Αυτόπτης μάρτυρας
Φωτορεπόρτερ στο δρόμο
Πριν λίγο καιρό βρισκόμουν στη Γαλλία, όπου βασικό θέμα συζήτησης ήταν η Ελλάδα. Το «ελληνικό σύνδρομο», όπως το ονόμασε ο ευρωπαϊκός Τύπος, ταρακούνησε τις ευρωπαϊκές αστικές δημοκρατίες στην υποψία και μόνο ότι μπορεί να περάσει τα ελληνικά σύνορα. Ο πολύς Σαρκοζί πήρε αυθωρί πίσω την εκπαιδευτική μεταρρύθμισή του, φοβούμενος μη γίνει της Ελλάδας.
Έχω ζήσει τις καταλήψεις της δεκαετίας του `80, τη δολοφονία του Καλτεζά, τις μαθητικές κινητοποιήσεις του `90, τη δολοφονία του Τεμπονέρα, τις κινητοποιήσεις για το άρθρο 16. Τέτοια ένταση, πάθος, φαντασία σε ολόκληρη την Ελλάδα όμως δεν το έχω ξαναζήσει. Υπήρχε μια γενικευμένη οργή, όχι μόνο από μαθητές και φοιτητές, αλλά απ’ όλον τον κόσμο. Εξηντάρες κυρίες πετούσαν γλάστρες από τα μπαλκόνια τους και καθωσπρέπει κύριοι έσωζαν πιτσιρικάδες από τα ΜΑΤ.
Ίσως γι’ αυτό κι η αστυνομία έχασε τον έλεγχο. Γιατί είχε απέναντί της έναν ολόκληρο λαό. Και χτυπούσε αλύπητα αδιακρίτως μαθητές, δημοσιογράφους, φωτογράφους, δικηγόρους, καμεραμάν.
Μάριος Λώλος, πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας
Κανένα μπουκάλι ρε παιδιά! Προσοχή δακρυγόνο, κλότσα το, κλότσα το! Λίγο malox, λίγο malox…
Πολλοί συνάδελφοι μου έκαναν συνεχεία συστάσεις να μην είμαι διαρκώς από την μεριά των ¨ταραξιών ¨πρώτον γιατί θα στιγματιστώ και δεύτερον γιατί τους χαλάω τα πλάνα!
Τελοσπάντων, ευχαριστώ τους ¨ταραξίες¨ που με δέχτηκαν κοντά τους και μου επέτρεψαν να φωτογραφίσω τις μοναδικές αυτές στιγμές. Κι ας στιγματίστηκα κι ας χάλασα και μερικά πλάνα συναδέλφων.
Κλείνοντας, θέλω να εκφράσω την συμπαράσταση μου στον απολυμένο συνάδελφο φωτορεπόρτερ Κώστα Τσίρωνη.
Γιώργος Μουτάφης
Η συνταγή: Πώς να σηκώσετε τον κόσμο από τον καναπέ.
Τα υλικά:
Πέντε χιλιοστά στην κίνηση του δείκτη του δεξιού χεριού, κάμποση υπεροψία, λίγη εκμετάλλευση εξουσίας, μια πρέζα θυμός και αρκετή –αλλά ικανή- ποσότητα από την προσωπική διαφθορά όλων μας.
Και ξαφνικά…
... κατεβαίνοντας προς τα Εξάρχεια, η Σκουφά γίνεται Ναυαρίνου και μετά από λίγα μέτρα Τζαβέλα. Κι εκεί, στη γωνία, η ζωή μας άλλαξε, έστω κάπως και για κάποιους, για πάντα.
... στάχτη και Burberry. Νέοι στο δρόμο να ζητάνε. Δύσκολα πράγματα. Ειδικά άμα δεν έχεις μάθει ν’ ακούς.
Και ξαφνικά, τα Εξάρχεια είναι παντού.
Στην Κέρκυρα, στην Κρήτη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Μαδρίτη, στη Χιλή. Μέχρι και στο Κολωνάκι, στη Σκουφά.
Έτσι κάηκε και το Παρίσι. Για άλλους λόγους, αλλά έτσι.
Όπως διάβασα και σε ένα μήνυμα που σου αφήσαν εκεί, εσύ κοιμήθηκες, εμείς ξυπνήσαμε.
Παναγιώτης Μοσχανδρέου
Ο θάνατος του Αλέξη Γρηγορόπουλου είναι γεγονός. Παίρνω τη μηχανή και τρέχω στο κέντρο. Διαδρομή καταστροφής: ΑΣΟΕΕ, Πολυτεχνείο, Νομική, Μοναστηράκι. Καπνός, φωτιά, πέτρες, ξύλα. Διάχυτη η μυρωδιά του πολέμου, σε κάθε σημείο.
Μαθητές, φοιτητές, εργάτες οργανώνονται – διαδηλώνουν και οι εμπλοκές με την αστυνομία αρχίζουν. Η πρωτεύουσα φλέγεται κυριολεκτικά, ο έλεγχος χαμένος ήδη από την αρχή της βραδιάς, διαδηλωτές μεθυσμένοι από το μίσος κι η οργή να ξεχειλίζει στα πρόσωπα όλων.
