδευτή και συγγραφέα, τον Άγγλο Μπρους Τσάτουιν. Διαβάστε το ακόμα κι αν δε σκοπεύετε να πάτε ποτέ στην Παταγωνία. Και μετά αν δε θέλετε να βγάλετε εισιτήρια την επόμενη μέρα, τρυπήστε μου τη μύτη! Το βιβλίο του Τσάτουιν είναι ένα πραγματικά απολαυστικό οδοιπορικό, μια αληθινή περιπέτεια 289 σελίδων όπου σε κάθε μια ξετυλίγεται περίτεχνα το μαγικό κουβάρι της Παταγωνίας. Από το κομμάτι του προϊστορικού ζώου, του Μυλλόδοντα που είχε κουβαλήσει από κει δύο αιώνες πριν ο συγγενής του Μπρους, ο ατρόμητος ναυτικός Τσάρλι Μίλγουορντ μετά το ναυάγιο του στα παταγωνικά φιορδ της Χιλής μέχρι την επανάσταση των αναρχικών το 1921 στις πάμπες της Παταγωνίας.** Από τις περιπέτειες του θρυλικού τρίο της παρανομίας Μπουτς Κάσιντι, Σάντανς Κιντ και της γοητευτικής ερωμένης τους-πλην  άσου στο σημάδι και την ιππασία- Έτα Πλέις που το έσκασαν από την Άγρια Δύση για να ξαναρχίσουν στην Παταγωνία τις ληστείες τραπεζών, μέχρι την εξαφάνιση των ιθαγενών Γιάγκαν της Γης του Πυρός μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ιεραποστόλων.

** Για την επανάσταση που έγινε κυρίως με τσουγκράνες και μερικά λιανοντούφεκα και φυσικά πνίγηκε στο αίμα από τον αργεντίνικο στρατό, αναζητήστε το βιβλίο του ιστορικού Οσβάλντο Μπάγιερ ?La Patagonia Rebelde? το οποίο σημειωτέων δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Το μόνο έργο του Μπάγιερ που κυκλοφορεί στην Ελλάδα είναι «Οι αναρχικοί απαλλοτριωτές» από τον Ελεύθερο Τύπο και αναφέρεται στα γεγονότα μιας άλλης αναρχικής εξέγερσης στην περιοχή του Ρίο ντε λα Πλάτα μεταξύ Μπουένος Άιρες και Ουρουγουάης την ίδια εποχή. O Τσάτουιν αναφέρεται εκτενώς στην Επανάσταση της Παταγωνίας ενώ πλέκει το εγκώμιο του Μπάγιερ: «Διάβασα το ?La Patagonia Rebelde? μαγεμένος αφού αυτή η επανάσταση μινιατούρα έμοιαζε να εξηγεί τους μηχανισμούς όλων των επαναστάσεων.»


Από πού προέκυψε το όνομα Παταγωνία
Σωτήριον έτος 1520. Ο Μαγγελάνος εξερευνά τις νότιες θάλασσες του Ατλαντικού για λογαριασμό του Κάρολου του V. Στην ακτή του Σαν Χουλιάν αντικρίζουν έναν ινδιάνο γίγαντα της φυλής Τεουέλτσε να χοροπηδάει τραγουδώντας. Σύμφωνα με τον μύθο που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πραγματικής αυτής ανακάλυψης, ο Μαγγελάνος αναφωνεί: «Ω, Παταγών!» εξ αιτίας των τεράστιων μοκασινιών που φορούσε ο άγριος. Και εγένετω Παταγωνία...

