• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

Sonar

Η δημοσιογραφία στο στόχαστρο παγκοσμίως

«Είμαστε, βλέπετε, από την πάστα των ανθρώπων που διακατέχονται από τον πόθο να μετατρέπουν τις κολάσεις σε παραδείσους.»

Hrant Dink

 

Ήταν τον Απρίλιο του 2003 όταν τα τανκ του επελαύνοντα αμερικανικού στρατού έμπαιναν στη Βαγδάτη συναντώντας την ισχνή αντίσταση του ανύπαρκτου στρατού του Σαντάμ. Όμως είχαν και έναν άλλο αντίπαλο, τους μη «ενσωματωμένους δημοσιογράφους». Η εικόνα του αμερικανικού τανκ που βάλει κατά του ξενοδοχείου Παλεστάιν απ' όπου μετέδιδαν «ζωντανά» οι δημοσιογράφοι στη Βαγδάτη, θα μπορούσε να αντικαταστήσει όλο το επόμενο τετρασέλιδο.   

Ετήσια έκθεση της οργάνωσης Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα (R.S.F.) 2005:

63 δημοσιογράφοι έχασαν τη ζωή τους

807 συνελήφθησαν

1.308 δέχθηκαν επίθεση και απειλές,

1.006 Μέσα Ενημέρωσης λογοκρίθηκαν

ενώ παράλληλα οι απαγωγές δημοσιογράφων σημείωσαν ραγδαία αύξηση.

Η Κίνα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη κρατική λογοκρισία αφού στις φυλακές της κρατούνται επίσημα 32 δημοσιογράφοι.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει από την έκθεση είναι ότι για πρώτη φορά φέτος έχουμε συχνή λογοκρισία και στο διαδίκτυο. Μόνο η Κίνα φυλάκισε 62 δημοσιογράφους του διαδικτύου.

 

Ετήσια έκθεση της οργάνωσης Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα (R.S.F.) 2006:

Η πλέον αιματηρή για το επάγγελμα του δημοσιογράφου από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνολικά χάθηκαν 65 δημοσιογράφοι, ενώ ο αριθμός αυτός συμπληρώνεται και ξεπερνά τους 100 καθώς το τίμημα είναι ακριβό και για τους άμεσους συνεργάτες τους (π.χ. καμεραμάν, φωτογράφοι).

Δολοφονημένοι δημοσιογράφοι (2006) :

Ιράκ: 24
Φιλιππίνες: 7
Αφγανιστάν: 2
Αζερμπαϊτζάν: 2
Αϊτή: 2
Μπαγκλαντές: 2
Δημοκρατία του Κονγκό: 2
Μεξικό: 2
Νεπάλ: 2
Πακιστάν: 2
Ρωσία: 2
Λίβανος: 2
Σομαλία: 2
Σρι Λάνκα: 2
Βραζιλία: 1
Λευκορωσία: 1
Κολομβία: 1
Εκουαδόρ: 1
Καζακστάν: 1
Κόσοβο: 1
Λιβύη: 1
Σιέρα Λεόνε: 1

Έκθεση 2007

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ελευθερίας του Τύπου, 3 Μαΐου, η οργάνωση υπεράσπισης των δημοσιογράφων (P.E.C.) δήλωσε ότι δύο δημοσιογράφοι σκοτώνονται κάθε εβδομάδα ανα τον κόσμο από την αρχή του έτους. Ήδη έχουν χάσει τη ζωή τους τουλάχιστον 34 δημοσιογράφοι. Αν μάλιστα συνεχιστούν στο υπόλοιπο του έτους οι ίδιοι ρυθμοί με τους πρώτους 4 μήνες, τότε το 2007 θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο σε απώλειες. Ως οι πιο επικίνδυνες χώρες λογίζονται το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Μεξικό, οι Φιλιππίνες κι η Σρι Λάνκα. Η Αιθιοπία βρίσκεται πρώτη στη λίστα των χωρών όπου η ελευθερία του Τύπου χειροτέρεψε τα τελευταία πέντε χρόνια. Επίσης, περιλαμβάνονται άλλες 2 αφρικανικές χώρες (Γκάμπια, Κονγκό), κάτι που δείχνει ότι όταν αναφερόμαστε στις ελευθερίες του Τύπου στην Αφρική, η δημοκρατία πάει περίπατο. Η λίστα περιλαμβάνει επίσης χώρες όπως η Ρωσία, η Κούβα, το Πακιστάν, η Αίγυπτος, το Αζερμπαϊτζάν, το Μαρόκο και η Ταϊλάνδη.