Η Αθήνα, μια ανοχύρωτη πόλη χωρίς νόμους και κανόνες. Το φιτίλι έφτασε στο τέλος της διαδρομής του και η βόμβα έσκασε.
Γιώργος Μπαμπούκος
«Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η προσγείωση» (La Haine, σκην. Μathieu Kassovitz, 1995). Και όταν έχουμε φτάσει στο σημείο να παραβιάζεται το σημαντικότερο ανθρώπινο δικαίωμα, αυτό της ζωής, τότε πλέον ξέρεις ότι έχουμε φτάσει στον πάτο. Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού δεν μπορούσε παρά να πυροδοτήσει τη βίαιη αντίδραση μιας γενιάς. Όταν η απάντηση της πολιτείας στις κραυγές ενός ολόκληρου έθνους είναι η πολιορκία με καρκινογόνα χημικά και κρότου-λάμψης, τα καμένα καταστήματα, οι τράπεζες, τα αυτοκίνητα, οι συμπλοκές, τα επεισόδια, τα μπουκάλια, οι πέτρες φέρονται ως ο μοναδικός τρόπος αφύπνισης των συνειδήσεων. Πριν, λοιπόν, κανείς καταδικάσει αβλεπεί τα όσα ακραία συμβαίνουν, ας έχει υπόψιν του ότι όσοι σπέρνουν ανέμους, θερίζουν θύελλες.
Δανάη Οικονόμου
Η δολοφονία ενός παιδιού δεν θα μπορούσε παρά να αλλάξει το πρόσωπο μιας ολόκληρης πόλης... Βίαιες συμπεριφορές ενάντια σε όλες εκείνες τις μορφές βίας που πρώτος παρήγαγε ο κρατικός μηχανισμός. Κατεστραμμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες, συνθήματα μίσους κι αλληλεγγύης, πορείες διαμαρτυρίας, καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων και θεάτρων, δημιουργία νέων κοινωνικών χώρων. Συνολική ρήξη μ’ ένα σύστημα που απαντά με καταστολή, βία και χημικά. Μια γενιά που πρόκειται να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, που σήμερα γίνεται παρατηρητής ενός ακόμη πολέμου, λες κι όλα αυτά που συνέβησαν στην Αθήνα να προμήνυαν τη γενοκτονία στη Γάζα...
Μαρίλη Κωνσταντινοπούλου
Πριν λίγο καιρό βρισκόμουν στη Γαλλία, όπου βασικό θέμα συζήτησης ήταν η Ελλάδα. Το «ελληνικό σύνδρομο», όπως το ονόμασε ο ευρωπαϊκός Τύπος, ταρακούνησε τις ευρωπαϊκές αστικές δημοκρατίες στην υποψία και μόνο ότι μπορεί να περάσει τα ελληνικά σύνορα. Ο πολύς Σαρκοζί πήρε αυθωρί πίσω την εκπαιδευτική μεταρρύθμισή του, φοβούμενος μη γίνει της Ελλάδας.
Έχω ζήσει τις καταλήψεις της δεκαετίας του `80, τη δολοφονία του Καλτεζά, τις μαθητικές κινητοποιήσεις του `90, τη δολοφονία του Τεμπονέρα, τις κινητοποιήσεις για το άρθρο 16. Τέτοια ένταση, πάθος, φαντασία σε ολόκληρη την Ελλάδα όμως δεν το έχω ξαναζήσει. Υπήρχε μια γενικευμένη οργή, όχι μόνο από μαθητές και φοιτητές, αλλά απ’ όλον τον κόσμο. Εξηντάρες κυρίες πετούσαν γλάστρες από τα μπαλκόνια τους και καθωσπρέπει κύριοι έσωζαν πιτσιρικάδες από τα ΜΑΤ.
Ίσως γι’ αυτό κι η αστυνομία έχασε τον έλεγχο. Γιατί είχε απέναντί της έναν ολόκληρο λαό. Και χτυπούσε αλύπητα αδιακρίτως μαθητές, δημοσιογράφους, φωτογράφους, δικηγόρους, καμεραμάν.
Μάριος Λώλος, πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας
Κανένα μπουκάλι ρε παιδιά! Προσοχή δακρυγόνο, κλότσα το, κλότσα το! Λίγο malox, λίγο malox…
Πολλοί συνάδελφοι μου έκαναν συνεχεία συστάσεις να μην είμαι διαρκώς από την μεριά των ¨ταραξιών ¨πρώτον γιατί θα στιγματιστώ και δεύτερον γιατί τους χαλάω τα πλάνα!
Τελοσπάντων, ευχαριστώ τους ¨ταραξίες¨ που με δέχτηκαν κοντά τους και μου επέτρεψαν να φωτογραφίσω τις μοναδικές αυτές στιγμές. Κι ας στιγματίστηκα κι ας χάλασα και μερικά πλάνα συναδέλφων.
