Ανταπόκριση από το δρόμο
Ανταπόκριση από τον δρόμο
Η γενιά των 15-23 ωρίμασε απότομα κι από τις στυλιστικές αναζητήσεις των Εmo ή των κάθε είδους alternatives, βρέθηκε σε συνελεύσεις, σε άγριες «γιορτές» και στους δρόμους. Το θέαμα της ευταξίας κατέρρευσε και η κοινωνία ένιωσε στο σύνολό της το δάγκωμα ενός εφιάλτη που ήρθε από το ένοχο ασυνείδητο της κανονικότητας που συμβατικά αλλά και υποκριτικά καλλιεργεί. Υπάρχουν μερικά πράγματα που ειδικά οι νέοι άνθρωποι δεν ξεχνούν εύκολα, όπως κανένας από την δική μου γενιά δεν ξέχασε τη δολοφονία Τεμπονέρα και τα εκπαιδευτικά της περιόδου 90-91. Όταν η γεύση της αδικίας συνδέεται με την αίσθηση της ελευθερίας τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα για όποιον έχει βιαστεί να πιστέψει πως η κατοχή της εξουσίας ταυτίζεται ανώδυνα με την πλήρη ασυδοσία.
Γιάννης Ραουζαίος
Λίγες ώρες μετά κάλεσμα για πορεία
Κατεβαίνουμε με την αίσθηση ότι συμμετέχουμε σε κάτι
Όχι θεατές, στο δρόμο
Μικροσυμπλοκές, μικροκαταστροφές
Μεγάλη οργή
Πολύς κόσμος, πολύς όμως
Τώρα δεχόμαστε επίθεση
Τώρα ανάβουν οι κάδοι
Τώρα οδομαχίες
Ενσωματωνόμαστε στο πλήθος
Δεν φοράμε κουκούλες
Θέλουμε απαντήσεις
Ένα γκλομπ στο πρόσωπο μου
Δεν με νοιάζει
Έχω τις απαντήσεις μου στο διάλογο που ανοίξαμε
Χρήστος Ορφανέας
Σας γράφω συν-θύματα
εκ μέρους όλων των παιδιών που σκοτώνετε κάθε μέρα.
Σας γράφω με την δεκαπεντάχρονη ‘’υπερ-ΒΟΛΗ’’
και στόχους που ανεβαίνουν όλο και πιο ψηλά
τόσο ψηλά που οι γεροντοκράτες
με καταρράχτες καταπνιγμών κι άψυχα δάκρυα αδυνατούν να δουν.
Στοχεύουν στον αέρα μου
κι εξοστρακίζουν τις σφαίρες τους
στο σώμα μου.
Ασθμαίνοντας φοβογόνα και χημικά
ονειρεύομαι φυσικά.
Απορείς, idiotη;
Η θρυμματισμένη σου συνείδηση
ήταν αυτή που καθρεφτιζόταν
στις σπασμένες βιτρίνες της πόλης.
Τρέχεις τώρα να καθαρίσεις το κέντρο σου.
Να κουκουλώσεις το νόημά μου
και να καλυφτείς πίσω από τη νέα σου βιτρίνα.
Εγώ φέρω το νόημα κι εσύ την κουκούλα, idiot-η
Fuck U, πατέρα
Εσύ, ο ΒΙΟΣ και η συν-ΒΙΑ σου.
Στην πορεία θα με δεις από τον καναπέ σου
ανάμεσα στις διαφημίσεις
…keep walking.
Στην πορεία θα με δεις
προς έναν κόσμο δίχως θύτες και θύματα
να λαμπαδηδρομούν τα όνειρά μου από πόλη σε πόλη.
Κι εσύ,
οπλισμένος από το Μαξίμου,
με φτηνές μαξιμαλιστικές υποσχέσεις
να με πυροβολείς.
Σας γράφω…
Μαρία Λιούγκου/ marialiougou@hotmail.com
Τα σώματα των αστυνομικών σε συντεταγμένη κι όμως αναποτελεσματική διάταξη – στάση από τη μια και η άναρχη ανάταξη- κίνηση των διαδηλωτών και αντιεξουσιαστών από την άλλη, κοινώνησαν ένα πραγματικό εκκωφαντικό μήνυμα: την αδυναμία της γλώσσας να στηρίξει επικοινωνία. Ο εκπαιδευτικός λόγος, η τηλεοπτική αυθεντία, η πολιτική του συνθήματος, το σύνθημα της πολιτικής, όλα συνθέτουν έναν μη λόγο. Και όλα γεννούν έναν άρρητο λόγο που έχει ανάγκη να εκφραστεί.
