Σκέψεις στο ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ
Σκέψεις στο Υποβρύχιο
Τους ζητήσαμε να αποκωδικοποιήσουν όσα ζήσαμε και να διαβλέψουν όσα θα έρθουν. 20 mail. 20 όψεις του Δεκέμβρη
Ένας μπάτσος σκότωσε ένα παιδί. Ο μπάτσος σκότωσε το παιδί. Τα παιδιά στους δρόμους. Εμείς στους δρόμους. Από την ταράτσα της νομικής φαίνεται καλύτερα η φωτιά στα σωθικά της πόλης. Όσοι έμειναν σπίτι βλέπουν την αλήθεια των μισθοφόρων της ενημέρωσης. Η Τρέμη και ο Πρετεντέρης, σκουπιδάκια στο καλύτερα φλεγόμενο και φυλασσόμενο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η φωνή των παιδιών γυρίζει τον κόσμο με την ταχύτητα του δικαίου. Το κράτος ασκεί βία. Όμως οι μισθοφόροι του πνευματικού κόσμου (βλ. Δοξιάδη, Θεοδωρόπουλο, Μάρκαρη) ενοχλήθηκαν από τη διακοπή των παραστάσεων με το επικίνδυνο σύνθημα “Ενεργοποιήστε τη συνείδησή σας”.
Η πόλη άλλαξε για πάντα και πολλά απ' τα μικρά και μεγάλα παιδιά της δεν επιστρέφουν ξανά στην ασχήμια.
Φωτεινή Λαμπρίδη, στιχουργός
Στα δεκάξι σου έγινες ξαφνικά τόσο διάσημος που και νεκρό σε καλούν σε ριάλιτι. Ο δολοφόνος σου κατάφερε κάτι που τα κόμματα δεν μπόρεσαν ποτέ όσο με θυμάμαι. Μας έβαλε να σκεφτούμε, έβγαλε χιλιάδες στους δρόμους. Το αίμα που ελάχιστα έσταξε στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου άναψε φωτιά έτοιμη να σπάσει τη τζαμαρία της κοινωνίας που φτιάξαμε. Σπουδάζουμε, δεν έχουμε δουλειά. Δουλεύουμε, δεν πληρωνόμαστε. Πληρώνουμε, δεν έχουμε σχολεία, γιατρό, ασφάλιση. Διεκδικούμε, μας κοροϊδεύουν. Απαιτούμε, μας χτυπάνε. Οι εξεγερμένοι λοιπόν προτίμησαν την αταξία από την αδικία.
Ντίνα Μπατζιά, δημοσιογράφος, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5
Μετά την δολοφονία του Αλέξη η πόλη μας στη αρχή μούδιασε, μια πόλη που δεν θέλει να βλέπει ανέργους, ηλικιωμένους, μετανάστες, νέους με απόψεις.
Λίγο μετά όλοι οι παραπάνω ήταν στους δρόμους διαδηλώνοντας την αγανάκτηση και την πικρία απέναντι σε μια πολιτεία που σφυρίζει αδιάφορα για ό, τι συμβαίνει με βασικό στόχο την μη διατάραξη του εσωτερικού ρυθμού του συστήματος της.
Μανώλης Δημέλλας, ντοκιμαντερίστας
Μας βάφτισαν κουκουλοφόρους. Στην πραγματικότητα ήταν τρομοκρατημένοι. Όχι από τα επεισόδια, αλλά από την πρωτοφανή μαζικότητα κι έκταση που πήρε το κίνημα μας.
Το θέμα τώρα είναι πως μπορούμε να τρομοκρατήσουμε ακόμα πιο αποτελεσματικά τους από πάνω. Και η αλήθεια είναι πως μια μέρα απεργίας των τραπεζοϋπαλλήλων κοστίζει περισσότερα λεφτά στους τραπεζίτες από ένα συμβολικό σπάσιμο τράπεζας. Κι όταν χάνουν φράγκα τρομάζουν πολύ...
Μάνος Ροδιτάκης, μαθητής, 2ο πειραματικό λύκειο Αθήνας
Μια νέα γενιά κάνει την εμφάνιση της στην πολιτική σκηνή, είναι η γενιά των δεκαπεντάρηδων. Είναι μια γενιά που επιθυμεί χαρά και δημιουργία κι αντί γι’ αυτό συναντά ανταγωνιστικότητα, ατομισμό, υποκρισία, διαφθορά και ατιμωρησία. Μαζί της θα είμαστε στο δρόμο!
Σόνια Μητραλιά, μέλος του δικτύου γυναικών Σύριζα
Αυτή τη φορά, τις γλάστρες στην αστυνομία τις πέταγαν κυρίες, τις πέτρες 15χρονα, τις παραστάσεις τις διέκοπταν καλλιτέχνες και οι προσαχθέντες ήταν (και) δικηγόροι. Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου έδωσε σάρκα και οστά στην κρατική βία που πλανάται για πολύ καιρό πάνω από την Ελλάδα. Κι αυτός ο Δεκέμβρης φαίνεται πως θα διαρκέσει κι άλλο.
