Όλα ξεκίνησαν κάποιο ξημέρωμα μιας Κυριακής. Ήπιαμε το καφεδάκι μας, μπήκαμε στο ταξάκι μας, φτάσαμε στην αεροδρομάρα μας, δηλητηριαστήκαμε απο το άθλιο πρωινό που μας σέρβιραν στο αεροπλανάκι μας, εεε κάποια στιγμή φτάσαμε και στον προορισμό μας, μια απο τις καταπληκτικότερες πόλεις της άθλιας και ξενέρωτης Ευρώπης της παγκοσμιοποίησης, των τρελών αγελάδων και του κακού συναπαντήματος, το μαγευτικό και μπιχλιμπιδιάρικο Άμστερνταμ...
Το μόνο που γνώριζα για το Άμστερνταμ προτού πάω ήταν βεβαίως τα coffee shop, το μουσείο Βαν Γκόγκ
και το οτι ο Νίκος Μαχλάς είναι στον Άγιαξ. Μέρα με τη μέρα τα μυστικά της
πόλης ξεδιπλώθηκαν μπροστά μου κυρίως χάρη στην υπομονή και την αστείρευτη
φυσική κατάσταση της άμοιρης συνοδοιπόρου, που υπέφερε τα πάνδεινα εξαιτίας της
λευκής χήρας και των επιρροών της στον σύγχρονο άνθρωπο. Ένα πρώτο συμπέρασμα
ήταν οτι στα δρομάκια του Άμστερνταμ μπορεί κανείς να χαθεί πολύ εύκολα, αν δε
πρίν την περιήγηση έχει πάει σε κάποιο απο τα περιβόητα καφεσόπ, το να χαθείς
είναι μάλλον αναπόφευκτο. Το δεύτερο συμπέρασμα ήταν οτι όντας χαμένος και
πηγαίνοντας γύρω-γύρω στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο, ουσιαστικά δεν έκανες
κύκλο όπως καλή ώρα στις πόλεις μας, αλλά τρίγωνο! Η αλήθεια είναι πως δεν έχω
αντιληφθεί ακόμα το πως ή το γιατί συνέβαινε αυτό, αλλά σας διαβεβαιώνω οτι τις
δύο πρώτες μέρες κάναμε πολλά τρίγωνα.
Στην κυριολεξία
χαζέψαμε με τα πολύχρωμα σπιτάκια που ήταν μάλλον η απόλυτη αντίθεση σε σχέση
με τον μουντό καιρό που πλήττει εδώ και χιλιετίες τη χώρα. Στα ασυνήθιστα
παραθέτουμε το οτι αν και όλα τα σπίτια είχαν παράθυρα, ελάχιστα ήταν αυτά που
είχαν και κουρτίνες. Τι κι άν ήθελε ο γείτονας να μαγειρέψει, τι κι άν ο
απέναντι το πήγαινε το γράμμα, αν ήθελες να τους δείς τους έβλεπες, τέλος
πάντων εν ολίγοις αν πήγαινε ο Μικρούτσικος δεν θα ξαναγύριζε... Στα περβάζια
δε των παραθύρων ο καθένας έβαζε διάφορα αντικείμενα που φαντάζομαι πως ήταν
κάτι σαν δήλωση προσωπικότητας του κάθε ατόμου προς τον άγνωστο περαστικό. Απο
παπάκια-μελισσούλες και άλλα χαζοχαρούμενα πλασματάκια, μέχρι τεράστια
βατραχάκια βρισκόμενα σε συνουσία με μικροσκοπικά ελεφαντάκια και πολλές άλλες
παρόμοιες μπουρδίτσες που ομόλογω (αν και ακολουθώ πιστά το πρότυπο του σκληρού
και ανελέητου άντρα) οτι ήταν ψιλοχαριτωμένα...
Κοιτώντας τις
προσόψεις των κτιρίων παρατηρεί κανείς στην κορυφή τους, την ύπαρξη ενός
γάντζου. Αρχικά νόμιζα οτι ήταν για ντεκόρ, βλέποντας όμως οτι υπάρχουν παντού
σκέφτηκα οτι πιθανώς να πρόκειται για άλλη μια καινοτομία των Ολλανδών όπου
ίσως και να κρέμαγαν όσους δεν πλήρωναν τα κοινόχρηστα. Δεν ήταν η πρώτη φορά
που έκανα λάθος και σίγουρα δεν θα ήταν η τελευταία. Μετά τις απαραίτητες
διευκρινήσεις μάθαμε οτι τελικά χρησιμοποιούν τους γάντζους για τις
μετακομίσεις επειδή οι σκάλες που έχουν όλα μα όλα τα σπίτια είναι εξαιρετικά
μινιμάλ με αποτέλεσμα να μην χωράνε π.χ. ψυγεία, καναπέδες ή ο Πητ Παπαδάκος.