 

«Δεν με πειράζει που με πυροβόλησαν. Θα με πείραζε αν υπέκυπτα στον εκβιασμό τους, αν φοβόμουν. Τότε θα με είχαν νικήσει. Αλλά δεν μπορούν».

Βερόνικα Γκουερίν, Ιρλανδία, Δουβλίνο, (1959-1996)

Βερόνικα Γκουερίν ξεκίνησε να γράφει το 1994 για θέματα του υποκόσμου και τη διακίνηση ναρκωτικών στη Sunday Independent του Δουβλίνου. Εισχωρώντας στο θέμα κι ωθούμενη από τις αρχές της ξεκίνησε το δικό της πόλεμο ενάντια στους εμπόρους. Στις 30/1 του 1995 τ' αφεντικά του ιρλανδέζικου υποκόσμου έστειλαν το πρώτο «μήνυμα» στη μαχητική δημοσιογράφο. Την πυροβόλησαν μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η σφαίρα «γλείφει» μια κεντρική αρτηρία, αλλά δεν την κόβει. Μένει μόνο μια δυσκολία στο βάδισμα. Ο σύζυγός της προσπαθεί μάταια να τη μεταπείσει. Σύντομα στέλνουν καινούριους εκτελεστές. Στις 26/6/96 οδηγώντας από το σπίτι στην εφημερίδα, σταματά στα φανάρια της οδού Νάας. Μια μηχανή πλησιάζει κι ο συνεπιβάτης την πυροβολεί 5 φορές. Δύο σφαίρες στο κεφάλι, τρεις στην καρδιά. Ακαριαίος θάνατος. Η πρώτη εκτέλεση Ιρλανδού ρεπόρτερ. Η δολοφονία της προκάλεσε σοκ και τρομερό θυμό στην κοινή γνώμη. Ο θάνατος της θεωρήθηκε ανοιχτή επίθεση στη δημοκρατία. Κινητοποιήθηκε ολόκληρο το σύστημα και το αποτέλεσμα ήταν 150 συλλήψεις κι άγριο κυνηγητό των συμμοριών του Δουβλίνου. Τα μεγάλα αφεντικά, βεβαίως, δεν ενοχοποιήθηκαν ποτέ. Εκείνη την ημέρα «είχαν» ακλόνητα άλλοθι. Η υπόθεση έκλεισε.

«Το ρίσκο αποτελεί ένα φυσιολογικό μέρος της δουλειάς μου»

Άννα Πολιτκόφσκαγια Μόσχα, Ρωσία, 1958 - 2006

H Άννα Πολιτκοφσκαγια 48 ετών, ουκρανικής καταγωγής, μητέρα 2 παιδιών, εργαζόταν στη μικρής κυκλοφορίας εφημερίδα «Novaya Gazeta». Από το 1999 και μετά η μαχητική δημοσιογράφος είχε αφοσιωθεί πλήρως στα θέματα των βιαιοτήτων σε βάρος των Τσετσενών πολιτών από τις αρχές ασφαλείας της χώρας κι από τις Ρωσικές δυνάμεις. Η Πολιτκόφσκαγια επέκρινε σκληρά κι ανοιχτά τόσο τον Πούτιν, όσο και τον Τσετσένο πρωθυπουργό Ραμζάμ Καντίροφ, για την πολιτική και τις μεθοδεύσεις τους. Έγραψε δύο βιβλία για το θέμα και φυσικά πληθώρα άρθρων. Οι απειλές που δεχόταν ήταν συχνές. Λέγεται πως λίγο πριν πεθάνει είχε συγκεντρώσει υλικό (Φωτογραφίες, βίντεο) σχετικά με τους αναίτιους θανάτους Τσετσένων αιχμαλώτων, τα πτώματα των οποίων ήταν, από τα βασανιστήρια, πέραν της αναγνώρισης παραμορφωμένα. Στις 7/10/06 έπεσε νεκρή από 4 σφαίρες μέσα στο διαμέρισμα της στη Μόσχα.
 

«Ναι, νιώθω σα σκιαγμένο περιστέρι, όμως ξέρω καλά πως σε αυτήν τη χώρα οι άνθρωποι ούτε αγγίζουν, ούτε ενοχλούν τα περιστέρια. Και τα περιστέρια ζουν κι ευημερούν στην καρδιά των πόλεων. Ε, ναι, λοιπόν, αισθάνομαι λιγάκι φοβισμένος, μα κι απ' την άλλη ελεύθερος».

