Camn3dat
Neverland
Ταξίδι στη χώρα του ποτέ
Μεταμορφώνοντας τον μικρό Νικόλα στον Τέλη τον Τέλειο
Μια ανάσα πριν τις καλοκαιρινές διακοπές την κάνω για διήμερο σε ένα κοντινό νησί. Η Αθήνα μου φαίνεται πλέον απάλευτη. Μέσα στο πλοίο κάθομαι στην ουρά του κυλικείου για να παραγγείλω ένα καραβίσιο καφέ. Μπροστά μου ένα πιτσιρίκι, είναι δεν είναι τεσσάρων ετών, κλωθογυρνάει γύρω από τα φουστάνια της μάνας του. Εκείνη πιάνει από το σταντ δίπλα της οποιαδήποτε ανθυγιεινή μαλακιούλα και του την προσφέρει. «Έλα, θέλεις γαριδάκια;» Ο πιτσιρικάς γνέφει όχι, γελώντας. Μου θυμίζει τον Μικρό Νικόλα του Γκοσινί. Είναι απολύτως ευτυχισμένος, φαίνεται, δε χρειάζεται απολύτως τίποτα, εκεί στη δική του neverland που ταξιδεύει. Εκείνη συνεχίζει να τον πιέζει. «Μα δεν μπορεί, να, πάρε μια γκοφρέτα.» Πάλι αρνείται ευγενικά. Για τα επόμενα πέντε λεπτά θα συνεχίσει να τον ζαλίσει να πάρει ντε και καλά κάτι.Όχι ένα φρούτο π.χ. που θα είχε προνοήσει να φέρει εκείνη από το σπίτι, όχι, αλλά κάτι εκεί από το κυλικείο του καραβιού.
Στα μάτια μου ξετυλίγεται ένα «απίθανο» σενάριο από το μέλλον αυτού του υπέροχου πιτσιρικά που αντιστέκεται. Η μαμά του συνεχίζει να είναι από κοντά για να «διασφαλιστεί κατά το δυνατόν το μέλλον του γιου της». Άλλοτε αγοράζοντας τα θέματα του Baccalaureate, άλλοτε ψηφίζοντας τον γαλαζοπράσινο βουλευτή, μελλοντικό υπουργό που θα διορίσει τον μικρό Νικόλα όπου μπορεί.
Τριάντα χρόνια μετά, ο μικρός Νικόλας έχει χάσει το χαμόγελό του αλλά έχει βρει μια ανιαρή δουλειά. Απολαμβάνοντας τις υπηρεσίες της ελεύθερης αγοράς, περνάει τον ελεύθερο χρόνο του μπροστά στο κομπιουτεράκι προσπαθώντας να υπολογίσει ποια «προσφορά» τον συμφέρει. Μετατρέπει υπομονετικά τα δευτερόλεπτα σε λεπτά και κατόπιν σε ώρες για να συγκρίνει τα προγράμματα αφού από τα φυλλάδια δε βγαίνει άκρη. Δύο ώρες μετά το χαμόγελο επιστρέφει στα χείλη του. Θα γλιτώνει πέντε ολόκληρα ευρώ το μήνα αν αλλάξει τον τάδε πάροχο με τον δείνα. Το βράδυ στο μπαράκι θα κοκορευτεί στην «παρέα». «Άσε ρε κοροϊδο που πληρώνεις μια περιουσία. Θα σου πω εγώ που ξέρω, άραξε και άκου άσχετε!» Η μαμά του τα είχε καταφέρει. Δεν είναι πια ο μικρός Νικόλας, είναι ο Τέλης ο Τέλειος.
Επιστροφή στην Αθήνα. Βράδυ Ιούλη με πανσέληνο – και έκλειψη- βολτάρω στην πόλη που σιγά σιγά αδειάζει. Στις διαφημιστικές γιγαντοαφίσες στους δρόμους φιγουράρουν ακόμα, ένα μήνα και βάλε μετά τις ευρωεκλογές, ο Καραμανλής με τον Παπανδρέου. Πανσέληνος είναι, βγήκαν παγανιά σκέφτομαι. Ένα εκατομμύριο λιγότεροι άνθρωποι ψήφισαν ΝΔ σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές, διακόσες πενήντα χιλιάδες λιγότεροι το ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς που υπάρχει και η μαμά του Τέλη…
Υ.Γ. Ακούω υπομονετικά τους τηλεφωστήρες να πιέζουν να εφαρμόσουμε τα μέτρα της Σκότλαντ Γιάρντ και να μετατραπούμε σε μια «επιτηρούμενη» κοινωνία όπως αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου. Κάμερες, παρακολούθηση κινητών κλπ. Θα πρότεινα στη Σκότλαντ Γιάρντ αντί να επενδύει σε υποδομές επιτήρησης των πολιτών, να οργανώσει λίγο το μπάχαλο που έχει δημιουργηθεί με τις απώλειες προσωπικών δεδομένων των Βρετανών που κάθε τρεις και λίγο πάνε να ακυρώσουν τις πιστωτικές τους. Περισσότεροι από τους μισούς Άγγλους έχουν βρεθεί εκτεθειμένοι λόγω απώλειας κρίσιμων στοιχείων τους από τις υπηρεσίες μόνο τον τελευταίο χρόνο…
Υ.Γ. 2 Ένας φίλος μου λέει τις προάλλες. «Τελικά το μεγάλο στοίχημα αυτής της κυβέρνησης, οι ιδιωτικοποιήσεις, θα αποδειχθεί το μεγαλύτερο φιάσκο. Ήδη κάποιες εταιρίες που ιδιωτικοποιήθηκαν κλείνουν.»
«Ποια έκλεισε ρε;» του απαντάω.
«Ο Ελεύθερος Τύπος» μου λέει.
Άδικο έχει;
Υ.Γ. 3 Στην αρχή αυτής της κρίσης πολλοί έλεγαν «άντε να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να επιβιώσουν μόνο οι υγιείς δυνάμεις στην πιάτσα.» Πλέον νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο ότι ο σκοπός που δημιουργήθηκε εξαρχής αυτή η κρίση είναι για να πάνε σπίτι τους οι υγιείς δυνάμεις και να μείνουν στην πιάτσα τα λαμόγια…
Υ.Γ. 4 Τελικά αυτή η κυβέρνηση δεν έχει σαν πρότυπο το Ιρλανδικό μοντέλο; Αυτό που στηρίζεται στην έρευνα και την ανάπτυξη; Προφανώς στην Ελλάδα μπορούμε να κάνουμε έρευνα και χωρίς ίδρυμα ερευνών. Γι’ αυτό και το καταργούμε.
Υ.Γ. 5 Αλλά είπαμε, για όλα στην Ελλάδα φταίνε οι μετανάστες…
