Αγαπητέ Τζιμέα,
Πήγαμε, είδαμε και τελικά
απήλθαμε από το ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ αν και οι περισσότεροι το σκεφτόμαστε να γυρίσουμε
για μόνιμα. Εσύ όμως συνεχίζεις απτόητος την ευρωπαϊκή σου περιοδεία, έτσι; Είσαι το πρότυπό μας, να το ξέρεις! Η μάνα σου
ακόμα πιστεύει ότι είσαι σε αυτό το απάνθρωπο διαπανεπιστημιακό ευρωπαϊκό
πρόγραμμα που σε στέλνει από τη μια γωνιά της Ευρώπης στην άλλη; Να δω τι θα
βρεις να πεις για να πας στο Θιβέτ. «Ο καθηγητής μου είναι βουδιστής και
κανόνισε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής κλπ, κλπ.» Για να έχεις κολλήσει πάνω από ένα
χρόνο στο Δουβλίνο φαντάζομαι ότι είναι σούπερ.
Περιττό να σου πω ότι στο
ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ περάσαμε γαμάτα. Τόσο γαμάτα που θυμήθηκα μια βδομάδα αφότου είχαμε
γυρίσει Αθήνα, ότι δε συναντηθήκαμε εκεί όπως είχαμε συνεννοηθεί.
«Ωχ, ο Τζιμέας, τον
ξέχασα εντελώς!», ούρλιαξα εντελώς ξαφνικά ένα μεσημέρι καθώς έγραφα ένα
κομμάτι για το περιοδικό και κάποιες συνάψεις του εγκεφάλου μου
δραστηριοποιήθηκαν λίγο παραπάνω μεν, με καθυστέρηση μιας εβδομάδας δε.
Φαντάσου ότι ο Τσιούκης δίπλα πετάχτηκε από την καρέκλα του τρομαγμένος από την
κραυγή. Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο ανακουφίστηκα από το γράμμα σου.
Φίλε, στο ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ
συνειδητοποίησα αυτό που έγραφε στο προηγούμενο τεύχος ο Θεοδόσης για την πόλη
και το feeling των κατοίκων ονόματι “gezeling”, κάτι σαν αυτό
που αντιλαμβανόμαστε εμείς ως «ευ ζείν» ή ακριβέστερα «την έχω καταβρεί». Όλοι
είναι μ’ ένα χαμόγελο απίστευτο. Ίσως να φταίνε τα τυροκομικά τους, δε ξέρω. Το
μόνο για το οποίο είμαι πεπεισμένος είναι το ότι οι μπάφοι ΔΕΝ είναι η αιτία
γι’ αυτό αλλά το αποτέλεσμα. Αντί για γαμημένα αμάξια, την πιο ηλίθια ίσως
ανθρώπινη εφεύρεση,
που μαρσάρουν, κορνάρουν, φουμάρουν, στους
λιθόστρωτους δρόμους του ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ συναντάς μόνο πεζούς, ποδήλατα και τραμ. Κι
όταν πέσει η νύχτα, τα λοξά σπίτια – οι μάστορές τους είναι σίγουρο ότι δεν
είχαν ακούσει ποτέ τους για το αλφάδι – τρεμουλιάζουν αντικατοπτριζόμενα στα
νερά των καναλιών και συ δεν μπορείς να σταματήσεις να σουλατσάρεις από το ένα
απίστευτο live στο επόμενο jazz μπαρ.
Ήμασταν που λες καμιά
πενηνταριά. Φτάσαμε Παρασκευή πρωί και δεν άντεξα φίλε στη σκέψη ότι θα την
κάναμε τη Δευτέρα. Έτσι άλλαξα το εισιτήριο και κάθισα δυο μέρες παραπάνω μόνος
μου. Ελπίζω να πρόλαβες να δεις Van Gogh, Rembrandt και το σύγχρονης τέχνης που ξέφευγε στην κυριολεξία. Από τη Ζορντάν
πέρασες; Τρελή γειτονιά έτσι; Εκεί έγιναν οι φοιτητικές εξεγέρσεις το ’65,
ξέρεις Πρόβος κλπ. Τους έχεις ακούσει; Σκέφτομαι να κάνω ένα άρθρο γι’ αυτούς
στο επόμενο.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες που
σου στέλνω είναι του Πέτρου.
May the force be with you,