Hrant Dink, Κωσταντινούπολη, Τουρκία (1954-2007)

Ο Χραντ Ντινκ αμφισβητούσε ανοιχτά τη συντριπτικά κυρίαρχη τάση άρνησης στην Τουρκία αναφορικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων του 1915. Με τα κείμενα του είχε προκαλέσει την οργή των εθνικιστών στην Τουρκία και το 2006 είχε κριθεί ένοχος με βάση το άρθρο 301 του τουρκικού ποινικού κώδικα για «προσβολή της τουρκικής ταυτότητας» μετά τα σχόλια που διατύπωσε στην εφημερίδα του αναφορικά με τις τουρκο-αρμενικές σχέσεις. Ήξερε καλά ότι αποτελούσε στόχο. Ακόμη και σε άρθρο του στις 10/1 στην εφημερίδα ''Άγος'' έγραψε ότι η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Δολοφονήθηκε το απόγευμα της 19/1 σε μια από τις πιο πολυσύχναστες επιχειρηματικές περιφέρειες της Κωνσταντινούπολης. Ένας δεκαεπτάχρονος εκτελεστής (!!) τον πλησίασε καθώς έφευγε από το κτίριο όπου στεγάζονται τα γραφεία της εβδομαδιαίας εφημερίδας στην οποία ήταν αρχισυντάκτης και τον πυροβόλησε εν ψυχρώ τρεις φορές στο κεφάλι. Ο Hrant πέθανε αμέσως. Η κηδεία κινητοποίησε 200 με 300 χιλιάδες ανθρώπους, σε μια πορεία που εκτεινόταν σε διαδρομή 8 χλμ.

Ιραν
19/3/06 Ελεύθερος μετά από έξι χρόνια ο δημοσιογράφος Akbar Ganji. Μπήκε φυλακή το 2000 όταν δημοσίευσε σειρά άρθρων όπου κατηγορούσε τους κληρικούς και το υπουργείο των μυστικών υπηρεσιών για τη δολοφονία πέντε πολιτών.

Ιρακ
12/3/06 Ο Amjad Hameed, δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης του Ιράκ βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητο του. Άγνωστοι του έστησαν ενέδρα ενώ οδηγούσε με το αυτοκίνητο του και τον πυροβόλησαν στο κεφάλι.

Κούβα
Ο Fabio Prieto Llorente, δημοσιογράφος από την Κούβα αποτελεί ένα από τα θύματα της επιχείρησης του 2003 κατά του Τύπου που οδήγησε στην μαζική σύλληψη πολλών δημοσιογράφων. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 20 ετών με την κατηγορία της «επίθεσης ενάντια στην Εθνική Ανεξαρτησία της Κούβας».

Νεπάλ
30/4/06 Πολλοί δημοσιογράφοι (τουλάχιστον 117) τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια μεγάλων διαδηλώσεων, ενώ τουλάχιστον πέντε χτυπήθηκαν από σφαίρες όπλων. Όπως καταγγέλλεται, ορισμένοι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης χτυπήθηκαν σκόπιμα από τις αστυνομικές αρχές.

Φιλιππίνες
8/4/06 Ο Orlando Mendoza πυροβολήθηκε από άγνωστους μέσα στο αυτοκίνητο του όταν έφευγε από την φάρμα του. Παραμένουν αδιευκρίνιστες οι αιτίες της δολοφονίας του δημοσιογράφου αν και πολλοί την συνδέουν με την μαχητική αρθογραφία που ανέπτυξε ενάντια στην τοπική φράξια ενός αντάρτικου στρατού.

Μεξικό
21/11/06 Ο Ρομπέρτο Μάρκος Γκαρσία δημοσιογράφος του περιοδικού "Τεστιμόνιο" έπεσε νεκρός από 6 σφαίρες που δέχθηκε από αγνώστους, τη στιγμή που επέστρεφε από μια συνέντευξη.

Ρωσία
3/4/06 Ομάδα ακροδεξιών επιτέθηκε στο δημοσιογράφο Elkhan Mirzoyev του τηλεοπτικού καναλιού N.T.V. μέσα στο Μετρό της Μόσχας. Οι νεαροί σκίνχεντ κάθισαν δίπλα του κι άρχισαν να του εξηγούν γιατί ο ίδιος «δε θα έπρεπε να ζει στη Ρωσία». Στη συμπλοκή που ακολούθησε οι νεαροί ναζιστές τον ξυλοκόπησαν βάναυσα και τον πέταξαν έξω από το τρένο.

