Λένε ότι αυτός που θα πει την αλήθεια, αυτός πρώτος θα πιει
το φαρμάκι. Το παράδοξο με τη ρήση αυτή είναι, ότι αυτό που όλοι, σε τελική
ανάλυση, ζητάμε δεν είναι τίποτε άλλο απ’ το να ζούμε μέσα σε ένα πλαίσιο
ειλικρίνειας, γιατί λοιπόν όταν κάποιοι μας λένε την αλήθεια πίνουν συνήθως το
φαρμάκι; Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ την πρόθεση. Είναι σίγουρο ότι όλοι
επιζητάμε την αλήθεια. Το θέμα όμως τελικά δεν είναι ποιος θα τη πει αλλά ποιος
την αντέχει. Η αλήθεια συχνά είναι οδυνηρή. Όλοι αυτοί, που με τόση θέρμη την
απαιτούν, έχουν ετοιμαστεί άραγε να την ακούσουν; Κι όταν τελικά την ακούν, για
ποιο λόγο μόλις αυτή εμφανίζεται να διαφωνεί με τη γνώμη τους ή τη βαθύτερη
επιθυμία τους τότε παύει να εκφράζει την αλήθεια ή πολύ απλά τους δυσαρεστεί;
Τα πρόσωπα τους μάλιστα συχνά παίρνουν μια έκφραση ακριβώς ίδια με αυτή
ανθρώπων που έχουν ακούσει κάτι εξαιρετικά ενοχλητικό. Μήπως ο καθένας μας
ξεχωριστά ζητά τη δική του αλήθεια; Την αλήθεια που βολεύει το θυμικό του; Η
αίσθηση μου είναι ότι η όποια αλήθεια για οποιοδήποτε τομέα της ανθρώπινης
δράσης πλέον ξεβολεύει. Βγάζει τα γρανάζια των στερεοτύπων, των ενοχών και των
ψευδαισθήσεων από τη λειτουργία τους. Αναγκάζει το μυαλό να μπει στο χώρο της
κριτικής σκέψης και του προβληματισμού κι αυτό σήμερα κουράζει, τρομοκρατεί κι
ενδεχομένως να οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια αποκαλύψεων.
Καταλήγω πως είναι λάθος να ζητάς να ακούσεις
πράγματα για τα οποία δεν είσαι έτοιμος. Για να μπορείς να δεχτείς την αλήθεια
θα πρέπει να εκπαιδεύσεις με τέτοιο τρόπο το μυαλό σου, ώστε να μπορεί, όταν
την ανακαλύπτει, να μην την αποκρύπτει, αλλά αυτό πρώτο απ' όλους να τη
φανερώνει στον ίδιο σου τον εαυτό. Και δεν είναι καθόλου εύκολο να ξέρεις ότι
θα πληγωθείς από τις ίδιες σου τις σκέψεις κι όμως να μη σταματάς προκειμένου
να δείξεις την αλήθεια στον εαυτό σου. Αν δε γίνει πρώτα αυτό, οποιαδήποτε
απαίτηση από τους γύρω οδηγεί αναπόφευκτα στον παραλογισμό.
Το ζήτημα είναι ότι και η πιο μικρή αλήθεια είναι
ικανή να μας αναστατώσει και να μας συνταράξει. Σε καμία των περιπτώσεων όμως
δεν πρέπει να κλείνουμε αυτιά και μάτια. Ο φόβος του πραγματικού δεν πρέπει να
μας εμποδίζει από το να αντιμετωπίσουμε και ν’ αντικρίσουμε κατάματα τις
αγωνίες, τις φοβίες, τις βαθύτερες επιθυμίες, τον αληθινό μας εαυτό. Η αλήθεια
εξάλλου σκοπό έχει να μας βγάλει από τη πλάνη και να μας βελτιώσει σαν άτομα
μέσω των διαφοροποιήσεων που θα μας προτείνει. Όταν ζητάμε την αλήθεια θα
πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο, ότι μπορεί
να νιώσουμε τον κόσμο μας να γκρεμίζεται και να μη μπορούμε να αναγνωρίσουμε
πια τίποτε. Πιθανόν όλα να μοιάζουν καινούργια, διότι πολύ απλά μέχρι τότε
νομίζαμε ότι ζούσαμε. Αλλάζω,
δε πρέπει να σημαίνει ότι απαρνιέμαι τον εαυτό μου, αλλά ότι τον ξεπερνώ (Μάρτιν Γκραίη).
*Τσαρλς
Μπουκοφσκι