Ελένη Γιαννοπούλου
Με θυμάμαι κι εμένα στους δρόμους της φωτιάς. Εξάρχεια, δεκαετία ’80, πάνκηδες και «λυσσασμένοι», επιχειρήσεις «αρετή», ΜΑΤ και ΜΕΑ για μια Ελλάδα νέα, Μιχάλης Καλτεζάς, Χημείο, Πολυτεχνείο…
Τα χρόνια πέρασαν, οι κυβερνήσεις άλλαξαν, οι δομές κι οι νοοτροπίες όμως όχι. Άλλαξα κι εγώ. Βρήκα μια προνομιούχα δουλειά, έγινα «κάποιος», μπήκα στο σύστημα, έστω με το ένα πόδι. Τάισα κι εγώ άθελά μου το τέρας ώσπου χόντρυνε τόσο που σκέπασε τον ορίζοντα αυτής της έρημης χώρας.
Αλλά να που η ιστορία βρικολάκιασε. Τώρα είναι ο Αλέξης, μόνο που τώρα οι «λυσσασμένοι» ήταν πολλοί περισσότεροι, πολύ πιο τρελαμένοι. Και μαζί τους όλοι εμείς που αφού εκπορνευτήκαμε, τιμής ένεκεν σκεφτόμαστε τώρα να ζητήσουμε τον λογαριασμό. Το τέρας σκιάχτηκε. Ευτυχές κι εξεγερμένο το νέο έτος.
Θοδωρής Αντωνόπουλος
Ο νέος χρόνος θα μπει αλλιώς. Οι barbie και τα τηλεκατευθυνόμενα αμαξάκια θα κάνουν μεταβολή και θα φύγουν. Παλιά αγαπημένα παιχνίδια τώρα στους δρόμους. Κλέφτες κι αστυνόμοι. Εξάρχεια 13/12/08. Αποκλίνοντα Εξάρχεια, περιθωριακά. ναρκοθετημένα. Οι κάτοικοι σας βάλθηκαν να εξολοθρεύσουν τον πλαστικό στρατό. Δεν τον θέλουν στην παρέα τους, δεν γουστάρουν. Εισπνέουν χημικά, εκπνέουν οξυγόνο. Αγαπημένα Εξάρχεια. Των αναρχικών κι αρμονικών σας δράσεων. Κάθε απόψε μια φωτιά θα φωτίζει στους πεζοδρόμους σας. Για να τα καταφέρουμε να κρατήσουμε τα μάτια ανοιχτά και να μην τους αφήσουμε να μας ξαναποτίσουν χάπια με γεύση όμορφη.
Ο νέος χρόνος θα μας βρει αλλιώς, έλα και συ να παίξεις. Θα σε δω πλατεία.
Καστρήσιου Μάτα
Το κράτος υπάρχει...Δεκαπεντάχρονος πέφτει θύμα ένοπλου λεβεντόμαγκα με στολή που του θίχτηκε ο ανδρισμός και σκοτώνει εν ψυχρώ με όπλο και σφαίρες που πλήρωσα με το φόρο μου εγώ ο συντάκτης portal με μπλοκάκι.
Το κράτος υπάρχει...Οι Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης, που επίσης εγώ συντηρώ, αφού φρόντισαν να μου φτιάξουν ατμόσφαιρα με δακρυγόνα και χημικά, μου στείλανε το δωράκι τους, ενώ πορευόμουν σε ειρηνικό μπλοκ: μια άσπρη πέτρα ξέξασπρη.
Και η έκπληξη των δημοσιογραφίσκων της βλαχομπαρόκ νεοελληνικής πραγματικότητας να παραμένει …
Χρήστος Πουλάκης
Βγήκαμε στους δρόμους με μονή ασπίδα την αξιοπρέπειά μας. Σε μια εξέγερση που άργησε να έρθει, όταν έπρεπε προ πολλού να είχαμε δώσει τα διαπιστευτήρια μας. Όλοι θέλαμε να ζήσουμε το παραμύθι του χρηματιστηρίου, του life-style, των ολυμπιακών αγώνων, του υπερκαταναλωτισμού κ.ο.κ. Ευτυχώς, ο Αλέξης ένωσε τα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη και βλέπουμε το μέλλον μας ΞΕΒΡΑΚΩΤΟ!