28/2/6 Σε στραγγαλισμό οφείλεται ο θάνατος του γνωστού Ρώσου δημοσιογράφου και τηλεπαρουσιαστή Ιλιά Ζίμιν. Συνάδελφοι του Ζίμιν δήλωσαν ότι τον τελευταίο καιρό συγκέντρωνε σημαντικά στοιχεία για τις αλυσίδες τροφοδοσίας της ρωσικής πρωτεύουσας.

Τουρκία
21/4/06 Το φιλελεύθερο τουρκικό ειδησεογραφικό περιοδικό Nokta της Κωσταντινούπολης σταμάτησε την έκδοσή του έπειτα από 25 χρόνια. Αιτία η επιδρομή της αστυνομίας, κατόπιν εντολής του στρατού, στα γραφεία εξαιτίας δημοσίευσης άρθρων που αφορούσαν τον τουρκικό στρατό. Κατασχέθηκαν έγγραφα, αντιγράφηκαν οι σκληροί δίσκοι των υπολογιστών των δημοσιογράφων και ανακρίθηκε όλο το προσωπικό. Η αστυνομία αναζητούσε στοιχεία σχετικά με τη δημοσίευση το μήνα που είχε περάσει από το Nokta εσωτερικού εγγράφου του στρατού, το οποίο, είχε κλαπεί από το αρχηγείο. Το έγγραφο περιείχε καταλόγους με ονόματα δημοσιογράφων, οι οποίοι είχαν χωριστεί σε «υποστηρικτές» κι «αντιτιθέμενους» του στρατού. Επίσης, το Μάρτιο, το Nokta δημοσίευσε αποσπάσματα από το ημερολόγιο -σύμφωνα με το ίδιο- ενός πρώην υπευθύνου του ναυτικού, του Οζντέν Ορνέκ, στο οποίο αυτός διηγείται ότι μια ομάδα στρατηγών σχεδίαζε δύο πραξικοπήματα το 2004 για την ανατροπή του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Κίνα
18/3/06 Όταν η αστυνομία της επαρχίας Taizhou απόφασισε ν? αυξήσει τα τέλη κυκλοφορίας στα ηλεκτρικά ποδήλατα, ο Wu Xianghu, 41 χρονών, συντάκτης της εφημερίδας «The Taizhou Evening News», έγραψε επικριτικό για την αστυνομία άρθρο. Την επόμενη ημέρα αστυνομικοί εισέβαλαν στα γραφεία της εφημερίδας και τον ξυλοκόπησαν βάναυσα. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, αλλά στις αρχές Φεβρουαρίου άφησε την τελευταία του πνοή, καθώς τού είχαν προκληθεί ανεπανόρθωτες βλάβες στο συκώτι και τα νεφρά.
 
23/5/06
Οι Φιλιππίνες αποτελούν τη 2^η πιο επικίνδυνη χώρα στον κόσμο για τους δημοσιογράφους. Ως εκ τούτου, ο υπουργός Δικαιοσύνης της χώρας, Ραούλ Γκονζάλες, ανακοίνωσε ότι θα επιτραπεί η άδεια οπλοφορίας στους λειτουργούς του Τύπου, για λόγους αυτοπροστασίας!!!!

Φίμωση του Τύπου, ένα διόλου εξωτικό φρούτο

 Η παραπάνω λίστα θα μπορούσε να είναι παραπλανητική. Γιατί η ανελευθερία του Τύπου δεν είναι κάτι που πλήττει αποκλειστικά εξωτικές χώρες αλλά έχει έντονη παρουσία και στη Δύση.

Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (RSF) & CIA

Τον Απρίλιο του 2005, ο δημοσιογράφος Τιερί Μεϊσάν, πρόεδρος της γαλλικής εφημερίδας «Reseau Voltaire», υποστήριζε σε άρθρο του ότι ο Ρομπέρ Μενάρ, ο ιδρυτής των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (RSF), υπέγραψε το 2002 μια σύμβαση με το «Κέντρο για μια Ελεύθερη Κούβα» (CFC) -αμερικανική οργάνωση που συντονίζει τη δράση των κουβανών αντιφρονούντων. Η σύμβαση προέβλεπε την καταβολή 24.970Ε για το 2002, που τις επόμενες χρονιές έφτασαν τα 50.000Ε. Η είδηση επιβεβαιώθηκε από εκπρόσωπο των RSF η οποία ωστόσο αρνήθηκε ότι οι καμπάνιες κατά της Κούβας από τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, αφίσες και οι διαδηλώσεις -τον Απρίλιο του 2003- μπροστά στην κουβανική πρεσβεία στο Παρίσι αποσκοπούν να πλήξουν τον τουρισμό της χώρας, κάτι που αποτελεί ευχής έργο για τις ΗΠΑ που ελπίζουν στην ανατροπή του Κάστρο.