Η ραχοκοκαλιά της Παταγωνίας είναι η κορντιγιέρα (οροσειρά) των Άνδεων. Οι Άνδεις είναι επίσης και το φυσικό σύνορο ανάμεσα στο κομμάτι που ανήκει στη Χιλή, εκείνης της στενής λωρίδας γης που σκάβει τον Ειρηνικό με αναρίθμητα περίτεχνα φιορδ αριστούργηματα της γεωμετρίας των φράκταλς και εκείνου της Αργεντινής που μετά την απέραντη πάμπα καταλήγει στον Ατλαντικό. Για έναν Έλληνα που είναι συνηθισμένος στο ανώμαλο, γεμάτο λόφους και βουνά ανάγλυφο της πατρίδας του, η θέα της απόλυτα επίπεδης πάμπας είναι πρωτόγνωρη. Αυτή η απόκοσμη και σεληνιακή εικόνα είναι πλήρως ασύμβατη στα μάτια μου. Η γη χωρίζεται με τον ουρανό από μια ευθεία γραμμή μονάχα, τόσο λεπτή, σχεδόν ανύπαρκτη μα γι' αυτό τόσο διακριτή. Δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό μου το γεγονός ότι κάνεις στροφή 360 μοιρών δίχως να εμποδίζει τίποτα το βλέμμα σου να πιάσει τον ορίζοντα. Αυτή η γραμμή μετατρέπεται σε ένα κύκλο που σε ζώνει τελικά. Είναι σα να ?σαι στη μέση ενός ωκεανού.


Φίτζροϋ

Στο δρόμο για την κορυφή του μικρού Πρίγκιπα

Στη νότια Παταγωνία η κορυφή Φιτζρόυ (υψ. 3405 μ.) προσελκύει ορειβατικές αποστολές από όλο τον κόσμο και έμελλε να είναι και ο δικός μου πρώτος στόχος. Ξεκινήσαμε πεζοπορία από το χωριουδάκι Ελ Τσαλτέν και το απόγευμα είχαμε στήσει σκηνή στους πρόποδες του βουνού. Μπροστά μας ή ακριβέστερα από πάνω μας ορθώνονταν σε διάταξη, η μία δίπλα στην άλλη, οι ομιχλώδεις, χιονοσκέπαστες κορυφές. Η Φιτζρόυ, η Πουανσενό και η Σεν Εξιπερύ που έχει πάρει το όνομα της από το διάσημο συγγραφέα του «μικρού πρίγκιπα» και όχι τυχαία βέβαια αφού ο Γάλλος αεροπόρος διέσχιζε τους ουρανούς της Παταγωνίας εκτελώντας δρομολόγια για λογαριασμό των αργεντίνικων ταχυδρομείων. Είχα κάνει το λάθος να μην πάρω υπόστρωμα μαζί μου και το αντίτιμο ήταν η υγρασία να μη με αφήσει να κλείσω μάτι αυτές τις λίγες ώρες που διαρκεί η παταγωνική νύχτα εκεί κάτω στον πεντηκοστό παράλληλο. Ούτως ή άλλως την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε με το πρώτο φως δηλαδή στις τέσσερις τα χαράματα κι όχι δίχως σοβαρό λόγο. Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου απλώνουν ένα μεταξένιο χρυσαφί μανδύα στους γκρίζους βράχους τον βουνοκορφών και βάφουν το χιόνι τους πορτοκαλί. Ο ήλιος σκαρφαλώνει αργά αφού ξέρει πως έχει στη διάθεσή του σχεδόν δεκαεννιά ώρες για να ξανακρυφτεί απέναντι στη Δύση, στη Χιλή.
Ο άνεμος, ο οποίος δεν είχε σταματήσει να λυσσομανάει όλο το βράδυ, θα μας συντρόφευε όχι μόνο στην ανάβαση του Φιτζρόυ αλλά και κατά τη διάρκεια όλης μας της παραμονής στην Παταγωνία. Άλλοτε θυελλώδης κι άλλοτε απλά δυνατός αλλά πάντοτε κατά ριπάς, δυσκολεύει τη μετακίνηση καθιστώντας την άλλοτε επικίνδυνη και άλλοτε απλά αδύνατη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που περίμενες να περάσει μια δυνατή ριπή γαντζωμένος από ένα δέντρο ή καβατζωμένος σε καμιά εσοχή βράχων για να μπορέσεις να συνεχίσεις να περπατάς. Και δεν ήταν λιγότερες εκείνες που με πήρε πίσω για τα καλά. Όσο ψηλότερα ανεβαίναμε, τόσο περισσότερο χιόνι που είχε παρασύρει από τις κορφές έφερνε στα πρόσωπά μας.  
Μετά από μια απαιτητική ανάβαση δυόμιση ωρών και δίχως να συναντήσουμε ψυχή φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό, τη λίμνη των Τριών. Σ' αυτή, τώρα που είναι καλοκαίρι καταλήγουν τα χιόνια των κορυφών. Γλυπτά πάγου σουλατσάρουν στην επιφάνειά της κι από πάνω της, το γρανιτένιο κάθετο τοίχος των κορυφών. Από κει και πέρα θα ήταν ορειβασία και όχι πεζοπορία. Ο ήλιος έκαιγε. Η ησυχία ήταν απόλυτη εκεί πάνω και λέω απόλυτη γιατί ο ήχος του αέρα στην Παταγωνία δεν πιάνεται, είναι το μόνιμο soundtrack. Κοίταξα την κοιλάδα που απλωνόταν στα πόδια μας. Φιτζρόυ, το ωραιότερο μέρος του κόσμου για να κάνεις έρωτα, σκέφτηκα.   

