Φουλ του άσσου με ρηγάδες . Την πατήσατε ω ηγέτη των πιστών…
- Ένα πακέτο τσιγάρα και έναν αναπτήρα. Τι χρωστάω;
- 3 Ευρώ
- Τα ρέστα σου...
- Τα βλέπω...
Κάπως έτσι βλέπει κανείς τα πράγματα μετά από δυο εικοσιτετράωρα μπροστά σε νούμερα, σπαθιά, αδίστακτους αντίπαλους που σκοπό έχουν να σε μαδήσουν και ει δυνατόν να σου πάρουν κυριολεκτικά και τα παντελόνια, ντάμες ,ρηγάδες και βαλέδες.
Ο τζόγος και ειδικότερα η τράπουλα φαντάζει μαγική. Μπορεί να είναι οι συνδυασμοί. Μπορεί να είναι οι φανταχτερές χρωματιστές φιγούρες. Μπορεί να είναι και θέμα εξουσίας , καθώς για να κερδίσεις δεν μπορείς να έχεις συμπάθειες στην τσόχα, πρέπει να γίνεις ο κύριος του τραπεζιού εκμηδενίζοντάς τους όλους . Μπορεί να είναι και κάτι παραπέρα, καθώς η στιγμή που βρίσκεσαι στο τραπέζι και το έχεις μαζέψει όλο είναι τόσο μαγική ,αφού παίρνεις τη θέση του Μωυσή ,του Μωάμεθ και οποιουδήποτε άλλου εκλεκτού του θεού. Εσύ είσαι ο εκλεκτός ,αφού ούτε η τύχη μπορεί να τα βάλει μαζί σου. Μπορεί ακόμα και να είναι ότι μια παρτίδα είναι ,κατά μία έννοια, μια μικρογραφία της ζωής. Οι εκπλήξεις όμως εδώ, είναι ελεγχόμενες, ξέρεις δηλαδή από που θα σου έρθουν, κάποιος θα βγει νικητής και κάποιος χαμένος και οι ικανότεροι συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες να νικήσουν, όχι όμως όλες, δίνοντας έτσι αρκετές ελπίδες και στους τυχερούς. Μπορεί να είναι και ο μαθηματικός τρόπος σκέψης που απαιτούν τα χαρτιά , αφού το όλο (η τράπουλα) αποσυντίθεται στα συστατικά του (τα χαρτιά) για να ανασχηματιστεί ,από τις τυχαίες ή μη αποφάσεις του παίχτη, σε κάτι άλλο που έχει μέσα του το όλο χωρίς όμως να είναι πια το ίδιο. Κάτι σαν το σεξ δηλαδή. Ή τέλος μπορεί να είναι μόνο το παιχνίδι, γιατί τελικά και πάνω από όλα τα χαρτιά είναι ένα παιχνίδι.
Το αμέσως γοητευτικότερο πράμα στα χαρτιά είναι η οικουμενικότητα που παρουσιάζουν. Παντού πάνω στον πλανήτη παίζουν, ακολουθώντας κάποιους άγνωστους οικουμενικούς κανόνες. Όσο αφορά την καταγωγή τους υπάρχουν πολλές εικασίες και τίποτα δεν είναι σίγουρο. Το πιθανότερο είναι ότι δημιουργήθηκαν στην Κίνα. Η πρώτη αναφορά μιλάει για την πρωτοχρονιά του 969 και το παιχνίδι ντόμινο που έπαιξε ο αυτοκράτορας Mutsung με την γυναίκα του. Το κινέζικο ντόμινο δεν μοιάζει με την δυτική του εκδοχή, όπου τα χαρτιά τοποθετούνται σαν πιόνια, αλλά είναι περισσότερο κοντά στο δυτικό χαρτοπαίγνιο. Από εκεί πέρασε στην Ινδία από όπου μπήκε στο Ισλάμ όπου φαίνονται τα πρώτα ,κοινά με τα σημερινά, σημειολογικά σημάδια της τράπουλας. Στο Ισλάμ προστίθενται οι κούπες και τα σπαθιά καθώς και φύλλα (χωρίς φιγούρες) που αντιπροσωπεύουν κάποια βασιλεία. Με το πέρασμά τους στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιταλία και την Ισπανία το 1370 τα αόριστα βασιλικά σημεία μετατρέπονται σε ορισμένα, αφού αντικαθιστούνται από βασιλικές μορφές και μορφές των ακολούθων τους. Εξαπλώνονται έτσι σε όλη την Ευρώπη σε διάφορες παραλλαγές, οι οποίες δημιουργήθηκαν λόγω της προσαρμογής σε τοπικές συνήθειες αλλά και λόγω γλωσσικών και σημειολογικών παρερμηνειών.
