Το άσμα των ηδονών
Το άσμα των ηδονών (Από τη πλευρά του άνδρα)
Στο έπος της Οδύσσειας, ο ήρωας ζει συνεχώς μια αναβολή της επιστροφής του στην Ιθάκη μέσα από μια διαρκή περιπέτεια περιπλανήσεων. Μετά τη θριαμβική συμμετοχή του στον Τρωικό πόλεμο, απολαμβάνει ό, τι στερήθηκε ως νέος. Επιδίδεται σε κατορθώματα αντιμετωπίζοντας ισχυρούς αντιπάλους, θεούς, τέρατα, στρίγγλες, αντίξοες δυνάμεις της φύσης. Παραδίδεται σε παθιασμένους έρωτες με γοητευτικές, πλούσιες σε φιληδονία και διαστροφή, νύμφες και μάγισσες. Υποτάσσει την Καλυψώ, την Κίρκη, αποπλανεί τις κόρες των Φαιάκων. Μετά, χορτασμένος από όλα αυτά επιστρέφει στην αγαπημένη του συντρόφισσα Πηνελόπη κι αφού εξοντώσει τους επίδοξους ανταγωνιστές, ζει οικογενειακές χαρές και βασιλικές τιμές μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Ο άνδρας θέλει να πολεμάει, θέλει να κατακτάει, θέλει να ερωτεύεται. Αρκούν αυτές οι δραστηριότητες για να αναβαπτιστεί, ν’ αποκτήσει ταυτότητα. Το αρσενικό στοιχείο αντλεί δυνάμεις από τη διαρκή κινητικότητα των αισθήσεων, την αναζήτηση και τη συσσώρευση της εμπειρίας, την υποδαύλιση του ανταγωνισμού και την επιβράβευση με ηδονές και κατακτήσεις. Υπήρχε μια κόκκινη κλωστή που συνδέει τους επικούς ήρωες τον Οδυσσέα, τον Θησέα, τον Ηρακλή και τα ιστορικά πρόσωπα όπως τον Τζιάκομμο Καζανόβα, τον λόρδο Μπάιρον, τον Τσε Γκεβάρα. Αυτή η διάθεση για μια αέναη περιπλάνηση της λίμπιντο, σ’ έναν άγριο κόσμο παραμυθιών όπου δεν πρόκειται να πεθάνεις ποτέ. Στον αντίποδα βρίσκεται η υποταγή στον κομφορμισμό, την υποκρισία, τις ενοχές που παράγει αφειδώς η θρησκεία. Ένα είδος αργού θανάτου.
Η διαχείριση της σεξουαλικότητας αποτελούσε και αποτελεί πάντα τη δύναμη των καθεστώτων. Ο χριστιανισμός, ο ισλαμισμός, ο κομμουνισμός κι ο φασισμός θέλουν τη λίμπιντο υποταγμένη σ’ εντολές κι υποχρεώσεις που καθορίζει ο πάπας, ο ιμάμης, ο κομισάριος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην διαθέτουν ατομική ταυτότητα.
Ο καπιταλισμός επιδιώκει τη ρευστοποίηση σε χρήμα των εμπειριών, την παραγωγικότητα των επιδόσεων, τη μετατροπή σε θέαμα κι εμπορικό όργιο.
Το αποτέλεσμα είναι μέσα από τις ερωτικές αναζητήσεις να αναπαράγονται σχεδόν πάντα οι σχέσεις καταπιεστή – καταπιεζόμενου.
Η μετατροπή των γυναικών τρεις χιλιάδες χρόνια πριν σ’ ένα κοπάδι αγελάδων που δεν έχουν ατομική άποψη αλλά καθορίζονται από τον πατέρα, τον σύζυγο, τον κοινωνικό περίγυρο, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση αυτής της κατάστασης.
Το άσμα των ηδονών είναι μια αναρχική ελεγεία που θέλει ισότιμους το αρσενικό κι το θηλυκό, αρκεί μέσα από την αναζήτηση να βρουν τη ταυτότητα τους.