 

Παγετώνας Περίτο Μορένο

Και τώρα το τέρας σαλεύει και απειλεί να μας πνίξει.       

Τα μεγάλα διάκενα μεταξύ των κορυφών της κορντιγιέρας των Άνδεων καλύπτονται από αιώνιους παγετώνες. Πανύψηλα τείχη πάγου που απλώνονται όσο μπορεί να δει το μάτι σου και τελικά χάνονται στην ομίχλη.
Ο εντυπωσιακός παγετώνας του Περίτο Μορένο, το πρώτο σε επισκεψιμότητα μέρος στην Παταγωνία, οφείλει το όνομά του στον εξαιρετικό επιστήμονα, ανθρωπολόγο, φυσιοδίφη και εξερευνητή Φρανσίσκο Μορένο. Ο Μορένο όργωσε στην κυριολεξία τις Παταγωνικές Άνδεις σε αναρίθμητες αποστολές και γι' αυτό το λόγο του αποδόθηκε το παρατσούκλι Perito, εξπέρ δηλαδή, όταν η αργεντίνικη κυβέρνηση του ανέθεσε να την εκπροσωπήσει στο δύσκολο έργο της χάραξης της συνοριογραμμής με τη Χιλή στις αρχές του 20ου αιώνα εκμεταλλευόμενη το τεράστιο κύρος του. Τις εκτάσεις που έλαβε ο Μορένο σαν αντάλλαγμα, τις δώρισε για να γίνει το πρώτο εθνικό πάρκο στην παταγωνική Αργεντινή. Ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, ο θρυλικός εξερευνητής πέθανε ξεχασμένος και πάμφτωχος το 1919.
Η πρώτη εικόνα του παγετώνα που έφτασε στα μάτια μου, μου φάνηκε αδιανόητη. Δεν ήταν ούτε το κρύο, είχε πάνω από δέκα βαθμούς αφού εδώ ήταν καλοκαίρι τώρα, ούτε οι σφοδροί άνεμοι που τους είχα πλέον συνηθίσει. Ήταν το ασύλληπτο μέγεθος της εικόνας του που δε χωρούσε ούτε στα μάτια -κυριολεκτικά- ούτε στο μυαλό μου- μεταφορικά. Επιβιβαστήκαμε στο καραβάκι φτάνοντας πρόσωπο με πρόσωπο με το γαλάζιο του παγετώνα. Σήκωσα ψηλά το κεφάλι για να δω τις μυτερές κορυφές του και έμεινα να τις κοιτάω.
Μουδιασμένος μερικά λεπτά αργότερα πάτησα στεριά και πήρα το μονοπάτι στην αρχή του οποίου υπήρχε ταμπέλα, που καθιστούσε σαφές στους επίδοξους πεζοπόρους ότι απαγορευόταν η πρόσβαση χωρίς οδηγό, για να δω και την αθέατη μέχρι τότε πλευρά του παγετώνα. Η κορυφή του απέναντι λόφου μάς χάριζε μια μοναδική θέα του παγετώνα σε ολόκληρο το μήκος του. Και ξαφνικά μια τρομερή παρατεταμένη βοή έσκισε τον αέρα. Ένα τεράστιο κομμάτι πάγου αποκολλήθηκε πέφτοντας με πάταγο στη λίμνη για να λιώσει. (Τυχεροί όσοι από εσάς είδαν το βίντεο με αυτά τα καρέ στο προηγούμενο bCREATIVE όπου έπαιξε εμβόλιμο αφιέρωμα στην Παταγωνία.) Δεν πέρασαν ούτε πέντε λεπτά μέχρι να πέσει το επόμενο κομμάτι από τους αιώνιους πάγους που ο άνθρωπος τους έκανε να μην είναι πια αιώνιοι. Εδώ κάτω η κλιματική αλλαγή δεν ήταν απλά μια φράση στην εφημερίδα, τη βλέπαμε με τα μάτια μας.