Η θεματική της τράπουλας έχει γίνει αντικείμενο τέχνης ή ακόμα και προπαγάνδας ( ο Σαντάμ ήταν ο Άσσος μπαστούνι). Αρκετοί ευγενείς, με την εμφάνιση του χαρτοπαίγνιου πλήρωναν αδρά καλλιτέχνες να τους ζωγραφίσουν τράπουλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι η τράπουλα ήταν απασχόληση μόνο των ανώτερων τάξεων. Τα χαρτιά σχεδόν με την εμφάνισή τους έγιναν δεκτά από μεγάλα λαϊκά στρώματα, με τις γνωστές συνέπειες που μπορεί να έχει ένα τυχερό παιχνίδι για κάποιον φτωχό. Έτσι το 1452 ο JohnCapistranδιοργανώνει δημόσια πυρά ,όπου καίγονται 3640 τάβλι, 40000 ζάρια και μεγάλος αριθμός χαρτιών ( φαίνεται τους είχαν τελειώσει οι μάγισσες...).
Οι αρχικές τράπουλες είχαν τρεις φιγούρες, τον βασιλιά(Ρήγα),τον ιππότη(Βαλέ), έναν ακόμα αυλικό και αποτελούνταν από 52 φύλλα. Αργότερα μπαίνουν οι βασίλισσες(Ντάμες) και τα φύλλα γίνονται 56 ,για να αφαιρεθεί στη συνέχεια ο αυλικός και να φτάσουμε στη σημερινή μορφή των 52 φύλλων.
Η πιο ολοκληρωμένη μορφή χαρτοπαίγνιου, που συνδυάζει λογικούς ,συναισθηματικούς και ψυχολογικούς κανόνες είναι το Πόκερ. Εύκολο να μάθεις τους κανόνες του αλλά μπορεί να μη μάθεις να παίζεις σωστά ποτέ. Ίσως γιατί το πόκερ αποτελεί συγκερασμό πολλών παιχνιδιών. Η πρώτη του εμφάνιση χρονολογείται στα 1834, όταν ο JonathanGreenμιλάει για τους κανόνες ενός παιχνιδιού του “ cheatinggame” όπως το ονομάζει αρχικά, που παίζονταν στον Μισισιπή. Η λέξη Πόκερ προέρχεται κατά μία ερμηνεία από την γαλλική λέξη poque. Άλλοι λένε ότι προέρχεται από το γερμανικό παιχνίδι poche ή από το ινδικό pukka.Η πιο πιθανή εξήγηση όμως, πρέπει να είναι ότι βγαίνει από τη λέξη poke που χρησιμοποιούσε ο αμερικάνικος υπόκοσμος και συγκεκριμένα οι πορτοφολάδες. Ενδεχομένως να χαρακτήριζαν έτσι (poker) τα υποψήφια αφελή θύματά τους και έτσι να πέρασε και στην τσόχα, όταν ήθελαν να χαρακτηρίσουν κάποιον σαν θύμα του τραπεζιού(ελληνιστί κιρίζι ή ψωμάκι).
Η δυναμική του τζόγου και ειδικά του πόκερ είναι αρκετά μεγάλη. Έχει γίνει πηγή έμπνευσης για αρκετές ταινίες και ακόμα περισσότερα βιβλία, έχει αποτελέσει αιτία οικονομικών και όχι μόνο καταστροφών, έχει όμως γίνει και πηγή κατακλυσμιαίας συγκίνησης. Αλησμόνητη θα μείνει η ιστορία του νεαρού αμερικάνου που στη δεκαετία του 80 πούλησε το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, μάζεψε τις οικονομίες του και τα έπαιξε όλα στο μαύρο μιας ρουλέτας του LasVegas. Για την ιστορία, κέρδισε. Αλησμόνητο θα μείνει επίσης το γεγονός πως στις αρχικές μορφές του συντάγματος γνωστής υπερδύναμης (ονόματα δεν αναφέρονται, για να μην θιγούν υπολήψεις), από τις πολλές που υπάρχουν αυτή τη στιγμή..., αναφέρονταν πως σε περίπτωση απόλυτης ισοψηφίας ,κατά τη διάρκεια των εκλογών,το αποτέλεσμα θα κρίνονταν από μια παρτίδα πόκερ.