Κλειώ Παπαντωλέων, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Αν ο δρόμος μπορούσε να μιλήσει, θα ήταν η φωνή του βραχνή και η ανάσα του θα ΄χε τη μυρωδιά του δακρυγόνου. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι κουκουλοφόρους στα χακί και στα μπλε, με πλαστικές ασπίδες και προσωπίδες αερίων. Χτυπούν αδιακρίτως κι έχουν σαφείς εντολές να κλείσουν τον κόσμο στα σπίτια του. Με την καταστολή και την τρομοκρατία όμως, επιτυγχάνουν στην ουσία το αντίθετο. Ο δρόμος θα πει την τελευταία λέξη, για όσο οι καιροί το επιτάσσουν.
Ελβίρα Κρίθαρη, φοιτήτρια στο Πάντειο
Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου, μερικές ώρες πριν η σφαίρα του μπάτσου “εξοστρακιστεί” στον Αλέξη, ο πακιστανός Μαζίρ Γκουλ μεταφέρεται σε κώμα στο νοσοκομείο, κυνηγημένος από τα ΜΑΤ στο Αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη. Είναι το δεύτερο θύμα του “τσιμεντωμένου ρέματος” - θα ακολουθήσει τρίτο. Ο Δεκέμβρης ήταν και δικός του.
Στις 23 του Δεκέμβρη, η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα θα δεχτεί δολοφονική επίθεση από πληρωμένους μαφιόζους, με βιτριόλι. Το γεγονός αρχικά θα αποσιωπηθεί από τα Μ.Μ.Ε.. Σύντομα όμως θα προστεθεί στο ποτάμι της οργής. Ο Δεκέμβρης ήταν και δικός της.
Οι μέρες και οι νύχτες του Αλέξη, δεν τελείωσαν, δεν μας απήγαγε ακόμα ούτε η φτώχεια, ούτε ο φόβος, ούτε η σύγχυση. Όλα συνεχίζονται.
Αφροδίτη Πολίτη, δημοσιογράφος στο Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας
Η τελευταία περίοδος σημαδεύτηκε από γεγονότα που δύσκολα θα ξεχαστούν. Η δολοφονία του Αλέξη. Ο θάνατος-δολοφονία του μπαγκλαντεσιανού Χουσειν Ζαχιντούλ στο Αλλοδαπών από τους αστυνόμους. Ο βομβαρδισμός και ύστερα η εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα. Για όλα τα παραπάνω θα κατεβαίνουμε στους δρόμους.
Ξάντερ Τόλιας, τμήμα γεωγραφίας, Χαροκόπειο
Μια κοινωνία βυθισμένη στη λήθη που έχει καλλιεργήσει εδώ και πολλά χρόνια. Μια κοινωνία με βασικό έλλειμμα πολιτικής συνείδησης (δεν αφυπνίστηκε ποτέ, ούτε βεβαίως και το Δεκέμβρη του 2008). Μια κοινωνία με έλλειμμα ιδεολογίας, γιατί φυσικά η συνωμοσιολογία και το κυνήγι μαγισσών δεν οδηγεί πουθενά. Αντιθέτως, εκφράζει τον ίδιο προαιώνιο εθισμό στη ματαίωση, που καθιστά τον Έλληνα μπερδεμένο, τα αισθήματά του μη ξεκάθαρα, το βλέμμα του θολό.
Αυτό που έγινε στην Ελλάδα του 2008 ήταν κάτι που μπορεί να επαναληφθεί, μπορεί όμως και όχι (μιλάω φυσικά για το ξύπνημα έστω μιας μερίδας του κινήματος, όχι για τη δολοφονία ενός ανθρώπου από την εξουσία, η δεύτερη θα επαναληφθεί σίγουρα).
Δημήτρης Γκενεράλης, συγγραφέας
Πόσο διψούσαμε γι’ αυτήν την αφορμή άραγε; Καθένας από εμάς είχε και μια δική του ιστορία να θρηνήσει και μια δική του οργή να ημερέψει. Και ξαφνικά, μαγικά κι απρόσμενα, αρχίσαμε όλοι μαζί να θρηνούμε, με μια διαφορά: δεν μας ένοιαζε πια να ημερέψουμε την οργή μας, άλλωστε είχαμε κάθε δικαιολογία. Ενώ γνωρίζαμε πριν από αυτό το τραγικό γεγονός εθελοτυφλούσαμε σε χιλιάδες αφορμές. Ξαφνικό επαναστατικό πνεύμα κατέκλυσε τις μέχρι χθες υποταγμένες ψυχές μας.
Σε όλους εσάς μιλάω, φιλήσυχοι μικροαστοί και νοικοκυραίοι πολίτες που μέχρι χθες είτε αδιαφορούσατε, είτε μας κατακρίνατε από την ασφάλεια που σας παρείχε ο «χρεωμένος» στην τράπεζα καναπές σας. Σήμερα εξέγερση κι από αύριο ξανά υποταγή.