Όμως η έρευνα ενός καναδού δημοσιογράφου Ζαν Γκι Αλάρ, αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα πτυχή του θέματος. Ο Αλάρ υποστηρίζει ότι το «Κέντρο για μια Ελεύθερη Κούβα» (CFC) ανήκει στο δίκτυο των οργανώσεων του Freedom House, ενός αμερικανικού προπαγανδιστικού εργαστηρίου επηρεασμού της κοινής γνώμης, το οποίο χρηματοδοτείται από τη CIA! Και το Freedom Houseεκταμίευσε τον Ιανουάριο του 2005 άλλα 40.000$ στους Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Μενάρ. (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 29/5/05)

 
Και μια απόλυση στην Ελλάδα

Μια υπόθεση που συζητήθηκε αρκετά είναι αυτή της απόλυσης του Γιώργου Δελαστίκ από την Καθημερινή στις αρχές Απριλίου. Ας παρακολουθήσουμε το ιστορικό της υπόθεσης όπως το περιγράφουν οι πρωταγωνιστές του.

Επιστολή Δελαστίκ στην ΕΣΗΕΑ

Αθήνα, 12 Απριλίου 2007

Προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ

 
Αγαπητοί συνάδελφοι,

 Απολύθηκα από την «Καθημερινή» το απόγευμα της Μ. Πέμπτης, 5 Απριλίου 2007. Οι λόγοι της απόλυσής μου είναι καθαρά πολιτικοί.

Το μεσημέρι της Μ. Δευτέρας, 2 Απριλίου, μου ζητήθηκε από τη διεύθυνση της εφημερίδας να υποβάλω παραίτηση λόγω ανυπόγραφου σχολίου της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Πριν», της οποίας είμαι διευθυντής, αναφερόμενου στη διασπορά ανθρώπων των Αμερικανών στα ΜΜΕ. Μου δηλώθηκε πως η ιδιοκτησία και η διεύθυνση της «Καθημερινής» θεώρησαν ότι το σχόλιο τους αφορά, αν και πουθενά σε αυτό δεν αναφερόταν το όνομα της «Καθημερινής», όπως άλλωστε δεν αναφερόταν κανένα όνομα εντύπου, καναλιού ή προσώπου. Επρόκειτο περί σχολίου καταγγελίας πολιτικού φαινομένου.

Γνωστοποίησα προφορικά και εγγράφως στην ιδιοκτησία και τη διεύθυνση της «Καθημερινής» τα εξής:

Πρώτον, εφόσον αυτοί δεν επιθυμούν τη συνέχιση της συνεργασίας μας, εγώ δεν έχω καμιά απολύτως πρόθεση να επιδιώξω τη συνέχισή της. Δεύτερον, αρνούμαι κατηγορηματικά να υποβάλλω παραίτηση στη βάση της πολιτικής αιτιολογίας που μου ζητήθηκε, καθώς κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε αποδοχή και νομιμοποίηση εκ μέρους μου μιας διαδικασίας την οποία θεωρώ πολιτικά απαράδεκτη. Τρίτον, επειδή η ζητηθείσα παραίτηση ισοδυναμεί με απόλυση, πρέπει να με απολύσουν ευθέως, αναλαμβάνοντας και τις όποιες πολιτικές συνέπειες αυτής της επιλογής. Τέταρτον, δεν έχω καμιά πρόθεση διεκδίκησης επαναπρόσληψης από τη στιγμή που διέρρηξαν τις σχέσεις μας.

(...) Νομίζω ότι το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ πρέπει να καταδικάσει τον πολιτικό χαρακτήρα της απόλυσής μου και να λάβει όλα τα κατά την κρίση του αναγκαία μέτρα που θα αποτελέσουν φραγμό στην επέκταση απολύσεων συντακτών για πολιτικούς λόγους. Αυτό, κατά την άποψή μου, έχει τεράστια σημασία για τον δημοσιογραφικό κλάδο και πάνω απ? όλα για την ελευθεροτυπία και τη δυνατότητα έκφρασης και προβολής όλων των απόψεων. Σε αντίθετη περίπτωση, αν αφεθεί να περάσει ένα κλίμα πολιτικής τρομοκράτησης των δημοσιογράφων, η χειραγώγηση της ενημέρωσης θα προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις. Ευελπιστώ στην ηθική αλληλεγγύη σας.

