Τα πάντα είναι Στυλ*
* Τσαρλς Μπουκόφσι
Η υπόθεση του Βατοπεδίου αποτελεί ενδεχομένως το απάνθισμα των σκανδάλων της χώρας. Όχι ότι δε μπορούμε και καλύτερα φυσικά, αλλά να όπως και να το κάνουμε είναι φανερό πως με την υπόθεση αυτή φτάσαμε κάπου, αγγίξαμε μια κάποιου είδους τελειότητα. Γι’ αυτό και μόνο αξίζει να σταθούμε λίγο, πριν τραβήξουμε ξανά προς τη δόξα.
Είναι ίσως η πρώτη φορά που βασικοί θεσμοί του κράτους συνεργάστηκαν τόσο άψογα, σε σχέση με το παρελθόν, ώστε έφτασαν στο σημείο να δώσουν μια παράσταση άνευ προηγουμένου. Δικαιοσύνη, κυβέρνηση, εκκλησία συνεργάστηκαν εντυπωσιακά. Ευθυγραμμίστηκαν θα μπορούσε κανείς να πει, με μια δόση υπερβολής, μέσα στο σύμπαν για να προσφέρουν το απόλυτο θέαμα. Πράγμα που φαντάζει βέβαια απόλυτα λογικό αλλά και φυσική συνέχεια τόσων κόπων. Όταν η ομάδα 20 χρόνια τώρα προπονείται κι αγωνίζεται για την εμπέδωση της διαφθοράς, ήταν νομοτελειακό να φτάσει σε ένα επίπεδο υψηλό και στο θέμα Βατοπεδί άγγιξε σε απόδοση κυριολεκτικά επίπεδο Champions League, μπαλέτων Bolshoi κι όποια άλλη τελειότητα τέλος πάντων έχετε στο μυαλό σας.
Η λιμνοθάλασσα έγινε κτήματα και το αντίθετο. Ο νομικός σύμβουλος γνωμοδότησε 2 διαφορετικές αποφάσεις κι τελική φαίνεται να είναι εναντίον των συμφερόντων του δημοσίου, το μοναστήρι είχε off shore εταιρείες, απλοί πολίτες που περίμεναν τα συμβόλαια για κτήματα που δικαιούνταν τη μια μέρα, την επόμενη βρέθηκαν να κάνουν μάταιους δικαστικούς αγώνες για να τα αποκτήσουν, δικαστική απόφαση είχε γίνει γνωστή στον αντίδικο πριν την επίσημη έκδοση της, γυναίκα υπουργού συμμετείχε στα συμβόλαια συγκεκριμένων αγοραπωλησιών. Κι όλα αυτά με δύο διαφορετικές κυβερνήσεις. Όταν μιλάμε για συνέχεια του κράτους μιλάμε στην κυριολεξία για Αν όλα αυτά δε συνιστούν θέαμα υψηλού επιπέδου τότε τι το συνιστά;
Η υπόθεση αυτή σε αφήνει άναυδο και δείχνει ξεκάθαρα πως έχει χαθεί παντελώς το μέτρο, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, η έννοια προσφέρω στον συνάνθρωπο, πράττω το χρέος μου, η τιμιότητα, η φιλοτιμία. Τέτοια προδοσία μεταξύ λαού ποιος να τη περιμένει; Μπροστά σε τέτοιο παράλογο μίσος, σε τέτοια ανήκουστη απληστία αλήθεια τι μπορεί κανείς να κάνει; Όταν δικαστές, μεσίτες, δικηγόροι, υπουργοί, μοναχοί, γενικοί διευθυντές, βουλευτές, δήμαρχοι κι όποιοι άλλοι μπορείτε να βάλετε με το νου σας έχουν σκοπό την εκμετάλλευση του απλού πολίτη για τον πλουτισμό τους, ενώ το χρέος τους είναι ακριβώς το να πιάνουν ανθρώπους σαν τους ίδιους τότε τα πράγματα είναι τελειωμένα. Όταν ένα σύστημα βάλλεται τόσο πολύ εκ των έσω και σε βασικές αρχές του τότε νομοτελειακά θα πέσει.
Τι να πει κανείς πια. Κολλάει το μολύβι από την απελπισία και την συνειδητοποίηση του πόσο μπλεγμένα είναι τα γρανάζια και πόσο δυσκίνητη και καταπιεστική έχει γίνει η ελληνική πραγματικότητα. Σε μια ζωή που ζούμε εδώ και δεκαετίες πια, αυτήν της πλήρους απαξίωση μας ως ανθρώπων, όντων, Ελλήνων, πιστών, ψηφοφόρων, με την αρρώστια της διαφθοράς να μας καταπίνει σαν κινούμενη άμμος, δεν φαίνεται να υπάρχουν ελπίδες σωτηρίας. Ίσως έχουμε φτάσει σε κάποιου είδους πάτου του βαρελιού ίσως και όχι. Όπως κι αν έχει ένα θα σας πω. Έχετε ακούσει πως κάνει το σίδερο όταν βρίσκεται πολύ ψηλά στον αέρα ή πολύ βαθιά στη θάλασσα και πέρα από τα όρια της αντοχής του. Βγάζει έναν υπόκωφο θόρυβο, αναμεμειγμένο με αισθήματα υπόγειας ανησυχίας και φόβου που αναστατώνει. Οι τριγμοί του προειδοποιούν για το αναπόφευκτο. Ανοίγω τ’ αυτιά μου καλά. Κάπως έτσι ακούγονται και τα νεύρα των Ελλήνων.
