Camn3dat
Κουλτούρα αυτοκινήτου
Νομίζω ότι ήρθε πια η ώρα να αποφασίσουμε αν στην πόλη μας θα ζουν άνθρωποι ή αμάξια
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αρκετοί έλληνες άρχισαν να ταξιδεύουν. Και αναπόφευκτα να συγκρίνουν το βιοτικό επίπεδο ζώντας σε μια πόλη σαν το Βερολίνο, τη Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ με εκείνο της πόλης στην οποία κατοικούσαν μόνιμα, της Αθήνας. Μοιραία κάποιοι αποφάσισαν να μετακομίσουν σε μόνιμοι βάση!
Οι περισσότεροι όμως γύρισαν αναρωτούμενοι γιατί πληρώνουν 4 ευρώ τον καφέ και 6 την μπύρα, γιατί ζουν στην πιο ακριβή και ταυτόχρονα θορυβώδη και μολυσμένη πόλη της Ευρώπης γιατί δεν έχουν πάρκα να κάνουν ένα περίπατο ούτε ένα υποτυπώδες δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς για να μην αναγκάζονται να παίρνουν το αμάξι τους για να πάνε σχεδόν οπουδήποτε. Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας αντιλαμβάνεσαι πόσο επιθετική πόλη είναι απέναντι στους ίδιους της τους κατοίκους. Το να διασχίσεις την Πανεπιστημίου ή τη Σταδίου απαιτεί αντανακλαστικά αντίστοιχα για να περάσεις ένα ποτάμι γεμάτο κροκόδειλους στον Αμαζόνιο και να μην βρεθείς ανάμεσα στα σαγόνια κανενός αλιγάτορα ή κάτω από τις ρόδες ενός οχήματος που κινείται με 80 ή 90 χμ/ώρα μέσα σε κατοικημένη περιοχή όπου σύμφωνα με τον ΚΟΚ το όριο είναι 50. Όμως το χειρότερο είναι ότι τα αμάξια δεν μένουν απλά στην άσφαλτο αλλά επιτίθενται σε όλα τα μέρη που μπορούν να καβαλήσουν: πεζοδρόμια, πεζόδρομους, πλατείες, και γενικά οποιονδήποτε από τους ελάχιστους χώρους για τους πεζούς. Μια μητέρα με το μωρό της σε καροτσάκι στην Αθήνα πρέπει να επιστρατεύσει επιδεξιότητα ανάλογη εκείνης στις πιο δύσκολες πίστες του Gran Theft Auto.
Ας κάνουμε ένα πείραμα. Πατήστε το πόδι σχεδόν σε οποιαδήποτε άλλη πρωτεύουσα της ευρώπης στην άσφαλτο και θα δείτε τα αυτοκίνητα να ακινητοποιούνται σε απόσταση αρκετών μέτρων από τη διάβαση πεζών που σέβονται περισσότερο και από ότι οι άγγλοι το απογευματινό τους τσάι. Εδώ αν μπεις στο διάβα αυτοκινήτου δεν έχεις ελπίδα. Αν σταθείς τυχερός ο οδηγός απλά θα σε βρίσει κορνάροντας την ώρα που ο συνοδηγός θα δίνει τους αντίστοιχους πόντους δυσκολίας –οι ηλικιωμένοι σαφώς δίνουν λιγότερους- αν σε πατούσε! Η κουλτούρα –πέρα της χρήσης της ως βρισιά στη νεοελληνική, μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο φυσικά- η κουλτούρα λοιπόν διαμορφώνεται από τους άρχοντες αφού ο δήμαρχος προτιμά να κόψει μερικά από τα τελευταία δέντρα αυτής της πόλης για να φτιάξει –τι έκπληξη- ένα ακόμα πάρκινγκ! Ο Ελληνάρας που κοροϊδεύει το μέσο Αμερικανό θεωρώντας ότι είναι απείρως εξυπνότερός του, προτιμά να ζει κι εκείνος σε μια κουλτούρα πετρελαίου όταν η τιμή του βαρελιού από πέρισυ έχει πέσει σχεδόν 200% και στην τσέπη εκείνου έχει δεν έχει φτάσει ένα 20%!