Δεν πάει πολύς καιρός που οι τουρίστες σταμάτησαν να ζητωκραυγάζουν κάθε φορά που ένα κομμάτι του Περίτο Μορένο έσπαγε εντυπωσιακά μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους. Είχαμε κατορθώσει το αδιανόητο. Είχαμε κάνει το πιο σιωπηλό τοπίο του κόσμου να μιλήσει...


Τόρρες ντελ Πάινε, Χιλή

Κάθε στιγμή ένα αθέατο πούμα, σε κοιτά...

...ήταν το πρώτο πράγμα που μας είπε ο Ροντρίγκο, ένας 19χρονος πιτσιρικάς από το χιλιανό λιμάνι του Πούντο Αρένας ο οποίος εκτελούσε χρέη ξεναγού στο εθνικό πάρκο Τόρρες ντελ Πάινε της παταγωνικής Χιλής. Στην είσοδο του πάρκου μια γκρίζα αλεπού κατέβηκε ένα λόφο και περιφερόταν νωχελικά αδιαφορώντας για τα εξεταστικά μας βλέμματα. Σε μια πλαγιά πιο πέρα μια αγέλη από πανέμορφα γκουανάκος -τα λάμα της νότιας λατινικής Αμερικής- βοσκούσαν ούτως ώστε τα πούμα να αποζημιωθούν για το αναπόφευκτο σπριντ που έπρεπε να κάνουν για να τα πιάσουν. Αργά το απόγευμα φτάσαμε στην καταγάλανη λίμνη Πεοέ όπου μας περίμεναν στημένες οι σκηνές μας και ένα πιάτο φαΐ. Χρειαζόμασταν ξεκούραση, όχι μόνο γιατί τις επόμενες 3 μέρες θα περπατούσαμε πάνω από εκατό χιλιόμετρα, τα περισσότερα από αυτά σκληρής ανάβασης, αλλά και γιατί μεσολαβούσε Πρωτοχρονιά και το απαραίτητο πάρτυ βεβαίως-βεβαίως! Την πρώτη νύχτα στο Τόρρες ντελ Πάινε τα πυκνά σύννεφα μάς έκαναν τη χάρη να αφήσουν το ολόγιομο φεγγάρι να ξεπροβάλει πάνω από τις κορυφές  των χιονισμένων βουνών ξυπνώντας μέσα μου τον Τζακ Νίκολσον στο Γουλφ. Είχε αρχίσει να κάνει παγωνιά και ήταν δύσκολο να κρατήσω το τσιγάρο μέχρι τη γόπα, ως συνήθως. Τα γάντια ήταν κάπου στη σκηνή, κάπου ανάμεσα στον υπόλοιπο εξοπλισμό μα το φεγγάρι ήταν απέναντι και έτσι δε με ένοιαζε.
Το δεξί μου γόνατο υπέφερε από μια απότομη κίνηση που είχα κάνει στο Φίτζροϋ προχθές. Κούτσαινα και μετά βίας περπατούσα. Αύριο θα ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη μέρα με πεντάωρη ανάβαση στο πιο χαρακτηριστικό σημείο του Τόρρες ντελ Πάινε. Γι' αυτή την πορεία είχα κουβαληθεί στη Χιλή και ο κίνδυνος να τη