 

Με αξιοπρέπεια,

Γιώργος Δελαστίκ

 

 

Άρθρο του εκδότη της Καθημερινής

Για ένα συνάδελφο

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Ο Γιώργος Δελαστίκ ήταν συνάδελφος στην «Καθημερινή» και φίλος μου. (...)Σε αυτά τα 12-13 χρόνια (στην Καθημερινή) δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση εξαίρεσης του Γιώργου Δελαστίκ λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Μέχρι την εβδομάδα πριν από το φετινό Πάσχα και έπειτα από 12-13 χρόνια αδιατάρακτης συνεργασίας. Για ποιο λόγο;

Ο Γιώργος Δελαστίκ εκτός από τη δουλειά του στην «Κ» εκδίδει και διευθύνει μια μικρή εφημερίδα, το «Πριν», όπου αυτός και οι φίλοι του αναπτύσσουν τις απόψεις τους, σεβαστές πάντοτε και παντελώς αδιάφορες για την «Κ». Στο φύλλο όμως της εβδομάδας πριν από το Πάσχα δημοσιεύθηκε ανώνυμο σχόλιο (το έγραψε καθ' ομολογία του ο Γιώργος Δελαστίκ), όπου η «Κ», χωρίς να κατονομάζεται αλλά σαφέστατα να υπονοείται, περιγραφόταν περίπου ως εκτροφείο ξένων πρακτόρων, που και αυτοί δεν κατονομάζονταν αλλά σαφώς υπονοούνταν ή «φωτογραφίζονταν». Τέτοια μάλιστα... συσσώρευση «πρακτόρων» έχουμε στην «Κ» ώστε τους κατανέμουμε και στις άλλες εφημερίδες!

(...) Ηταν Μεγάλη Δευτέρα και τελευταία μέρα που ασκούσα καθήκοντα διευθυντή στην «Κ». (σ.σ. Διευθυντής στην εφημερίδα ανέλαβε ο Αλέξης Παπαχελάς). Κάλεσα τον Γιώργο Δελαστίκ και του είπα ότι θεωρούσα το ανώνυμο δημοσίευμα του «Πριν» κακόηθες και συκοφαντικό και τον παρακάλεσα να υποβάλει την παραίτησή του, ήταν υποχρέωσή του. Δεν είχε το θάρρος και την ευθύτητα να παραιτηθεί, αφού συκοφάντησε συναδέλφους του και την εφημερίδα από την οποία και ψωμί καλό έφαγε και γνωστός έγινε ως δημοσιογράφος. Απελύθη με τη συγκατάθεσή του!

Διάβασα κατόπιν δήλωσή του ότι απελύθη για λόγους πολιτικούς και για τις πολιτικές του απόψεις. Από πότε όμως η συκοφαντία και η διαβολή θεωρείται... πολιτική άποψη;

Επιστολή Δελαστίκ στην ΕΣΗΕΑ 2

 

Αθήνα, 18 Απριλίου 2007

Προς το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ

 

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Σε απάντηση λιβελογραφήματος εναντίον μου που δημοσίευσε χθες, 17 Απριλίου 2007, στην «Καθημερινή» ο εκδότης της, Αντ. Καρκαγιάννης, θα επιθυμούσα να σας γνωστοποιήσω τα εξής:

Το κείμενο αυτό επιχειρεί συνειδητά να εκφυλίσει τους πολιτικούς λόγους που προκάλεσαν την απόλυσή μου σε μια δήθεν προσωπική αντιδικία με τον Αντ. Καρκαγιάννη, η οποία ουδέποτε υπήρξε. Στόχος του κειμένου είναι η μέσω αντιπερισπασμού συγκάλυψη του πολιτικού κρετινισμού των εγκεφάλων της απόλυσής μου, οι οποίοι νόμισαν ότι μπορούσαν να με απολύσουν με αιτιολογία αντιαμερικανικό ανώνυμο σχόλιο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Πριν» της οποίας είμαι διευθυντής, χωρίς να υπάρξουν πολιτικές επιπτώσεις. (...)

 

Με αξιοπρέπεια,

                                                                                             Γιώργος Δελαστίκ

 

Τα συμπεράσματα δικά σας.