Κ.Δ.Καραμπετσος-Avesalom
Η γενιά των 15-23 ωρίμασε απότομα κι από τις στυλιστικές αναζητήσεις των Εmo ή των κάθε είδους alternatives, βρέθηκε σε συνελεύσεις, σε άγριες «γιορτές» και στους δρόμους. Το θέαμα της ευταξίας κατέρρευσε και η κοινωνία ένιωσε στο σύνολό της το δάγκωμα ενός εφιάλτη που ήρθε από το ένοχο ασυνείδητο της κανονικότητας που συμβατικά αλλά και υποκριτικά καλλιεργεί. Υπάρχουν μερικά πράγματα που ειδικά οι νέοι άνθρωποι δεν ξεχνούν εύκολα, όπως κανένας από την δική μου γενιά δεν ξέχασε τη δολοφονία Τεμπονέρα και τα εκπαιδευτικά της περιόδου 90-91. Όταν η γεύση της αδικίας συνδέεται με την αίσθηση της ελευθερίας τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα για όποιον έχει βιαστεί να πιστέψει πως η κατοχή της εξουσίας ταυτίζεται ανώδυνα με την πλήρη ασυδοσία.
Γιάννης Ραουζαίος
Λίγες ώρες μετά κάλεσμα για πορεία
Κατεβαίνουμε με την αίσθηση ότι συμμετέχουμε σε κάτι
Όχι θεατές, στο δρόμο
Μικροσυμπλοκές, μικροκαταστροφές
Μεγάλη οργή
Πολύς κόσμος, πολύς όμως
Τώρα δεχόμαστε επίθεση
Τώρα ανάβουν οι κάδοι
Τώρα οδομαχίες
Ενσωματωνόμαστε στο πλήθος
Δεν φοράμε κουκούλες
Θέλουμε απαντήσεις
Ένα γκλομπ στο πρόσωπο μου
Δεν με νοιάζει
Έχω τις απαντήσεις μου στο διάλογο που ανοίξαμε
Χρήστος Ορφανέας
Σας γράφω συν-θύματα
εκ μέρους όλων των παιδιών που σκοτώνετε κάθε μέρα.
Σας γράφω με την δεκαπεντάχρονη ‘’υπερ-ΒΟΛΗ’’
και στόχους που ανεβαίνουν όλο και πιο ψηλά
τόσο ψηλά που οι γεροντοκράτες
με καταρράχτες καταπνιγμών κι άψυχα δάκρυα αδυνατούν να δουν.
Στοχεύουν στον αέρα μου
κι εξοστρακίζουν τις σφαίρες τους
στο σώμα μου.
Ασθμαίνοντας φοβογόνα και χημικά
ονειρεύομαι φυσικά.
Απορείς, idiotη;
Η θρυμματισμένη σου συνείδηση
ήταν αυτή που καθρεφτιζόταν
στις σπασμένες βιτρίνες της πόλης.
Τρέχεις τώρα να καθαρίσεις το κέντρο σου.
Να κουκουλώσεις το νόημά μου
και να καλυφτείς πίσω από τη νέα σου βιτρίνα.
Εγώ φέρω το νόημα κι εσύ την κουκούλα, idiot-η
Fuck U, πατέρα
Εσύ, ο ΒΙΟΣ και η συν-ΒΙΑ σου.
Στην πορεία θα με δεις από τον καναπέ σου
ανάμεσα στις διαφημίσεις
…keep walking.
Στην πορεία θα με δεις
προς έναν κόσμο δίχως θύτες και θύματα
να λαμπαδηδρομούν τα όνειρά μου από πόλη σε πόλη.
Κι εσύ,
οπλισμένος από το Μαξίμου,
με φτηνές μαξιμαλιστικές υποσχέσεις
να με πυροβολείς.
Σας γράφω…
Μαρία Λιούγκου/ marialiougou@hotmail.com
Τα σώματα των αστυνομικών σε συντεταγμένη κι όμως αναποτελεσματική διάταξη – στάση από τη μια και η άναρχη ανάταξη- κίνηση των διαδηλωτών και αντιεξουσιαστών από την άλλη, κοινώνησαν ένα πραγματικό εκκωφαντικό μήνυμα: την αδυναμία της γλώσσας να στηρίξει επικοινωνία. Ο εκπαιδευτικός λόγος, η τηλεοπτική αυθεντία, η πολιτική του συνθήματος, το σύνθημα της πολιτικής, όλα συνθέτουν έναν μη λόγο. Και όλα γεννούν έναν άρρητο λόγο που έχει ανάγκη να εκφραστεί.