Τσαγανός Βασίλης, Φοιτητής Τ.Ε.Ι. Αθήνας
Υπάρχουν οι επίσημοι αναλυτές των γεγονότων υπάρχει κι ο Πρετεντέρης (που είναι στο κόσμο του μεν αλλά και εξυπηρετεί συγκεκριμένο κόσμο). Συνήθως οι δυο αυτοί πόλοι εξουσίας στο χώρο της ενημέρωσης αποκλίνουν.
Στα πρόσφατα όμως γεγονότα συνέκλιναν. Δεν πρόκειται για εξέγερση συμφωνούσαν. Επειδή καμία εξέγερση, λέει, δεν διακόπτει για Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Έλα όμως που πρόκειται για εξέγερση made in Greece! Γι’ αυτό και συγκίνησε την πιτσιρικαρία παγκοσμίως. Και γι’ αυτό έπεται συνέχεια. Εφόσον οι νεολαίοι ξέρουν πως αυτός ο ετοιματζίδικος κόσμος δεν φτιάχτηκε γι’ αυτούς. Και δεν έχουν τίποτε να χάσουν αφού δεν έχουν τίποτε να περιμένουν.
Όσο για το νέο υπουργό Παιδείας μια και μόνη υπενθύμιση: Είναι πολλά τα παιδιά Άρη.
Μάνος Στεφανίδης, κριτικός τέχνης
“Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα”. Στα μάτια τους αντικατοπτρίζονται όλες οι αδυναμίες μας. Ίσως γι’ αυτό κάποιοι τις πυροβολούν. Μάταια όμως. Δεν μπορείς να σκοτώσεις την αλήθεια.
Τάσος Πέτκος, καθηγητής Φυσικής Παν/μιου Κρήτης
Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει εκεί έξω. Κανένας δεν ξέρει. Είναι οργή και απελπισία; Είναι κραυγή διαμαρτυρίας ή διάθεση για χαβαλέ; Είναι απ' όλα. Και δεν βρίσκω τον λόγο για τον οποίο πρέπει να προσδιορίσουμε με απόλυτη ακρίβεια κίνητρα και προθέσεις. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν ο πιτσιρικάς, με ή χωρίς κουκούλα, βγήκε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί ή για να κάνει χαβαλέ. Και οι δύο εκδοχές φωτίζουν μία κοινωνία που είναι είτε σκληρή, είτε αδιάφορη και βαρετή για να ζήσει κανείς. Είναι και τα δύο. Τα παιδιά έχουν δίκαιο. Αδικούνται και βαριούνται. Πρέπει να κάνουν υπομονή. Η νιότη είναι δύσκολο πράγμα, αλλά σε καμιά δεκαριά χρόνια περνάει.
Κώστας Γιαννακίδης, δημοσιογράφος στον Ελεύθερο Τύπο
Περνάμε σε μια ενδιαφέρουσα, αν και δραματικά πολωμένη εποχή (και) για τη χώρα μας. Επιτέλους η μισή, λεγόμενη, κοινή γνώμη, αποδέχεται ότι αυτό που ζούμε είναι όντως μια μορφή αυθεντικής και δίκαιης έκρηξης των νεότερων γενιών. Άρα κάτι ελπιδοφόρο γεννιέται.
Το άλλο περίπου μισό των Ελλήνων, κομματικά ετερόκλητο κατά τ' αλλά, φαίνεται να "ερμηνεύει" την κίνηση και τις συγκρούσεις της κοινωνίας δεύτερο, με βάση ανόητες (αλλά και πολύ επικίνδυνες) θεωρίες συνωμοσίας. Είναι ίσως βολικό να κάθεσαι τυφλός κι άβουλος καρπαζοεισπράχτορας στον καναπέ σου, με το άλλοθι ότι όλα είναι "προσχεδιασμένα".
Τούτη τη φορά η χειραφέτηση κι η συλλογική αυτενέργεια, ελπίζω να νικήσουν τους πάσης φύσεως πομπούς χειραγώγησης: κυνικούς της εξουσίας, κουτοπόνηρους και μοιρολάτρες βολεψάκηδες.
Δημήτρης Τρίμης, ένας από τους φορείς του Ιού της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, Γ.Γ. της ΕΣΗΕΑ.
Από τη μία μεριά υπάρχει η γενιά των baby boomers, του 114 και του Πολυτεχνείου, που ανέβηκε μαζικά στο κύμα της μεταπολιτευτικής φουσκοθαλασσιάς και πορεύτηκε επενδύοντας ως επί το πλείστον σε βραχυπρόθεσμες, λαϊκίστικες και κοντόθωρες πολιτικές επιλογές. Από την άλλη υπάρχει η γενιά των baby losers, η γενιά των 700 ευρώ, που τους έλαχε ο κλήρος της κοινωνικής στασιμότητας ή ακόμα και καθόδου, οι μεγάλοι χαμένοι των αρχών του 21ου αιώνα. Η εξέγερση του Δεκεμβρίου διαθέτει αίτημα μολονότι υποβόσκον. Διαγενεακή Δικαιοσύνη τώρα. Αναδιανομή ευκαιριών και πόρων υπέρ των νέων.