χάσω ήταν όχι απλά ορατός αλλά κάτι παραπάνω από βέβαιος. Ήδη στη χαλαρή απογευματινή βόλτα εκείνης της μέρας, τα είχα παρατήσει στη μέση παίρνοντας έναν απρόσμενο υπνάκο στην όχθη μιας ήρεμης λίμνης τιμώντας τα ελληνικά χρώματα στο ευγενές άθλημα της σιέστας. Βλέποντας αυτό οι υπόλοιποι του team, οκτώ Βραζιλιάνοι, δύο Βάσκοι, ένας ηλικιωμένος Ιταλός αλπινιστής, μερικοί ακόμα Ιταλοί, ένας μεσήλικας Κοσταρικανός με την κόρη του, ένας μυστηριώδης Καναδός πιτσιρικάς και ένας Νεοϋορκέζος με καταγωγή από το Κασμίρ, ένα ανέκδοτο βγαλμένο από τα eighties δηλαδή αφού εγώ είμαι κατά βάση Πόντιος, έβαζαν στοίχημα ότι δε θα με έβλεπαν πουθενά αλλού εκτός ίσως γύρω από τη σκηνή μου. Το φεγγάρι όμως απέναντί μου είχε διαφορετική άποψη. Έλουζε με μυστηριώδες φως το βουνό που είχα να ανέβω αύριο και εμένα με κουράγιο.
Το πρωί ζήτησα από τον οδηγό μας ένα μπατόν του σκι και τα απαραίτητα αντιφλεγμονώδη από τον αμερικανό που τύχαινε να είναι γιατρός. Κατέβασα ένα χάπι και άρχισα να ανεβαίνω το πρώτο κομμάτι της διαδρομής, μια μαρτυρική ανηφόρα μιας ώρας. Στο τέρμα της είχαμε πλέον κερδίσει αρκετό ύψος για να εισχωρήσουμε στο φαράγγι που θα μας έφερνε στους πρόποδες του βουνού για την τελική ανάβαση. Ωστόσο όλα αυτά εμένα μου φαίνονταν πολύ μακρινά, σχεδόν ακατόρθωτα. Στην είσοδο του φαραγγιού κάναμε μια στάση για φαΐ και βρήκα ευκαιρία να κατεβάσω άλλο ένα αμερικάνικο παυσίπονο αφού πλέον το πόδι το έσερνα. Στην έξοδο η κατάσταση ήταν πια απελπιστική παρ' όλα αυτά ήμουν πολύ κοντά για να τα παρατήσω. Κούτσα-κούτσα σκαρφάλωσα με κόπο τα τελευταία χιλιόμετρα και όπως η εθνική στην Πορτογαλία, έγινα η χαρά των μπουκμέικερ. Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, είχα κάνει την έκπληξη, είχα καταφέρει να ανέβω το Τόρρες ντελ Πάινε, έστω και ντοπέ. Οι υπόλοιποι είχαν φτάσει κανά μισάωρο πριν και ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Πλησιάζω τον αμερικανό φίλο. Είχε έρθει η ώρα να πω την ατάκα μου. "American drugs, stubborn Greeks, lethalcombination!"

