Ιστορίες Πορτραίτων
«Η σιωπή είναι κλειδί κι η δειλία ντροπή, κανείς δε
ξέρει αν θα΄χεις μια δεύτερη ζωή»
Στην άκρη της πόλης άκουσα για μία κούνια μαγική.
Σαν θ’ ανεβείς, τον ήλιο να δεις μπορείς, καθώς θα φεύγει. Αν αφεθείς, αέρας θα σε βοηθήσει μαζί του να πιαστείς κι από δειλινό, αυγή να φέρεις. Και τότε …
Μέσα στο ημίφως ένας χορευτής ανάλαφρα πατά της γης μιαν άκρη.
Γέλια και χαρές ακούς, από την χώρα των Ανθρώπων.
Ένα γλυπτό πήρε ζωή, κατέβηκε από το βάθρο του κι άρχισε να εξιστορεί για όλ’ αυτά που ασάλευτα, χρόνια κοιτούσε.
Δεν υπάρχει εποχή, ούτε φόβος, μόνο γιορτή για τον ήλιο τον πύρινο που μια μέρα θα χαθεί.
Τότε που σκόνη αστρική, πνοή θα δώσει, αστέρι νέο να γεννηθεί.
Η σιωπή είναι κλειδί κι η δειλία ντροπή, κανείς δε ξέρει αν θα΄χεις μια δεύτερη ζωή.
Καταμεσής στο πάρκο, κιθάρα κι ενισχυτής, ν’ ακούνε όλοι μουσική. Δεν ενοχλεί, έχουν όλοι συντονιστεί.
Πλήθος ζωής. Ένας διαβάτης μετράει τα βήματα του κι αδιαφορεί με βλέμμα στραμένο προς τη γη.
Παιδί ποδήλατο οδηγεί. Ο πατέρας στη σέλα ακροβατεί.
Χόρευε μέχρι το πρωί, τον πυρετό να διώξει.
Μουσικός του δρόμου, μουσικό δρόμου μια μέρα πλήρωσε ν’ ακούσει, να χαρεί.
Τα πάντα με έρωτα εποίησε μα δεν το διαλάλησε ούτε για μια στιγμή. Δεν είχε ανάγκη, μιλούσε πάντα η ψυχή.
Όπου κι αν ταξιδέψεις ανθρώπους να ζητούν ανθρώπους θα δεις.
Μέσα στα τρένα γυρνά μοναχός. Τον λένε τρελό. Στην άκρη της πόρτας να λέει μόνο αυτό: τον επόμενο σταθμό.
Αιτίες δυστυχίας είναι οι πόλεις οι άθλιες κι όλοι τις κατηγορούν. Για όλα να φταίει το χτες, το σήμερα, το αύριο, οι προηγούμενοι, οι επόμενοι, οι μεθεπόμενοι….αλλά ποτέ εγώ ή εμείς.
Στην άκρη της πόλης άκουσα για μια κούνια που δεν ήταν μαγική. Δε φυσούσε αέρας κι έπρεπε μονάχος μου να κουνηθώ, τον ήλιο να δω να φεύγει, να πιαστώ μήπως και πυρακτωθώ.