Η γενιά των 700 ευρώ, G700
Η συμπλήρωση τον περασμένο Δεκέμβριο των 60 χρόνων από την υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σημαδεύτηκε από τον φόνο ενός εφήβου από κρατικό όργανο. Εκφράζουμε έντονα την ανησυχία μας για την απουσία συγκεκριμένων μέτρων από το ελληνικό κράτος, που να εγγυώνται τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη διασφάλιση της απονομής δικαιοσύνης, για την απροθυμία της άρσης του πάγιου μοτίβου ατιμωρησίας κρατικών οργάνων, καθώς και για το φαινόμενο της μητροπολιτικής βίας, αποτέλεσμα των επί πολλά έτη καταπατήσεων ατομικών δικαιωμάτων και παράλληλα της ελλιπούς εξασφάλισης κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων για μεγάλες μερίδες του πληθυσμού.
Σίμος Μπούρας, Πρόεδρος Ελληνικού τμήματος Διεθνούς αμνηστίας
Τώρα καταλάβαμε ότι η Ελληνική Αστυνομία είναι γεμάτη φασιστόμουτρα που γουστάρουν να ρίχνουν ξύλο επειδή μπορούν και θεωρούν ότι το δικαιούνται; Η λύση δεν είναι να πλακώσουμε μερικούς μπάτσους στο ξύλο ή να κάψουμε δυο τράπεζες – όσο κατανοητό κι αν είναι ένα τέτοιο ξέσπασμα. Λύση είναι να βρούμε τρόπο ν’ αλλάξουμε αυτήν την κωλοαστυνομία, ώστε να πάψει να είναι τόσο αντιδημοκρατική. Η αστυνομία δεν θα καταργηθεί. Αυτό είναι σίγουρο. Έτσι όπως είναι τώρα είναι για τα μπάζα. Ως πολίτες έχουμε υποχρέωση να απαιτήσουμε τη βελτίωσή της. Όχι από κάποιους κυβερνητικούς μαλάκες. Από εμάς τους ίδιους.
Λύο Καλοβυρνάς, συγγραφέας - δημοσιογράφος
Όσοι -κυβερνητικοί κι άλλοι αξιωματούχοι- ελπίζουν ότι ξεμπέρδεψαν και η θύελλα κόπασε, ας κοιμούνται ανήσυχοι. Το κίνημα παραμένει ενεργό, δεν καταφέρατε να το συκοφαντήσετε, να το φοβίσετε, να το απομονώσετε από την κοινωνία. Με την πρώτη αφορμή θα μας ξαναβρείτε μπροστά σας. Και αφορμές θα υπάρξουν πολλές.
Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, βγήκαν στο δρόμο. Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από ένα εντεταλμένο όργανο της τάξης πυροδότησε ένα πρωτοφανές κίνημα διαμαρτυρίας, ο αντίκτυπος του οποίου ακούστηκε σ’ ολόκληρον τον κόσμο. Στον πυρήνα της διαμαρτυρίας αυτής δεν ήταν μόνο η αγανάκτηση και η οργή για το έγκλημα, και για την αστυνομική αυθαιρεσία που παραμένει συστηματικά ατιμώρητη. Ήταν επίσης και ο θυμός, μπροστά στα συσσωρευμένα κοινωνικά αδιέξοδα: την πίεση από το χρεοκοπημένο εκπαιδευτικό σύστημα, την έλλειψη προοπτικής για μια αξιοπρεπή δουλειά, το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. Ήταν η ασφυξία επειδή δεν αφήνουν όνειρά μας να γίνονται πραγματικότητα
Όπως συμβαίνει κατά κανόνα σε τέτοιες περιπτώσεις, η αυθόρμητη αυτή εξέγερση δέχτηκε επιθέσεις, συκοφαντήθηκε, προκάλεσε ακατάσχετη καταστροφολογία και κινδυνολογία. Η δική μας Αριστερά από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισε ότι η θέση των εργαζόμενων και ολόκληρης της κοινωνίας είναι στο πλευρό των εξεγερμένων νέων. Και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Γιατί πιστεύουμε ότι κάθε τι σε αυτό τον κόσμο μπορεί να αλλάξει, μόνο αν ο κόσμος το θέλει. Τις μεγαλύτερες κοινωνικές κατακτήσεις τις χρωστάμε σε ανθρώπους που έκαναν φασαρία, σε ανθρώπους που κάποτε κατηγορήθηκαν ότι το μόνο που επιδιώκουν είναι η κοινωνική αναταραχή. Και αυτό είναι ένα πολύτιμο συμπέρασμα για την εποχή που ζούμε, μια εποχή δύσκολη, σκληρή, που πρέπει επειγόντως να αλλάξει.