Ουσουάγια, Γη του Πυρός

Ταξίδι στο τέλος του κόσμου

Το πρώτο πράγμα που τράβηξε τα βλέμματα του πληρώματος του Μαγγελάνου ήταν εκείνες οι μακριές στήλες καπνού που ορθώνονταν στον ουρανό υποδεικνύοντας ότι το νησί αυτό κατοικούταν. Ο εξερευνητής αποφάσισε λοιπόν να το βαφτίσει Γη του Καπνού. Όταν, επιστρέφοντας στην Ευρώπη, έδειξε τους χάρτες των περιοχών που είχε ανακαλύψει στο βασιλιά Κάρολο
V, εκείνος θεώρησε ότι ήταν απαραίτητο να κάνει μια μικρή αλλαγή. «Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά» είπε.

Πέντε αιώνες αργότερα παρέμενε μια πραγματική οδύσσεια να καταφέρεις να βρεις εισιτήρια για την πιο νότια πόλη του κόσμου, την παγωμένη Ουσουάγια στη Γη του Πυρός, για διαφορετικούς ωστόσο λόγους. Κι όταν τα κράτησα επιτέλους στα χέρια μου τρεις ώρες πριν φύγει το αεροπλάνο, η συγκίνηση μου δεν περιγραφόταν. Θα πήγαινα λοιπόν στη Γη του Πυρός. Πιο νότια ήταν μόνο η Ανταρκτική και ο Νότιος Πόλος.
Πετώντας πάνω από τα στενά του Μαγγελάνου αφήνοντας πίσω μας την ηπειρωτική Παταγωνία, αισθάνθηκα ότι είχαμε περάσει τις πύλες ενός άλλου κόσμου. Κόλλησα πάνω στην Ελένη για να χαζέψω καλύτερα το κανάλι του Μπηγκλ όταν είδα το αεροδρόμιο της Ουσουάγια, μια στενή λωρίδα γης μέσα στη θάλασσα σαν αεροπλανοφόρο.
Το ηλιοβασίλεμα σταθήκαμε στο λιμάνι με τα σκοτεινά νερά να κοιτάμε τον ήλιο να βουτάει πίσω από τα βουνά λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Χανόταν τόσο αργά που νόμιζες ότι ο χρόνος είχε σταματήσει. Πίσω στην πόλη, οι νοσοκόμες είχαν στήσει αντίσκηνα έξω από το νοσοκομείο. Η Αργεντινή μετά το κραχ του 2001 είναι μια απέραντη διαδήλωση και ο πρόεδρος Κίρσνερ σε ρόλο Σημίτη χτίζει παλάτια στην άμμο.Ήρθε η ώρα όμως να σας μιλήσω για την απαγωγή του 1830 όπως σας είχα υποσχεθεί στην αρχή και ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι ο τόπος του εγκλήματος ήταν η Γη του Πυρός. Θύμα αυτής ο ιθαγενής της φυλής των Γιάγκαν, που αργότερα θα βαφτιζόταν Τζέιμι Μπάτον και θύτης ο κάπτεν Φίτζροϋ. Για την ακρίβεια ο Φίτζροϋάρπαξε τρεις ιθαγενείς για να τους φέρει σαν τρόπαια πίσω στον πολιτισμό όμως μόνο ο Τζέιμι στάθηκε τυχερός. Μετά από λίγο καιρό στο Λονδίνο, ο ιθαγενής που πριν ξεστόμιζε άναρθρες κραυγές θα μεταμορφωνόταν σε έναν ευγενή και μορφωμένο νέο προσελκύοντας το ενδιαφέρον του Δαρβίνου που θα τον έπαιρνε μαζί του στο ταξίδι του στο νότιο Ωκεανό. Αυτή η απαγωγή σήμανε την αρχή του τέλους για τη φυλή του Μπάτον. Όταν ξεκίνησε το ταξίδι του Μπηγκλ οι Γιάγκαν αριθμούσαν 3.000 ψυχές. Έναν αιώνα αργότερα, ό,τι είχε απομείνει από τους Γιάγκαν μετά από την επιδημία ιλαράς που είχαν φέρει οι λευκοί μαζί με τα τουφέκια τους ήταν ένα μνημείο στη μικρή Πλατεία της Ουσουάγια. "Al Indio" (Στον Ινδιάνο).



fashion addiction