Τωρα πως αυτά μπορούσαν να χωρέσουν απ’τα παράθυρα, δεν έχω την παραμικρή...
Μια άλλη χρήσιμη πληροφορία ήταν το οτι οι χρωματιστές προσόψεις προστέθηκαν
κάποια στιγμή για καθαρά καλλωπιστικούς λόγους. Το κακό της υπόθεσης είναι πως
μερικές φορές πέρνουν κλίση προς τα κάτω και για να μην πέσουν στο κεφάλι
κανενός, προσπαθούν με τεράστια δοκάρια ή άλλα μεταλλικά υποστηλώματα να σώσουν
κάπως την κατάσταση.
Περπατώντας στα δρομάκια του
Άμστερνταμ παρατηρείς απο την πρώτη κιόλας στιγμή οτι τα ποδήλατα είναι
περισσότερα απο τα αυτοκίνητα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει οτι οι κίνδυνοι
είναι λιγότεροι για τους άμοιρους πεζούς. Περιττό να σας πώ το πόσες φορές
κινδυνέψαμε να χάσουμε κάποιο πολύτιμο, για την καθημερινότητα, άκρο μας
εξαιτίας κάποιου ασυνείδητου ποδηλάτη. Ένας άλλος κίνδυνος για τον Έλληνα
ταξιδιώτη θα πρέπει να θεωρηθεί και το τράμ, το οποίο έρχεται απο κεί που δεν
το περιμένεις και δεν έρχεται όταν το περιμένεις (χάσαμε ολόκρηρο αεροπλάνο
περιμένοντας το άτιμο τράμ). Η κίνηση είναι ανύπαρκτη, το μποτιλιάρισμα άγνωστη
λέξη και οι ταξιτζήδες παραμένουν ρούκουνες.
Για τους φίλους της γαστρονομίας
έχουμε μάλλον άσχημα νέα. Δεν θα έλεγα πως έχει κάτι φοβερό να επιδείξει η
Ολλανδική κουζίνα, παρόλα αυτά υπάρχουν τρία μέρη τα οποία προτείνω
ανεπιφύλακτα Ενα συμπαθέστατο εστιατόριο, το Mother’s, το οποίο μεταξύ άλλων είχε και
μια καταπληκτική εγχώρια ποικιλία με πολλά διαφορετικά πιάτα, αλλά το
μεγάλο ατού ήταν ο χώρος, ο οποίος ήταν παντού διακοσμημένος με
φωτογραφίες απο μητέρες. Αξίζει έστω και για ένα ποτάκι.Το Περουβιανό εστιατόριο το οποίo ήταν στην οδό Prinsengracht xxx όπου τα φαγητά ήταν
απλώς απερίγραπτα καυτερά και συνάμα πεντανόστιμα.Supper Club.
ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ.
ΑΠΛΑ
ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟ. ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ, ΜΙΑ ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ
ΣΑΠΟΥΝΙ ΝΙΚΟΛΑΚΗ...
(Ξετρελλάθηκα με τα bitterballen, είδος μεζέ σε
σχήμα κεφτέ που αποτελεί όμως φοβερό συνδυασμό με λευκή μπίρα. Βρίσκονται σε
όλα τα μπαράκια του Αμστερνταμ..)
Μείναμε άφωνοι με το καταπληκτικό
μουσείο Van Goghπου στεγάζονται σχεδόν όλα του τα έργα, και μάλιστα ήμασταν απο τους τυχερούς
διότι όταν πήγαμε είχε παράλληλη έκθεση με τα έργα του Gauguin, κι έτσι μπορούσαμε να βγάλουμε
και κάποια συμπεράσματα για την καταστροφική σχέση πάθους που είχε αναπτυχθεί
μεταξύ των δυο σπουδαίων αυτών προσωπικοτήτων. Επίσης υπάρχει και το παράρτημα
με τα αναμνηστικά δωράκια. Πήραμε κούπες, τέμπερες, αφίσες, καρτ-ποστάλ,
μπλουζάκια, αλμπουμ φωτογραφιών και για να μην τα πολυλογώ μόνο γαριδάκια Van Gogh δεν είχε το κατάστημα.