Αλέξης Τσίπρας
Τους ζητήσαμε να αποκωδικοποιήσουν όσα ζήσαμε και να διαβλέψουν όσα θα έρθουν. 20 mail. 20 όψεις του Δεκέμβρη
Ένας μπάτσος σκότωσε ένα παιδί. Ο μπάτσος σκότωσε το παιδί. Τα παιδιά στους δρόμους. Εμείς στους δρόμους. Από την ταράτσα της νομικής φαίνεται καλύτερα η φωτιά στα σωθικά της πόλης. Όσοι έμειναν σπίτι βλέπουν την αλήθεια των μισθοφόρων της ενημέρωσης. Η Τρέμη και ο Πρετεντέρης, σκουπιδάκια στο καλύτερα φλεγόμενο και φυλασσόμενο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η φωνή των παιδιών γυρίζει τον κόσμο με την ταχύτητα του δικαίου. Το κράτος ασκεί βία. Όμως οι μισθοφόροι του πνευματικού κόσμου (βλ. Δοξιάδη, Θεοδωρόπουλο, Μάρκαρη) ενοχλήθηκαν από τη διακοπή των παραστάσεων με το επικίνδυνο σύνθημα “Ενεργοποιήστε τη συνείδησή σας”.
Η πόλη άλλαξε για πάντα και πολλά απ' τα μικρά και μεγάλα παιδιά της δεν επιστρέφουν ξανά στην ασχήμια.
Φωτεινή Λαμπρίδη, στιχουργός
Στα δεκάξι σου έγινες ξαφνικά τόσο διάσημος που και νεκρό σε καλούν σε ριάλιτι. Ο δολοφόνος σου κατάφερε κάτι που τα κόμματα δεν μπόρεσαν ποτέ όσο με θυμάμαι. Μας έβαλε να σκεφτούμε, έβγαλε χιλιάδες στους δρόμους. Το αίμα που ελάχιστα έσταξε στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου άναψε φωτιά έτοιμη να σπάσει τη τζαμαρία της κοινωνίας που φτιάξαμε. Σπουδάζουμε, δεν έχουμε δουλειά. Δουλεύουμε, δεν πληρωνόμαστε. Πληρώνουμε, δεν έχουμε σχολεία, γιατρό, ασφάλιση. Διεκδικούμε, μας κοροϊδεύουν. Απαιτούμε, μας χτυπάνε. Οι εξεγερμένοι λοιπόν προτίμησαν την αταξία από την αδικία.
Ντίνα Μπατζιά, δημοσιογράφος, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5
Μετά την δολοφονία του Αλέξη η πόλη μας στη αρχή μούδιασε, μια πόλη που δεν θέλει να βλέπει ανέργους, ηλικιωμένους, μετανάστες, νέους με απόψεις.
Λίγο μετά όλοι οι παραπάνω ήταν στους δρόμους διαδηλώνοντας την αγανάκτηση και την πικρία απέναντι σε μια πολιτεία που σφυρίζει αδιάφορα για ό, τι συμβαίνει με βασικό στόχο την μη διατάραξη του εσωτερικού ρυθμού του συστήματος της.
Μανώλης Δημέλλας, ντοκιμαντερίστας
Μας βάφτισαν κουκουλοφόρους. Στην πραγματικότητα ήταν τρομοκρατημένοι. Όχι από τα επεισόδια, αλλά από την πρωτοφανή μαζικότητα κι έκταση που πήρε το κίνημα μας.
Το θέμα τώρα είναι πως μπορούμε να τρομοκρατήσουμε ακόμα πιο αποτελεσματικά τους από πάνω. Και η αλήθεια είναι πως μια μέρα απεργίας των τραπεζοϋπαλλήλων κοστίζει περισσότερα λεφτά στους τραπεζίτες από ένα συμβολικό σπάσιμο τράπεζας. Κι όταν χάνουν φράγκα τρομάζουν πολύ...
Μάνος Ροδιτάκης, μαθητής, 2ο πειραματικό λύκειο Αθήνας
Μια νέα γενιά κάνει την εμφάνιση της στην πολιτική σκηνή, είναι η γενιά των δεκαπεντάρηδων. Είναι μια γενιά που επιθυμεί χαρά και δημιουργία κι αντί γι’ αυτό συναντά ανταγωνιστικότητα, ατομισμό, υποκρισία, διαφθορά και ατιμωρησία. Μαζί της θα είμαστε στο δρόμο!
Σόνια Μητραλιά, μέλος του δικτύου γυναικών Σύριζα
Αυτή τη φορά, τις γλάστρες στην αστυνομία τις πέταγαν κυρίες, τις πέτρες 15χρονα, τις παραστάσεις τις διέκοπταν καλλιτέχνες και οι προσαχθέντες ήταν (και) δικηγόροι. Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου έδωσε σάρκα και οστά στην κρατική βία που πλανάται για πολύ καιρό πάνω από την Ελλάδα. Κι αυτός ο Δεκέμβρης φαίνεται πως θα διαρκέσει κι άλλο.