Ελένη Γιαννοπούλου
Με θυμάμαι κι εμένα στους δρόμους της φωτιάς. Εξάρχεια, δεκαετία ’80, πάνκηδες και «λυσσασμένοι», επιχειρήσεις «αρετή», ΜΑΤ και ΜΕΑ για μια Ελλάδα νέα, Μιχάλης Καλτεζάς, Χημείο, Πολυτεχνείο…
Τα χρόνια πέρασαν, οι κυβερνήσεις άλλαξαν, οι δομές κι οι νοοτροπίες όμως όχι. Άλλαξα κι εγώ. Βρήκα μια προνομιούχα δουλειά, έγινα «κάποιος», μπήκα στο σύστημα, έστω με το ένα πόδι. Τάισα κι εγώ άθελά μου το τέρας ώσπου χόντρυνε τόσο που σκέπασε τον ορίζοντα αυτής της έρημης χώρας.
Αλλά να που η ιστορία βρικολάκιασε. Τώρα είναι ο Αλέξης, μόνο που τώρα οι «λυσσασμένοι» ήταν πολλοί περισσότεροι, πολύ πιο τρελαμένοι. Και μαζί τους όλοι εμείς που αφού εκπορνευτήκαμε, τιμής ένεκεν σκεφτόμαστε τώρα να ζητήσουμε τον λογαριασμό. Το τέρας σκιάχτηκε. Ευτυχές κι εξεγερμένο το νέο έτος.
Θοδωρής Αντωνόπουλος
Ο νέος χρόνος θα μπει αλλιώς. Οι barbie και τα τηλεκατευθυνόμενα αμαξάκια θα κάνουν μεταβολή και θα φύγουν. Παλιά αγαπημένα παιχνίδια τώρα στους δρόμους. Κλέφτες κι αστυνόμοι. Εξάρχεια 13/12/08. Αποκλίνοντα Εξάρχεια, περιθωριακά. ναρκοθετημένα. Οι κάτοικοι σας βάλθηκαν να εξολοθρεύσουν τον πλαστικό στρατό. Δεν τον θέλουν στην παρέα τους, δεν γουστάρουν. Εισπνέουν χημικά, εκπνέουν οξυγόνο. Αγαπημένα Εξάρχεια. Των αναρχικών κι αρμονικών σας δράσεων. Κάθε απόψε μια φωτιά θα φωτίζει στους πεζοδρόμους σας. Για να τα καταφέρουμε να κρατήσουμε τα μάτια ανοιχτά και να μην τους αφήσουμε να μας ξαναποτίσουν χάπια με γεύση όμορφη.
Ο νέος χρόνος θα μας βρει αλλιώς, έλα και συ να παίξεις. Θα σε δω πλατεία.
Καστρήσιου Μάτα
Το κράτος υπάρχει...Δεκαπεντάχρονος πέφτει θύμα ένοπλου λεβεντόμαγκα με στολή που του θίχτηκε ο ανδρισμός και σκοτώνει εν ψυχρώ με όπλο και σφαίρες που πλήρωσα με το φόρο μου εγώ ο συντάκτης portal με μπλοκάκι.
Το κράτος υπάρχει...Οι Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης, που επίσης εγώ συντηρώ, αφού φρόντισαν να μου φτιάξουν ατμόσφαιρα με δακρυγόνα και χημικά, μου στείλανε το δωράκι τους, ενώ πορευόμουν σε ειρηνικό μπλοκ: μια άσπρη πέτρα ξέξασπρη.
Και η έκπληξη των δημοσιογραφίσκων της βλαχομπαρόκ νεοελληνικής πραγματικότητας να παραμένει …
Χρήστος Πουλάκης
Βγήκαμε στους δρόμους με μονή ασπίδα την αξιοπρέπειά μας. Σε μια εξέγερση που άργησε να έρθει, όταν έπρεπε προ πολλού να είχαμε δώσει τα διαπιστευτήρια μας. Όλοι θέλαμε να ζήσουμε το παραμύθι του χρηματιστηρίου, του life-style, των ολυμπιακών αγώνων, του υπερκαταναλωτισμού κ.ο.κ. Ευτυχώς, ο Αλέξης ένωσε τα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη και βλέπουμε το μέλλον μας ΞΕΒΡΑΚΩΤΟ!
Κ.Δ.Καραμπετσος-Avesalom