Έτσι λοιπόν όταν βρέθηκα τις προάλλες στην Ακαδημίας, στην κατάληψη της Λυρικής όπου αρκετές εκατοντάδες νέοι είχαν κλείσει την κυκλοφορία για τα αυτοκίνητα και είχαν βάλει στη διαπασών το «Μπολερό» του Ραβέλ κάνοντας χορογραφίες, ποδήλατο, παίζοντας «μήλα» και ποδόσφαιρο στη γωνία με την Χαριλάου Τρικούπη, ζωγραφίζοντας και δίνοντας παραστάσεις με κλόουν στη γωνία με την Ιπποκράτους, ο ανυπόφορα θορυβώδης δρόμος αντί να φιλοξενεί 4χ4 τρακτέρ φιλοξενούσε ζωή. Μια προσωρινή αυτόνομη φιλόξενη ζώνη είχε δημιουργηθεί στην καρδιά της αφιλόξενης πρωτεύουσας κληρονομιά του δεκέμβρη όπως οι αντίστοιχες στον ησάπ, στη γσεε, στην εσηεα, στην ασοεε, στη νομική, στο παρκάκι κύπρου και πατησίων και σε τόσα άλλα μέρη. Ένα κίνημα αυθόρμητο, πρωτότυπο και κυρίως αγηνεμόνευτο. Γιατί η δολοφονία αυτού του «κακομαθημένου 15χρονου πλουσιόπαιδου» με την «αποκλίνουσα συμπεριφορά» και την μπλούζα “God save the Queen” δεν έφερε ούτε απλά μερικές σπασμένες βιτρίνες ούτε «τρομοκρατικά» χτυπήματα για γέλια που συνοδεύονται από ακόμα πιο γελοίες προκηρύξεις.
Μου λέει μια φίλη: «Και τώρα πια που δεν υπάρχουν ιδεολογίες που να πιστέψουμε;» Μεγάλη συζήτηση στην οποία δεν ήθελα να μπω. «Στην αξιοπρέπεια αγάπη μου, στην αξιοπρέπεια» της απάντησα…
Υ.Γ. Όσοι δεν έχετε δει ακόμα το Zeitgeist δείτε το.
Υ.Γ 2 Και για να είμαι δίκαιος δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι επιτέλους η χώρα βρήκε την κυβέρνηση που έψαχνε τόσα χρόνια να την βγάλει από την ακινησία και τη νωχελικότητα. Πλέον σχεδόν όλες οι επαγγελματικές τάξεις κατεβαίνουν στο δρόμο, πλέον όλοι κάνουν πράγματα, η δημιουργία και η παραγωγικότητα έχει χτυπήσει κόκκινο! Να, εγώ από το προηγούμενο τεύχος έγραφα κάθε μέρα και ένα διαφορετικό editorial με τα τόσα που συνέβαιναν! Δηλαδή έχω στο συρτάρι μου καμιά εξηνταριά κείμενα. Τι παραγωγικότης! Και όλα αυτά χάρη στην καλή μας κυβέρνησή...
Νομίζω ότι ήρθε πια η ώρα να αποφασίσουμε αν στην πόλη μας θα ζουν άνθρωποι ή αμάξια
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αρκετοί έλληνες άρχισαν να ταξιδεύουν. Και αναπόφευκτα να συγκρίνουν το βιοτικό επίπεδο ζώντας σε μια πόλη σαν το Βερολίνο, τη Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ με εκείνο της πόλης στην οποία κατοικούσαν μόνιμα, της Αθήνας. Μοιραία κάποιοι αποφάσισαν να μετακομίσουν σε μόνιμοι βάση!
Οι περισσότεροι όμως γύρισαν αναρωτούμενοι γιατί πληρώνουν 4 ευρώ τον καφέ και 6 την μπύρα, γιατί ζουν στην πιο ακριβή και ταυτόχρονα θορυβώδη και μολυσμένη πόλη της Ευρώπης γιατί δεν έχουν πάρκα να κάνουν ένα περίπατο ούτε ένα υποτυπώδες δίκτυο μέσων μαζικής μεταφοράς για να μην αναγκάζονται να παίρνουν το αμάξι τους για να πάνε σχεδόν οπουδήποτε. Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας αντιλαμβάνεσαι πόσο επιθετική πόλη είναι απέναντι στους ίδιους της τους κατοίκους. Το να διασχίσεις την Πανεπιστημίου ή τη Σταδίου απαιτεί αντανακλαστικά αντίστοιχα για να περάσεις ένα ποτάμι γεμάτο κροκόδειλους στον Αμαζόνιο και να μην βρεθείς ανάμεσα στα σαγόνια κανενός αλιγάτορα ή κάτω από τις ρόδες ενός οχήματος που κινείται με 80 ή 90 χμ/ώρα μέσα σε κατοικημένη περιοχή όπου σύμφωνα με τον ΚΟΚ το όριο είναι 50. Όμως το χειρότερο είναι ότι τα αμάξια δεν μένουν απλά στην άσφαλτο αλλά επιτίθενται σε όλα τα μέρη που μπορούν να καβαλήσουν: πεζοδρόμια, πεζόδρομους, πλατείες, και γενικά οποιονδήποτε από τους ελάχιστους χώρους για τους πεζούς. Μια μητέρα με το μωρό της σε καροτσάκι στην Αθήνα πρέπει να επιστρατεύσει επιδεξιότητα ανάλογη εκείνης στις πιο δύσκολες πίστες του Gran Theft Auto.