Στο έπος της Οδύσσειας, ο ήρωας ζει συνεχώς μια αναβολή της επιστροφής του στην Ιθάκη μέσα από μια διαρκή περιπέτεια περιπλανήσεων. Μετά τη θριαμβική συμμετοχή του στον Τρωικό πόλεμο, απολαμβάνει ό, τι στερήθηκε ως νέος. Επιδίδεται σε κατορθώματα αντιμετωπίζοντας ισχυρούς αντιπάλους, θεούς, τέρατα, στρίγγλες, αντίξοες δυνάμεις της φύσης. Παραδίδεται σε παθιασμένους έρωτες με γοητευτικές, πλούσιες σε φιληδονία και διαστροφή, νύμφες και μάγισσες. Υποτάσσει την Καλυψώ, την Κίρκη, αποπλανεί τις κόρες των Φαιάκων. Μετά, χορτασμένος από όλα αυτά επιστρέφει στην αγαπημένη του συντρόφισσα Πηνελόπη κι αφού εξοντώσει τους επίδοξους ανταγωνιστές, ζει οικογενειακές χαρές και βασιλικές τιμές μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Ο άνδρας θέλει να πολεμάει, θέλει να κατακτάει, θέλει να ερωτεύεται. Αρκούν αυτές οι δραστηριότητες για να αναβαπτιστεί, ν’ αποκτήσει ταυτότητα. Το αρσενικό στοιχείο αντλεί δυνάμεις από τη διαρκή κινητικότητα των αισθήσεων, την αναζήτηση και τη συσσώρευση της εμπειρίας, την υποδαύλιση του ανταγωνισμού και την επιβράβευση με ηδονές και κατακτήσεις. Υπήρχε μια κόκκινη κλωστή που συνδέει τους επικούς ήρωες τον Οδυσσέα, τον Θησέα, τον Ηρακλή και τα ιστορικά πρόσωπα όπως τον Τζιάκομμο Καζανόβα, τον λόρδο Μπάιρον, τον Τσε Γκεβάρα. Αυτή η διάθεση για μια αέναη περιπλάνηση της λίμπιντο, σ’ έναν άγριο κόσμο παραμυθιών όπου δεν πρόκειται να πεθάνεις ποτέ. Στον αντίποδα βρίσκεται η υποταγή στον κομφορμισμό, την υποκρισία, τις ενοχές που παράγει αφειδώς η θρησκεία. Ένα είδος αργού θανάτου.
Η διαχείριση της σεξουαλικότητας αποτελούσε και αποτελεί πάντα τη δύναμη των καθεστώτων. Ο χριστιανισμός, ο ισλαμισμός, ο κομμουνισμός κι ο φασισμός θέλουν τη λίμπιντο υποταγμένη σ’ εντολές κι υποχρεώσεις που καθορίζει ο πάπας, ο ιμάμης, ο κομισάριος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην διαθέτουν ατομική ταυτότητα.
Ο καπιταλισμός επιδιώκει τη ρευστοποίηση σε χρήμα των εμπειριών, την παραγωγικότητα των επιδόσεων, τη μετατροπή σε θέαμα κι εμπορικό όργιο.
Το αποτέλεσμα είναι μέσα από τις ερωτικές αναζητήσεις να αναπαράγονται σχεδόν πάντα οι σχέσεις καταπιεστή – καταπιεζόμενου.
Η μετατροπή των γυναικών τρεις χιλιάδες χρόνια πριν σ’ ένα κοπάδι αγελάδων που δεν έχουν ατομική άποψη αλλά καθορίζονται από τον πατέρα, τον σύζυγο, τον κοινωνικό περίγυρο, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση αυτής της κατάστασης.
Το άσμα των ηδονών είναι μια αναρχική ελεγεία που θέλει ισότιμους το αρσενικό κι το θηλυκό, αρκεί μέσα από την αναζήτηση να βρουν τη ταυτότητα τους.