Περάσαμε φοβερά στο hippies park οπου ήταν ένας τεράστιος
χώρος με απίστευτα πολύ κόσμο να κάθεται στο γρασίδι κατα μήκους μιας
μεγάαααλης απόστασης. Κάπου εκεί κοντά υπάρχει και το Μουσείο Κινηματογράφου
όπου έπαιζε ταινίες τύπου Seven X(βωβός κινηματογράφος), με την διαφορά όμως οτι ένας τυπάκος έδινε το δικό του
χρώμα στην ταινία παίζοντας πιάνο. Μετά τις τρείς ώρες οπου ο Ζίγκφριντ δεν
έλεγε να τελειώσει παρά τα ροχαλητά της αίθουσας, απλά αφέθηκα στα κροταλίσματα
του τύπου...
Πήγαμε επίσης στο σπίτι του Rembrandt οπου εντύπωση μας
έκανε το οτι ενώ ο τύπος είχε ένα τεράστιο τριόροφο κοντά στο κέντρο κλπ. στον
υπηρέτη είχε δώσει ένα δωμάτιο 2x2.
Όταν βγήκαμε απο το σπίτι-μουσείο φτάσαμε στο συμπέρασμα οτι τελικά ο τύπος
καλά ζωγράφιζε αλλά ήταν ψιλορούκουνας.
Μην παραλείψετε να πάτε στο Sex museum ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον
για τους υποστηρικτές της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης θα έχει και το
μουσείο βασανιστηρίων. Αναζητήστε τον δρόμο οπου λαμβάνει χώρα το τεράστιο
παζάρι του Αμστερνταμ με πολυ καλές τιμές και είδη που σίγουρα δεν θα σας
αφήσουν αδιάφορους. Υπάρχει επίσης το παζάρι λουλουδιών που ακόμα κι αν δεν τα
πάτε καλά με το άθλημα αξίζει να περάσετε μια βόλτα. Στον ίδιο δρόμο υπάρχει
και το εκπληκτικό μαγαζάκι που πραγματεύεται αιώρες κι αν δεν ψήνεστε ιδιαίτερα
να πάρετε μια για το σπίτι, το μέρος προσφέρεται για χαοτικές φωτογραφίες ενώ
λίγο παρακάτω είναι κι ένα υπόγειο με διάφορες ποικιλίες μανιταριών (ΠΡΟΣΟΧΗ -
Ο ΓΑΤΟΣ ΔΑΓΚΩΝΕΙ).
Άν στο μεταξύ τα περισσότερα
καφεσόπ απλά δεν σας εμπνέουν, αναζητήστε το πλωτό reggae coffee shop για ξεχωριστές
στιγμές καταμεσής των καναλιών. Άν ταξιδεύετε μόνος και είστε φάν της οδού
Φυλής τότε μάλλον θα είστε συνέχεια στην περιοχή με τα κόκκινα φανάρια. Αν δεν
είστε μόνος σίγουρα θα περάσετε για να δεί η συνοδός σας τι παίζει και ν’
ακούσετε και κανα δυό ηλίθια σχόλια περί κατάντιας του ανθρώπινου είδους κ.λ.π. Για το κλάμπινγκ έχω να πώ κάτι
σε μορφή ερωτήματος. Είναι ποτέ δυνατόν να περπατάς απο το πρωί μέχρι το βράδυ
και μετά να μπορείς να πάς και σε κλάμπ; Ε, εγώ δεν μπορούσα αλλά για νά ’μαι
ειλικρινής το έχω σκυλομετανιώσει.
Αν χάσετε το αεροπλάνο της
επιστροφής όπως εμείς μην απελπιστείτε. Σκεφτείτε πως τα περάσατε και
αναλογιστείτε αν θα μπορούσατε να μένετε μόνιμα στο Άμστερνταμ. Αν πάραυτα
φύγετε και περιμένετε άφραγκοι σε κάποιο άλλο αεροδρόμιο για ώρες, η κούπα Βαν Γκόγκ είναι το κατάλληλο
αντικείμενο που θα σας εξοικονομήσει τα προς το ζήν μέχρι τη στιγμή της
αναχώρησης.
«Από τον πύργο της Βαβέλ έφυγες
νύχτα με το ΚΤΕΛ»
Θέμος Αδαμαντίδης
Χρήσιμες
διευθύνσεις:
www.dgfsgshhsg
www.dfbgshedhjfd