Κλειώ Παπαντωλέων, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Αν ο δρόμος μπορούσε να μιλήσει, θα ήταν η φωνή του βραχνή και η ανάσα του θα ΄χε τη μυρωδιά του δακρυγόνου. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι κουκουλοφόρους στα χακί και στα μπλε, με πλαστικές ασπίδες και προσωπίδες αερίων. Χτυπούν αδιακρίτως κι έχουν σαφείς εντολές να κλείσουν τον κόσμο στα σπίτια του. Με την καταστολή και την τρομοκρατία όμως, επιτυγχάνουν στην ουσία το αντίθετο. Ο δρόμος θα πει την τελευταία λέξη, για όσο οι καιροί το επιτάσσουν.
Ελβίρα Κρίθαρη, φοιτήτρια στο Πάντειο
Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου, μερικές ώρες πριν η σφαίρα του μπάτσου “εξοστρακιστεί” στον Αλέξη, ο πακιστανός Μαζίρ Γκουλ μεταφέρεται σε κώμα στο νοσοκομείο, κυνηγημένος από τα ΜΑΤ στο Αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη. Είναι το δεύτερο θύμα του “τσιμεντωμένου ρέματος” - θα ακολουθήσει τρίτο. Ο Δεκέμβρης ήταν και δικός του.
Στις 23 του Δεκέμβρη, η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα θα δεχτεί δολοφονική επίθεση από πληρωμένους μαφιόζους, με βιτριόλι. Το γεγονός αρχικά θα αποσιωπηθεί από τα Μ.Μ.Ε.. Σύντομα όμως θα προστεθεί στο ποτάμι της οργής. Ο Δεκέμβρης ήταν και δικός της.
Οι μέρες και οι νύχτες του Αλέξη, δεν τελείωσαν, δεν μας απήγαγε ακόμα ούτε η φτώχεια, ούτε ο φόβος, ούτε η σύγχυση. Όλα συνεχίζονται.
Αφροδίτη Πολίτη, δημοσιογράφος στο Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας
Η τελευταία περίοδος σημαδεύτηκε από γεγονότα που δύσκολα θα ξεχαστούν. Η δολοφονία του Αλέξη. Ο θάνατος-δολοφονία του μπαγκλαντεσιανού Χουσειν Ζαχιντούλ στο Αλλοδαπών από τους αστυνόμους. Ο βομβαρδισμός και ύστερα η εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα. Για όλα τα παραπάνω θα κατεβαίνουμε στους δρόμους.
Ξάντερ Τόλιας, τμήμα γεωγραφίας, Χαροκόπειο
Μια κοινωνία βυθισμένη στη λήθη που έχει καλλιεργήσει εδώ και πολλά χρόνια. Μια κοινωνία με βασικό έλλειμμα πολιτικής συνείδησης (δεν αφυπνίστηκε ποτέ, ούτε βεβαίως και το Δεκέμβρη του 2008). Μια κοινωνία με έλλειμμα ιδεολογίας, γιατί φυσικά η συνωμοσιολογία και το κυνήγι μαγισσών δεν οδηγεί πουθενά. Αντιθέτως, εκφράζει τον ίδιο προαιώνιο εθισμό στη ματαίωση, που καθιστά τον Έλληνα μπερδεμένο, τα αισθήματά του μη ξεκάθαρα, το βλέμμα του θολό.
Αυτό που έγινε στην Ελλάδα του 2008 ήταν κάτι που μπορεί να επαναληφθεί, μπορεί όμως και όχι (μιλάω φυσικά για το ξύπνημα έστω μιας μερίδας του κινήματος, όχι για τη δολοφονία ενός ανθρώπου από την εξουσία, η δεύτερη θα επαναληφθεί σίγουρα).
Δημήτρης Γκενεράλης, συγγραφέας
Πόσο διψούσαμε γι’ αυτήν την αφορμή άραγε; Καθένας από εμάς είχε και μια δική του ιστορία να θρηνήσει και μια δική του οργή να ημερέψει. Και ξαφνικά, μαγικά κι απρόσμενα, αρχίσαμε όλοι μαζί να θρηνούμε, με μια διαφορά: δεν μας ένοιαζε πια να ημερέψουμε την οργή μας, άλλωστε είχαμε κάθε δικαιολογία. Ενώ γνωρίζαμε πριν από αυτό το τραγικό γεγονός εθελοτυφλούσαμε σε χιλιάδες αφορμές. Ξαφνικό επαναστατικό πνεύμα κατέκλυσε τις μέχρι χθες υποταγμένες ψυχές μας.
Σε όλους εσάς μιλάω, φιλήσυχοι μικροαστοί και νοικοκυραίοι πολίτες που μέχρι χθες είτε αδιαφορούσατε, είτε μας κατακρίνατε από την ασφάλεια που σας παρείχε ο «χρεωμένος» στην τράπεζα καναπές σας. Σήμερα εξέγερση κι από αύριο ξανά υποταγή.
