• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

Βγάλε την κοκκινοσκουφίτσα που κρύβεις μέσα σου

Μια φορά κι έναν καιρό όλοι πίστευαν στην αθωότητα της Κοκκινοσκουφίτσας, τουλάχιστον μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Οι φήμες όμως ότι τελικά τα ‘θελε ο κώλος της άρχισαν να εξαπλώνονται με τρομακτική ταχύτητα μέχρι που τελικά της βγήκε το όνομα. Και απ’ δω και πέρα θα θεωρείται ύποπτη. 

Γυρνώντας από το Μεξικό την 1 Σεπτεμβρίου και μην έχοντας παρακολουθήσει ούτε μια φάση από τους Aγώνες, εισέπραξα ένα κλίμα ότι η χώρα τα είχε καταφέρει με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών, είχε πετύχει. Κι όχι μόνο αυτό. Μια σειρά από έργα που έγιναν για χάρη των Αγώνων ήρθαν για να μείνουν στη ζωή μας. Το σημαντικότερο από αυτά όπως μας ενημερώνει η αμερικανική εταιρία SAIC με καταχωρήσεις της στον ημερήσιο Τύπο (π.χ. 31/8/2004 σε όλες τις ευρείας κυκλοφορίας απογευματινές εφημερίδες που μας μοίρασαν στο αεροπλάνο της επιστροφής), είναι το Σύστημα Πολιτικής Προστασίας το οποίο περιλαμβάνει τις 1.200 κάμερες εκ των οποίων όσες δε βρίσκονταν ήδη στους δρόμους, ξηλώθηκαν από τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις και μεταφέρθηκαν εκεί, επιπλέον τη δυνατότητα λήψης βίντεο από ελικόπτερα, σκάφη και το Ζέππελιν, καθώς και τα 130 Επιχειρησιακά Κέντρα Μόνιμων και Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων και τα 5 κινητά Επιχειρησιακά κέντρα. Είναι ομολογουμένως μια πολύ όμορφη καταχώρηση όχι μόνο για την καλαισθησία του κότινου Ελέας αλλά και για το πλήθος των στοιχείων που παραθέτει όπως για παράδειγμα τα οικονομικά στοιχεία του έργου. 

Προμήθεια εξοπλισμού και software: 157.000.000 Euro

(Μου φαίνεται ότι για τέτοιο έργο τζάμπα τη βγάλαμε με 50 δισεκατομμύρια δραχμές. Κάνω τη διαίρεση χονδρικά έτσι, να δούμε πόσο μας βγαίνει στην κάμερα. Α, 41 εκατομμύρια δραχμές. Και μια και έχει ανοίξει ήδη η παρένθεση θα συνεχίσω για να προσπαθήσω να πείσω τους παραδόπιστους που ήδη έχουν αρχίσει να αμφισβητούν το γεγονός ότι τα 41 εκατομμυριάκια για μια κάμερα είναι κοψοχρονιά.
Δευτέρα 21 Ιουνίου σωτήριον έτος 2004
Δέκα μέρες πριν τεθεί το σύστημα σε εφαρμογή. Επιχειρησιακή δοκιμή ετοιμότητας στο λιμάνι του Πειραιά. Στο κέντρο συντονισμού βρίσκονται εκτός από τους αρμόδιους φορείς και τους εκπροσώπους της εταιρίας και οι ξένες υπηρεσίες για να πειστούν για τη λειτουργικότητα του συστήματος.
Ζητείται σε έναν από τους παριστάμενους να επιλέξει τυχαία ένα πολίτη-στόχο πάνω στο λιμάνι για παρακολούθηση.
3 δευτερόλεπτα πέρασαν μέχρι να έχει η κάμερα ζουμάρει στο πρόσωπό του.
5 δευτερόλεπτα μέχρι να αποκτήσει ήχο. Ο  πολίτης-στόχος μιλούσε στο κινητό.
17 δευτερόλεπτα μέχρι να εμφανιστεί στις οθόνες του επιχειρησιακού κέντρου τόσο το νούμερο του πολίτη όσο και του συνομιλητή του.
Λοιπόν δεν πήγαν στράφι τα λεφτά μας. Πειστήκατε τώρα; Οι παραπάνω πληροφορίες δημοσιεύτηκαν σε αρκετές εφημερίδες)
Συνεχίζω για τα οικονομικά στοιχεία του έργου.