Ας κάνουμε ένα πείραμα. Πατήστε το πόδι σχεδόν σε οποιαδήποτε άλλη πρωτεύουσα της ευρώπης στην άσφαλτο και θα δείτε τα αυτοκίνητα να ακινητοποιούνται σε απόσταση αρκετών μέτρων από τη διάβαση πεζών που σέβονται περισσότερο και από ότι οι άγγλοι το απογευματινό τους τσάι. Εδώ αν μπεις στο διάβα αυτοκινήτου δεν έχεις ελπίδα. Αν σταθείς τυχερός ο οδηγός απλά θα σε βρίσει κορνάροντας την ώρα που ο συνοδηγός θα δίνει τους αντίστοιχους πόντους δυσκολίας –οι ηλικιωμένοι σαφώς δίνουν λιγότερους- αν σε πατούσε! Η κουλτούρα –πέρα της χρήσης της ως βρισιά στη νεοελληνική, μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο φυσικά- η κουλτούρα λοιπόν διαμορφώνεται από τους άρχοντες αφού ο δήμαρχος προτιμά να κόψει μερικά από τα τελευταία δέντρα αυτής της πόλης για να φτιάξει –τι έκπληξη- ένα ακόμα πάρκινγκ! Ο Ελληνάρας που κοροϊδεύει το μέσο Αμερικανό θεωρώντας ότι είναι απείρως εξυπνότερός του, προτιμά να ζει κι εκείνος σε μια κουλτούρα πετρελαίου όταν η τιμή του βαρελιού από πέρισυ έχει πέσει σχεδόν 200% και στην τσέπη εκείνου έχει δεν έχει φτάσει ένα 20%!
Έτσι λοιπόν όταν βρέθηκα τις προάλλες στην Ακαδημίας, στην κατάληψη της Λυρικής όπου αρκετές εκατοντάδες νέοι είχαν κλείσει την κυκλοφορία για τα αυτοκίνητα και είχαν βάλει στη διαπασών το «Μπολερό» του Ραβέλ κάνοντας χορογραφίες, ποδήλατο, παίζοντας «μήλα» και ποδόσφαιρο στη γωνία με την Χαριλάου Τρικούπη, ζωγραφίζοντας και δίνοντας παραστάσεις με κλόουν στη γωνία με την Ιπποκράτους, ο ανυπόφορα θορυβώδης δρόμος αντί να φιλοξενεί 4χ4 τρακτέρ φιλοξενούσε ζωή. Μια προσωρινή αυτόνομη φιλόξενη ζώνη είχε δημιουργηθεί στην καρδιά της αφιλόξενης πρωτεύουσας κληρονομιά του δεκέμβρη όπως οι αντίστοιχες στον ησάπ, στη γσεε, στην εσηεα, στην ασοεε, στη νομική, στο παρκάκι κύπρου και πατησίων και σε τόσα άλλα μέρη. Ένα κίνημα αυθόρμητο, πρωτότυπο και κυρίως αγηνεμόνευτο. Γιατί η δολοφονία αυτού του «κακομαθημένου 15χρονου πλουσιόπαιδου» με την «αποκλίνουσα συμπεριφορά» και την μπλούζα “God save the Queen” δεν έφερε ούτε απλά μερικές σπασμένες βιτρίνες ούτε «τρομοκρατικά» χτυπήματα για γέλια που συνοδεύονται από ακόμα πιο γελοίες προκηρύξεις.
Μου λέει μια φίλη: «Και τώρα πια που δεν υπάρχουν ιδεολογίες που να πιστέψουμε;» Μεγάλη συζήτηση στην οποία δεν ήθελα να μπω. «Στην αξιοπρέπεια αγάπη μου, στην αξιοπρέπεια» της απάντησα…
Υ.Γ. Όσοι δεν έχετε δει ακόμα το Zeitgeist δείτε το.
Υ.Γ 2 Και για να είμαι δίκαιος δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι επιτέλους η χώρα βρήκε την κυβέρνηση που έψαχνε τόσα χρόνια να την βγάλει από την ακινησία και τη νωχελικότητα. Πλέον σχεδόν όλες οι επαγγελματικές τάξεις κατεβαίνουν στο δρόμο, πλέον όλοι κάνουν πράγματα, η δημιουργία και η παραγωγικότητα έχει χτυπήσει κόκκινο! Να, εγώ από το προηγούμενο τεύχος έγραφα κάθε μέρα και ένα διαφορετικό editorial με τα τόσα που συνέβαιναν! Δηλαδή έχω στο συρτάρι μου καμιά εξηνταριά κείμενα. Τι παραγωγικότης! Και όλα αυτά χάρη στην καλή μας κυβέρνησή...