Τσαγανός Βασίλης, Φοιτητής Τ.Ε.Ι. Αθήνας
Υπάρχουν οι επίσημοι αναλυτές των γεγονότων υπάρχει κι ο Πρετεντέρης (που είναι στο κόσμο του μεν αλλά και εξυπηρετεί συγκεκριμένο κόσμο). Συνήθως οι δυο αυτοί πόλοι εξουσίας στο χώρο της ενημέρωσης αποκλίνουν.
Στα πρόσφατα όμως γεγονότα συνέκλιναν. Δεν πρόκειται για εξέγερση συμφωνούσαν. Επειδή καμία εξέγερση, λέει, δεν διακόπτει για Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Έλα όμως που πρόκειται για εξέγερση made in Greece! Γι’ αυτό και συγκίνησε την πιτσιρικαρία παγκοσμίως. Και γι’ αυτό έπεται συνέχεια. Εφόσον οι νεολαίοι ξέρουν πως αυτός ο ετοιματζίδικος κόσμος δεν φτιάχτηκε γι’ αυτούς. Και δεν έχουν τίποτε να χάσουν αφού δεν έχουν τίποτε να περιμένουν.
Όσο για το νέο υπουργό Παιδείας μια και μόνη υπενθύμιση: Είναι πολλά τα παιδιά Άρη.
Μάνος Στεφανίδης, κριτικός τέχνης
“Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα”. Στα μάτια τους αντικατοπτρίζονται όλες οι αδυναμίες μας. Ίσως γι’ αυτό κάποιοι τις πυροβολούν. Μάταια όμως. Δεν μπορείς να σκοτώσεις την αλήθεια.
Τάσος Πέτκος, καθηγητής Φυσικής Παν/μιου Κρήτης
Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει εκεί έξω. Κανένας δεν ξέρει. Είναι οργή και απελπισία; Είναι κραυγή διαμαρτυρίας ή διάθεση για χαβαλέ; Είναι απ' όλα. Και δεν βρίσκω τον λόγο για τον οποίο πρέπει να προσδιορίσουμε με απόλυτη ακρίβεια κίνητρα και προθέσεις. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν ο πιτσιρικάς, με ή χωρίς κουκούλα, βγήκε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί ή για να κάνει χαβαλέ. Και οι δύο εκδοχές φωτίζουν μία κοινωνία που είναι είτε σκληρή, είτε αδιάφορη και βαρετή για να ζήσει κανείς. Είναι και τα δύο. Τα παιδιά έχουν δίκαιο. Αδικούνται και βαριούνται. Πρέπει να κάνουν υπομονή. Η νιότη είναι δύσκολο πράγμα, αλλά σε καμιά δεκαριά χρόνια περνάει.
Κώστας Γιαννακίδης, δημοσιογράφος στον Ελεύθερο Τύπο
Περνάμε σε μια ενδιαφέρουσα, αν και δραματικά πολωμένη εποχή (και) για τη χώρα μας. Επιτέλους η μισή, λεγόμενη, κοινή γνώμη, αποδέχεται ότι αυτό που ζούμε είναι όντως μια μορφή αυθεντικής και δίκαιης έκρηξης των νεότερων γενιών. Άρα κάτι ελπιδοφόρο γεννιέται.
Το άλλο περίπου μισό των Ελλήνων, κομματικά ετερόκλητο κατά τ' αλλά, φαίνεται να "ερμηνεύει" την κίνηση και τις συγκρούσεις της κοινωνίας δεύτερο, με βάση ανόητες (αλλά και πολύ επικίνδυνες) θεωρίες συνωμοσίας. Είναι ίσως βολικό να κάθεσαι τυφλός κι άβουλος καρπαζοεισπράχτορας στον καναπέ σου, με το άλλοθι ότι όλα είναι "προσχεδιασμένα".
Τούτη τη φορά η χειραφέτηση κι η συλλογική αυτενέργεια, ελπίζω να νικήσουν τους πάσης φύσεως πομπούς χειραγώγησης: κυνικούς της εξουσίας, κουτοπόνηρους και μοιρολάτρες βολεψάκηδες.
Δημήτρης Τρίμης, ένας από τους φορείς του Ιού της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, Γ.Γ. της ΕΣΗΕΑ.
Από τη μία μεριά υπάρχει η γενιά των baby boomers, του 114 και του Πολυτεχνείου, που ανέβηκε μαζικά στο κύμα της μεταπολιτευτικής φουσκοθαλασσιάς και πορεύτηκε επενδύοντας ως επί το πλείστον σε βραχυπρόθεσμες, λαϊκίστικες και κοντόθωρες πολιτικές επιλογές. Από την άλλη υπάρχει η γενιά των baby losers, η γενιά των 700 ευρώ, που τους έλαχε ο κλήρος της κοινωνικής στασιμότητας ή ακόμα και καθόδου, οι μεγάλοι χαμένοι των αρχών του 21ου αιώνα. Η εξέγερση του Δεκεμβρίου διαθέτει αίτημα μολονότι υποβόσκον. Διαγενεακή Δικαιοσύνη τώρα. Αναδιανομή ευκαιριών και πόρων υπέρ των νέων.