Πενταετής συντήρηση εξοπλισμού: 10.000.000 Εuro

Παροχή επικοινωνιακών υπηρεσιών (σύστημα TETRA) για μια δεκαετία: 85.000.000 Euro

Μα τι λέει η SAIC; Πενταετής; Δεκαετής συντήρηση; Μα όταν ρωτούνταν η κυβέρνηση πριν τους Αγώνες από δημοσιογράφους και την Επιτροπή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων: «Τι θα κάνετε με τις κάμερες που τώρα τοποθετείτε για την ασφάλεια των Αγώνων; Δεν έχουν καμία δουλειά να μείνουν μετά, έτσι δεν είναι;» απαντούσε : «Ωχ, δε μας είχε περάσει αυτό από το μυαλό.» καλλιεργώντας έτσι την πεποίθηση στους αφελείς ότι θα φύγουν. Η SΑΙC όμως με αυτήν της την καταχώρηση στις 31 Αυγούστου, δύο μόλις μέρες μετά την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ανακοινώνει όχι μόνο τη μετα-Ολυμπιακή χρήση των καμερών αλλά και του κόστους λειτουργίας και συντήρησης του συστήματος για την επόμενη δεκαετία!
Αυτά όμως είναι τα ψιλά γράμματα στην καταχώρηση. Ο τίτλος είναι:
«Ολυμπιακοί Αγώνες ΑΘΗΝΑ 2004. Ασφαλώς αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια!»
Δύο μέρες μετά τους Αγώνες, έτσι; Και σκέφτεται ο μέσος αναγνώστης του οποίου το μάτι έπεσε στην καταχώρηση: «Ναι, ρε γαμώτο αξίζουν σε όλους μας συγχαρητήρια ως έθνος που καταφέραμε να διοργανώσουμε τους Ολυμπιακούς σε πείσμα όσων λέγανε ότι δε θα τα καταφέρναμε.»
Φίλε αναγνώστη της καταχώρησης της SAIC σε παραπέμπω στα ψιλά γράμματα της αφίσας η οποία είναι πολύ σαφής όσων αφορά στο ποιοι αξίζουν τα συγχαρητήρια.
Αυτολεξεί λοιπόν από την αφίσα:
«…αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους:
Την ελληνική κυβέρνηση (σ.σ. ε, αφού τους εκθέσατε που τους εκθέσατε μ’ αυτή την καταχώρηση, δε λέτε κι έναν καλό λόγο να μη μείνει κανείς παραπονεμένος;)
Τα μέλη των Επιτροπών Παρακολούθησης και Παραλαβής του Έργου (σ.σ. αυτές είναι Επιτροπές!)
Τις εταιρίες και τους 2.000 εργαζόμενους σ’ αυτές που εργάστηκαν για το έργο.
Τους εκατοντάδες χρήστες οι οποίοι λειτούργησαν το σύστημα. (σ.σ. λέγε με και ρουφιάνο)»
Αυτοί λοιπόν είναι αυτοί που σύμφωνα με τη SΑΙC αξίζουν συγχαρητηρίων.   
Κάγκελα, καάγκελα, κάααγκελαα παντού και τα μυαλά στα κάαγκελα του αόρατου εχθρού τραγουδούσε ο Τζιμάκος ο Πανούσης το ’80.
Τι θα μπορούσε να τραγουδάει σήμερα;
Κάαμερα, κάααμερα, κάααμερααα παντού, και τα μυαλά στην κάμερα του αόρατου εχθρού.
«Στο μέλλον ο καθένας θα δικαιούται δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας», έλεγε ο Andy Warhol τριάντα χρόνια πριν.
Το μέλλον σε ξεπέρασε Andy. Τώρα όλοι ‘δικαιούμαστε’ 24ωρη δημοσιότητα αρκεί να μη μένουμε σπίτι. Εκεί άλλωστε έχουμε τα reality.