Κλείνοντας, θέλω να εκφράσω την συμπαράσταση μου στον απολυμένο συνάδελφο φωτορεπόρτερ Κώστα Τσίρωνη.
Γιώργος Μουτάφης
Η συνταγή: Πώς να σηκώσετε τον κόσμο από τον καναπέ.
Τα υλικά:
Πέντε χιλιοστά στην κίνηση του δείκτη του δεξιού χεριού, κάμποση υπεροψία, λίγη εκμετάλλευση εξουσίας, μια πρέζα θυμός και αρκετή –αλλά ικανή- ποσότητα από την προσωπική διαφθορά όλων μας.
Και ξαφνικά…
... κατεβαίνοντας προς τα Εξάρχεια, η Σκουφά γίνεται Ναυαρίνου και μετά από λίγα μέτρα Τζαβέλα. Κι εκεί, στη γωνία, η ζωή μας άλλαξε, έστω κάπως και για κάποιους, για πάντα.
... στάχτη και Burberry. Νέοι στο δρόμο να ζητάνε. Δύσκολα πράγματα. Ειδικά άμα δεν έχεις μάθει ν’ ακούς.
Και ξαφνικά, τα Εξάρχεια είναι παντού.
Στην Κέρκυρα, στην Κρήτη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Μαδρίτη, στη Χιλή. Μέχρι και στο Κολωνάκι, στη Σκουφά.
Έτσι κάηκε και το Παρίσι. Για άλλους λόγους, αλλά έτσι.
Όπως διάβασα και σε ένα μήνυμα που σου αφήσαν εκεί, εσύ κοιμήθηκες, εμείς ξυπνήσαμε.
Παναγιώτης Μοσχανδρέου
Ο θάνατος του Αλέξη Γρηγορόπουλου είναι γεγονός. Παίρνω τη μηχανή και τρέχω στο κέντρο. Διαδρομή καταστροφής: ΑΣΟΕΕ, Πολυτεχνείο, Νομική, Μοναστηράκι. Καπνός, φωτιά, πέτρες, ξύλα. Διάχυτη η μυρωδιά του πολέμου, σε κάθε σημείο.
Μαθητές, φοιτητές, εργάτες οργανώνονται – διαδηλώνουν και οι εμπλοκές με την αστυνομία αρχίζουν. Η πρωτεύουσα φλέγεται κυριολεκτικά, ο έλεγχος χαμένος ήδη από την αρχή της βραδιάς, διαδηλωτές μεθυσμένοι από το μίσος κι η οργή να ξεχειλίζει στα πρόσωπα όλων.
Η Αθήνα, μια ανοχύρωτη πόλη χωρίς νόμους και κανόνες. Το φιτίλι έφτασε στο τέλος της διαδρομής του και η βόμβα έσκασε.
Γιώργος Μπαμπούκος
«Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η προσγείωση» (La Haine, σκην. Μathieu Kassovitz, 1995). Και όταν έχουμε φτάσει στο σημείο να παραβιάζεται το σημαντικότερο ανθρώπινο δικαίωμα, αυτό της ζωής, τότε πλέον ξέρεις ότι έχουμε φτάσει στον πάτο. Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού δεν μπορούσε παρά να πυροδοτήσει τη βίαιη αντίδραση μιας γενιάς. Όταν η απάντηση της πολιτείας στις κραυγές ενός ολόκληρου έθνους είναι η πολιορκία με καρκινογόνα χημικά και κρότου-λάμψης, τα καμένα καταστήματα, οι τράπεζες, τα αυτοκίνητα, οι συμπλοκές, τα επεισόδια, τα μπουκάλια, οι πέτρες φέρονται ως ο μοναδικός τρόπος αφύπνισης των συνειδήσεων. Πριν, λοιπόν, κανείς καταδικάσει αβλεπεί τα όσα ακραία συμβαίνουν, ας έχει υπόψιν του ότι όσοι σπέρνουν ανέμους, θερίζουν θύελλες.
Δανάη Οικονόμου
Η δολοφονία ενός παιδιού δεν θα μπορούσε παρά να αλλάξει το πρόσωπο μιας ολόκληρης πόλης... Βίαιες συμπεριφορές ενάντια σε όλες εκείνες τις μορφές βίας που πρώτος παρήγαγε ο κρατικός μηχανισμός. Κατεστραμμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες, συνθήματα μίσους κι αλληλεγγύης, πορείες διαμαρτυρίας, καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων και θεάτρων, δημιουργία νέων κοινωνικών χώρων. Συνολική ρήξη μ’ ένα σύστημα που απαντά με καταστολή, βία και χημικά. Μια γενιά που πρόκειται να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, που σήμερα γίνεται παρατηρητής ενός ακόμη πολέμου, λες κι όλα αυτά που συνέβησαν στην Αθήνα να προμήνυαν τη γενοκτονία στη Γάζα...
Μαρίλη Κωνσταντινοπούλου