Και μέσα σε όλα αυτά να κι ο Καρβέλας με την Αννίτα. Η απομίμηση Jerry Lee Lewis και το «χρυσό κουφέτο». Αχ δαίμονες μας κατατρέχετε…
Είναι ίσως η πρώτη φορά που βασικοί θεσμοί του κράτους συνεργάστηκαν τόσο άψογα, σε σχέση με το παρελθόν, ώστε έφτασαν στο σημείο να δώσουν μια παράσταση άνευ προηγουμένου. Δικαιοσύνη, κυβέρνηση, εκκλησία συνεργάστηκαν εντυπωσιακά. Ευθυγραμμίστηκαν θα μπορούσε κανείς να πει, με μια δόση υπερβολής, μέσα στο σύμπαν για να προσφέρουν το απόλυτο θέαμα. Πράγμα που φαντάζει βέβαια απόλυτα λογικό αλλά και φυσική συνέχεια τόσων κόπων. Όταν η ομάδα 20 χρόνια τώρα προπονείται κι αγωνίζεται για την εμπέδωση της διαφθοράς, ήταν νομοτελειακό να φτάσει σε ένα επίπεδο υψηλό και στο θέμα Βατοπεδί άγγιξε σε απόδοση κυριολεκτικά επίπεδο Champions League, μπαλέτων Bolshoi κι όποια άλλη τελειότητα τέλος πάντων έχετε στο μυαλό σας.
Η λιμνοθάλασσα έγινε κτήματα και το αντίθετο. Ο νομικός σύμβουλος γνωμοδότησε 2 διαφορετικές αποφάσεις κι τελική φαίνεται να είναι εναντίον των συμφερόντων του δημοσίου, το μοναστήρι είχε off shore εταιρείες, απλοί πολίτες που περίμεναν τα συμβόλαια για κτήματα που δικαιούνταν τη μια μέρα, την επόμενη βρέθηκαν να κάνουν μάταιους δικαστικούς αγώνες για να τα αποκτήσουν, δικαστική απόφαση είχε γίνει γνωστή στον αντίδικο πριν την επίσημη έκδοση της, γυναίκα υπουργού συμμετείχε στα συμβόλαια συγκεκριμένων αγοραπωλησιών. Κι όλα αυτά με δύο διαφορετικές κυβερνήσεις. Όταν μιλάμε για συνέχεια του κράτους μιλάμε στην κυριολεξία για Αν όλα αυτά δε συνιστούν θέαμα υψηλού επιπέδου τότε τι το συνιστά;
Η υπόθεση αυτή σε αφήνει άναυδο και δείχνει ξεκάθαρα πως έχει χαθεί παντελώς το μέτρο, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, η έννοια προσφέρω στον συνάνθρωπο, πράττω το χρέος μου, η τιμιότητα, η φιλοτιμία. Τέτοια προδοσία μεταξύ λαού ποιος να τη περιμένει; Μπροστά σε τέτοιο παράλογο μίσος, σε τέτοια ανήκουστη απληστία αλήθεια τι μπορεί κανείς να κάνει; Όταν δικαστές, μεσίτες, δικηγόροι, υπουργοί, μοναχοί, γενικοί διευθυντές, βουλευτές, δήμαρχοι κι όποιοι άλλοι μπορείτε να βάλετε με το νου σας έχουν σκοπό την εκμετάλλευση του απλού πολίτη για τον πλουτισμό τους, ενώ το χρέος τους είναι ακριβώς το να πιάνουν ανθρώπους σαν τους ίδιους τότε τα πράγματα είναι τελειωμένα. Όταν ένα σύστημα βάλλεται τόσο πολύ εκ των έσω και σε βασικές αρχές του τότε νομοτελειακά θα πέσει.
Τι να πει κανείς πια. Κολλάει το μολύβι από την απελπισία και την συνειδητοποίηση του πόσο μπλεγμένα είναι τα γρανάζια και πόσο δυσκίνητη και καταπιεστική έχει γίνει η ελληνική πραγματικότητα. Σε μια ζωή που ζούμε εδώ και δεκαετίες πια, αυτήν της πλήρους απαξίωση μας ως ανθρώπων, όντων, Ελλήνων, πιστών, ψηφοφόρων, με την αρρώστια της διαφθοράς να μας καταπίνει σαν κινούμενη άμμος, δεν φαίνεται να υπάρχουν ελπίδες σωτηρίας. Ίσως έχουμε φτάσει σε κάποιου είδους πάτου του βαρελιού ίσως και όχι. Όπως κι αν έχει ένα θα σας πω. Έχετε ακούσει πως κάνει το σίδερο όταν βρίσκεται πολύ ψηλά στον αέρα ή πολύ βαθιά στη θάλασσα και πέρα από τα όρια της αντοχής του. Βγάζει έναν υπόκωφο θόρυβο, αναμεμειγμένο με αισθήματα υπόγειας ανησυχίας και φόβου που αναστατώνει. Οι τριγμοί του προειδοποιούν για το αναπόφευκτο. Ανοίγω τ’ αυτιά μου καλά. Κάπως έτσι ακούγονται και τα νεύρα των Ελλήνων.
Και μέσα σε όλα αυτά να κι ο Καρβέλας με την Αννίτα. Η απομίμηση Jerry Lee Lewis και το «χρυσό κουφέτο». Αχ δαίμονες μας κατατρέχετε…