Η γενιά των 700 ευρώ, G700
Η συμπλήρωση τον περασμένο Δεκέμβριο των 60 χρόνων από την υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σημαδεύτηκε από τον φόνο ενός εφήβου από κρατικό όργανο. Εκφράζουμε έντονα την ανησυχία μας για την απουσία συγκεκριμένων μέτρων από το ελληνικό κράτος, που να εγγυώνται τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη διασφάλιση της απονομής δικαιοσύνης, για την απροθυμία της άρσης του πάγιου μοτίβου ατιμωρησίας κρατικών οργάνων, καθώς και για το φαινόμενο της μητροπολιτικής βίας, αποτέλεσμα των επί πολλά έτη καταπατήσεων ατομικών δικαιωμάτων και παράλληλα της ελλιπούς εξασφάλισης κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων για μεγάλες μερίδες του πληθυσμού.
Σίμος Μπούρας, Πρόεδρος Ελληνικού τμήματος Διεθνούς αμνηστίας
Τώρα καταλάβαμε ότι η Ελληνική Αστυνομία είναι γεμάτη φασιστόμουτρα που γουστάρουν να ρίχνουν ξύλο επειδή μπορούν και θεωρούν ότι το δικαιούνται; Η λύση δεν είναι να πλακώσουμε μερικούς μπάτσους στο ξύλο ή να κάψουμε δυο τράπεζες – όσο κατανοητό κι αν είναι ένα τέτοιο ξέσπασμα. Λύση είναι να βρούμε τρόπο ν’ αλλάξουμε αυτήν την κωλοαστυνομία, ώστε να πάψει να είναι τόσο αντιδημοκρατική. Η αστυνομία δεν θα καταργηθεί. Αυτό είναι σίγουρο. Έτσι όπως είναι τώρα είναι για τα μπάζα. Ως πολίτες έχουμε υποχρέωση να απαιτήσουμε τη βελτίωσή της. Όχι από κάποιους κυβερνητικούς μαλάκες. Από εμάς τους ίδιους.
Λύο Καλοβυρνάς, συγγραφέας - δημοσιογράφος
Όσοι -κυβερνητικοί κι άλλοι αξιωματούχοι- ελπίζουν ότι ξεμπέρδεψαν και η θύελλα κόπασε, ας κοιμούνται ανήσυχοι. Το κίνημα παραμένει ενεργό, δεν καταφέρατε να το συκοφαντήσετε, να το φοβίσετε, να το απομονώσετε από την κοινωνία. Με την πρώτη αφορμή θα μας ξαναβρείτε μπροστά σας. Και αφορμές θα υπάρξουν πολλές.
Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, βγήκαν στο δρόμο. Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από ένα εντεταλμένο όργανο της τάξης πυροδότησε ένα πρωτοφανές κίνημα διαμαρτυρίας, ο αντίκτυπος του οποίου ακούστηκε σ’ ολόκληρον τον κόσμο. Στον πυρήνα της διαμαρτυρίας αυτής δεν ήταν μόνο η αγανάκτηση και η οργή για το έγκλημα, και για την αστυνομική αυθαιρεσία που παραμένει συστηματικά ατιμώρητη. Ήταν επίσης και ο θυμός, μπροστά στα συσσωρευμένα κοινωνικά αδιέξοδα: την πίεση από το χρεοκοπημένο εκπαιδευτικό σύστημα, την έλλειψη προοπτικής για μια αξιοπρεπή δουλειά, το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. Ήταν η ασφυξία επειδή δεν αφήνουν όνειρά μας να γίνονται πραγματικότητα
Όπως συμβαίνει κατά κανόνα σε τέτοιες περιπτώσεις, η αυθόρμητη αυτή εξέγερση δέχτηκε επιθέσεις, συκοφαντήθηκε, προκάλεσε ακατάσχετη καταστροφολογία και κινδυνολογία. Η δική μας Αριστερά από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισε ότι η θέση των εργαζόμενων και ολόκληρης της κοινωνίας είναι στο πλευρό των εξεγερμένων νέων. Και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Γιατί πιστεύουμε ότι κάθε τι σε αυτό τον κόσμο μπορεί να αλλάξει, μόνο αν ο κόσμος το θέλει. Τις μεγαλύτερες κοινωνικές κατακτήσεις τις χρωστάμε σε ανθρώπους που έκαναν φασαρία, σε ανθρώπους που κάποτε κατηγορήθηκαν ότι το μόνο που επιδιώκουν είναι η κοινωνική αναταραχή. Και αυτό είναι ένα πολύτιμο συμπέρασμα για την εποχή που ζούμε, μια εποχή δύσκολη, σκληρή, που πρέπει επειγόντως να αλλάξει.
Αλέξης Τσίπρας
